Γ. Υψηλάντης: «Οσο και να θέλουμε να χρυσώσουμε το χάπι, τα μέτρα είναι βαριά και ασήκωτα»

Πώς κρίνετε το έργο της δημο­τι­κής αρχής στον ένα χρόνο θητείας της;

Για να κρίνει κανείς το έργο αυτό, θα πρέπει να υπάρχει πρώτα απ’ όλα… έργο. Δυστυ­χώς έργο μετρή­σιμο, αξιο­λο­γή­σιμο και σε κάθε περί­πτωση αντί­στοιχο του μεγέ­θους του Δήμου της Ρόδου, δεν υπάρχει. Υπάρ­χουν δηλώ­σεις, εξαγ­γε­λίες και δια­κη­ρύ­ξεις για έργο που κάποτε… θα γίνει. Δεν θέλω να μηδε­νίσω τις όποιες προ­σπά­θειες γίνο­νται, αλλά αυτές κυρίως αφορούν μερε­μέ­τια και μπα­λώ­ματα. Ευτυχώς κι η συμβολή κάποιων εθε­λο­ντι­κών ομάδων και συλ­λό­γων, που συν­δρά­μουν όπως και όπου μπορούν στην αντι­με­τώ­πιση πολλών τοπικών προ­βλη­μά­των. Ανα­γνω­ρίζω το ελα­φρυ­ντικό της αρνη­τι­κής συγκυ­ρίας της περιό­δου αυτής (κατάρ­γηση δη.φο.δω, capital controls, κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ, οικο­νο­μική ύφεση) που έχει αρνη­τική επί­δραση στα οικο­νο­μικά του Δήμου, αλλά μόνο ως ελα­φρυ­ντικό κι όχι ως άλλοθι.

Στην πρό­σφατη συνε­δρί­αση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου έγινε συζή­τηση για τους μειω­μέ­νους συντε­λε­στές του ΦΠΑ. Πέρα από την προ­σφυγή στα δικα­στή­ρια ποια θα έπρεπε να είναι η αντί­δραση;

Όπως είπα και στο δημο­τικό συμ­βού­λιο, τον τελευ­ταίο καιρό μπαί­νουμε στο γήπεδο και τρώμε πολλά γκολ. Κι αυτό για πολλούς λόγους. Κυρίως, γιατί η ομάδα (και εννοώ το σύνολο των πολι­τι­κών, κοι­νω­νι­κών και παρα­γω­γι­κών δυνά­μεων του τόπου) δεν είναι δεμένη. Ο καθένας έχει το δικό του μπαϊ­ράκι, την δική του αγωνία να φανεί ότι αυτός ηγείται της όποιας πρω­το­βου­λίας κι ότι οι άλλοι απλώς τον ακο­λου­θούν. Ο καθένας έχει επίσης πιο μπροστά την κομ­μα­τική του στό­χευση, από το συμ­φέ­ρον του δικού μας τόπου. Δεν μπορεί τον περα­σμένο Ιούλιο κάποιοι να δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα προ­κει­μέ­νου να μας πείσουν να ψηφί­σουμε Ναι στο δημο­ψή­φι­σμα (στο ναι αυτό συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν και η κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ) με μονα­δικό στόχο να ρίξουν την κυβέρ­νηση που δεν ταί­ριαζε στα κομ­μα­τικά τους γούστα και σήμερα να χύνουν κρο­κο­δεί­λια δάκρυα γιατί τελικά κι αυτή η κυβέρ­νηση υπο­κύ­πτο­ντας σ’ έναν στυγνό εκβια­σμό, υπέ­γραψε ένα μνη­μό­νιο που περι­λαμ­βά­νει και την κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών, έστω και στα­διακά.

Δηλαδή η κυβέρ­νηση έκανε αυτό που της ζητού­σαν με το «Ναι» τους να κάνει, κι όχι αυτό που της ζητού­σαμε με το Όχι όλοι οι υπό­λοι­ποι και τώρα της ζητούν αυτοί τα ρέστα. Να τα ζητάμε εμείς το κατα­λα­βαίνω, αλλά αυτοί; Να θυμίσω ότι σε μια πολύωρη συνε­δρί­αση στο Δημαρ­χείο, με την παρου­σία όλων των παρα­γό­ντων του τόπου πάρ­θη­καν απο­φά­σεις για παλ­λαϊ­κές κινη­το­ποι­ή­σεις που δεν έγιναν ποτέ; Αλήθεια εκείνο το τοπικό δημο­ψή­φι­σμα σ’ όλο το Αιγαίο τι απέγινε; Ελπίζω να είναι απο­λύ­τως κατα­νοητό ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά, θα συνε­χί­σουμε να τρώμε πολλά γκολ. Δυστυ­χώς για τον τόπο, το λαό μας αλλά και για την ομάδα που τον δια­φε­ντεύει!

Έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί οι δια­δι­κα­σίες για την παρα­χώ­ρηση της εκμε­τάλ­λευ­σης του αερο­δρο­μίου στην εται­ρεία Fraport. Τι ανα­μέ­νετε από αυτή την εξέλιξη;

Έχω ξαναπεί ότι η εικόνα του αερο­δρο­μίου δεν τιμά το νησί. Είναι λοιπόν παρα­πάνω από ανα­γκαίο και επείγον αυτή η εικόνα ν’ αλλάξει. Το αερο­δρό­μιο, πρέπει να εκσυγ­χρο­νι­σθεί, να ανα­βαθ­μι­σθεί και να αξιο­ποι­η­θεί. Όποιος το κάνει θα κερ­δί­σει. Άρα κι η Fraport θα το κάνει, γιατί απλά έχει να κερ­δί­σει. Το ζήτημα μ’ αυτήν την επιλογή, είναι αν μας ενδια­φέ­ρει μόνο η βελ­τί­ωση της εικόνας και των παρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών του αερο­δρο­μίου και τα κέρδη της Fraport ή μήπως πρέπει να μας νοιάζει το αν θα έχει κέρδος ο τόπος και οι Ροδίτες. Δηλαδή μπορούν οι ιδιώτες και το κρα­τί­διο της Έσσης να κάνουν τη δουλειά και να βγάλουν κέρδος απ’ αυτήν και δεν μπορεί το «κρα­τί­διο» της Ρόδου (κι εννοώ την τοπική μας αυτο­διοί­κηση) κι οι Ροδίτες ιδιώτες; Γιατί εμείς αυτό προ­τεί­ναμε ως δημο­τική παρά­ταξη από πέρυσι. Χρόνος υπήρχε για την προ­ε­τοι­μα­σία και υποβολή εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης, «ισο­δύ­να­μης» όπως είναι της μόδας, αλλά κανείς δεν ασχο­λή­θηκε. Θα μας χάλαγε δηλαδή να φτιά­χναμε και ν’ αξιο­ποιού­σαμε το αερο­δρό­μιό μας και να είχαμε κέρδος όχι μόνο για τους τοπι­κούς επεν­δυ­τές (αυτο­διοί­κηση, τοπικοί φορείς, ιδιώτες) αλλά για το σύνολο της τοπικής μας οικο­νο­μίας; Δυστυ­χώς όποιος δεν πιστεύει στην ανα­γκαιό­τητα αυτο­δια­χεί­ρι­σης των τοπικών υπο­θέ­σεων, τελικά δεν πιστεύει στην αυτο­διοί­κηση! Δεν της δίνει προ­ο­πτική και εντέλει την κατα­δι­κά­ζει σε μαρασμό και γρα­φειο­κρα­τική απο­νέ­κρωση. Ένας Σάββας Καρα­γιάν­νης, ένας Γιώργος Γιαν­νό­που­λος, ένας Γιάννης Παρα­σκευάς, θα είχαν κινηθεί σε άλλη τροχιά και η κατά­ληξη δεν θα ήταν η σημε­ρινή.

Δεν έχει κλείσει το ζήτημα που αφορά το μετα­να­στευ­τικό. Τι θα πρέπει να διεκ­δι­κή­σουν οι Δήμοι;

Το μετα­να­στευ­τικό δεν έχει κλείσει και δεν θα κλείσει σύντομα. Αντί­θετα θα επι­δει­νω­θεί. Με λεο­ντα­ρι­σμούς, με απαν­θρω­πιά και άλλες παρό­μοιες πρα­κτι­κές που μας καλούν να υιο­θε­τή­σουμε κάποιοι εταίροι μας, δεν λύνεται. Δεν είναι στη φύση και στην κουλ­τούρα μας να συμπε­ρι­φε­ρό­μα­στε σαν κι αυτούς, σε πρό­σφυ­γες, ανή­μπο­ρους και κατα­τρεγ­μέ­νους. Δεν είμαστε όλοι Ούγγροι! Δεν λύνεται όμως μόνο με την εθε­λο­ντική πρω­το­βου­λία που έχει ανα­λά­βει το κύριο βάρος ως τώρα κι ας την απα­ξιώ­νει –ακόμα και προχθές- ο ίδιος ο δήμαρ­χος. Ο ρόλος του κράτους και της αυτο­διοί­κη­σης είναι και πρέπει να γίνει καθο­ρι­στι­κός. Προχθές στο δημο­τικό συμ­βού­λιο, προ­τεί­ναμε να διεκ­δι­κή­σουμε η κατα­νομή των ευρω­παϊ­κών πόρων, να γίνεται απ’ ευθείας από τα ευρω­παϊκά ταμεία στους ΟΤΑ, ανάλογα με την επι­βά­ρυνση και τις πρω­το­βου­λίες που ανα­λαμ­βά­νουν για τη δια­χεί­ριση των μετα­να­στευ­τι­κών ροών.

Ποια είναι η άποψη σας για το ζήτημα της ανα­κύ­κλω­σης με αφορμή και όσα συζη­τή­θη­καν στο δημο­τικό συμ­βού­λιο;

Είναι τερά­στιο θέμα για να απα­ντη­θεί στα στενά πλαίσια αυτής της συνέ­ντευ­ξης. Όπως τονί­σαμε στην προ­χθε­σινή συνε­δρί­αση, δεν είναι ο γιαλός στραβός, εμείς στραβά αρμε­νί­ζουμε. Ο Δήμος δεν έχει εκπο­νή­σει το Τοπικό Σχέδιο Δια­χεί­ρι­σης – όπως προ­βλέ­πει ο νόμος- το οποίο θα καθο­ρί­σει και όλο το πλέγμα δράσεων, ενερ­γειών, πόρων και έργων που απαι­τού­νται. Η δημο­τική αρχή, βασι­σμένη σε μια ο Θεός να την πει μελέτη και σε απόψεις κάποιων «ειδικών», παίρνει σκόρ­πιες και ασυ­ντό­νι­στες απο­φά­σεις που δεν οδηγούν σ’ ένα χει­ρο­πια­στό και συνε­κτικό απο­τέ­λε­σμα. Ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνάμε. Από το σχεδόν τίποτα που ανα­κυ­κλώ­νουμε σήμερα, έχουμε νομική υπο­χρέ­ωση να ανα­κυ­κλώ­νουμε 32.000 τόνους ανα­κυ­κλώ­σι­μων υλικών και μέχρι 15.000 τόνους βιο­α­πο­βλή­των περίπου, μέχρι το 2020. Περι­μένω αλήθεια να δω, το έχουν αντι­λη­φθεί; Και πωώ σκέ­φτο­νται να το πετύ­χουν; Εμείς είμαστε στη διάθεσή τους να βοη­θή­σουμε. Αρκεί να θέλουν να ακού­σουν και να βοη­θη­θούν.

Πιστεύ­ετε πως θα γίνει τελικά η μετε­γκα­τά­σταση των τσιγ­γά­νων σε άλλο χώρο καθώς οι κάτοι­κοι αντι­δρούν;

Αυτό το ζήτημα δεν θέλω πραγ­μα­τικά να το απα­ντήσω. Έχει κατα­ντή­σει ανέκ­δοτο, επο­χι­κής κατα­νά­λω­σης. Ανέκ­δοτο όμως που έχει θλι­βε­ρές συνέ­πειες για την κοι­νω­νία μας, για τους κατοί­κους του Ροδι­νιού ιδιαί­τερα, αλλά και για τους ίδιους τους τσιγ­γά­νους εντέλει.

Με αφορμή την ψήφιση του πολυ­νο­μο­σχε­δίου με τα προ­α­παι­τού­μενα πιστεύ­ετε πως έχει εισέλ­θει σε ποιο σωστή τροχιά η οικο­νο­μία της χώρας; Τι πρέπει να γίνει με την τοπική αυτο­διοί­κηση;

Δεν νομίζω πως μέχρι στιγμής έχει αλλάξει τίποτα στην τροχιά της οικο­νο­μίας της χώρας που εδώ και χρόνια βρί­σκε­ται σε βαθιά ύφεση. Το τι θα συμβεί από δω και πέρα, μένει ν’ απο­δει­χθεί στην πορεία του χρόνου. Το πολυ­νο­μο­σχέ­διο, ως εφαρ­μο­στι­κός νόμος του μνη­μο­νίου που υπο­γρά­ψαμε και ως απαί­τηση των δανει­στών, βάζει βαθιά το χέρι στις άδειες τσέπες των περισ­σό­τε­ρων εξ ημών και ξεχαρ­βα­λώ­νει κοι­νω­νικά κεκτη­μένα. Αυτό που περι­μέ­νει ο λαός, είναι να δει δικαιο­σύνη, να δει να πλη­ρώ­νουν αυτοί που μέχρι τώρα λυμαί­νο­νταν τον πλούτο χωρίς να πλη­ρώ­νουν οι ίδιοι τίποτα. Όσο και να θέλουμε να χρυ­σώ­σουμε το χάπι, τα μέτρα είναι βαριά κι ασήκωτα κι όχι πάντα κοι­νω­νικά δίκαια ως προς τον επι­με­ρι­σμό τους. Όσο για την αυτο­διοί­κηση, το ζητού­μενο είναι κυρίως να βρει το δρόμο της μέσα από μια θεσμική ανα­συ­γκρό­τηση που θα της επι­τρέ­ψει να κατα­κτή­σει την ουσια­στική πολι­τική και οικο­νο­μική της αυτο­τέ­λεια. Γιατί έτσι μόνο θα μπορεί να σταθεί στο πλάι του δοκι­μα­ζό­με­νου λαού και ν’ απα­λύ­νει τα βάσανά του. Χωρίς αυτό να σημαί­νει πως σε κάποιο βαθμό του­λά­χι­στον, δεν μπορεί να το κάνει και σήμερα. Αρκεί να το έχει ως προ­τε­ραιό­τητά της.