«Οχι» από ΥΠΕΞ σε ελληνοτουρκικές περιπολίες στα θαλάσσια σύνορα – Σκληρή ανακοίνωση

Η ελλη­νική κυβέρ­νηση επι­διώ­κει πολυ­ε­πί­πεδη συνερ­γα­σία με την Τουρκία για την καλύ­τερη αντι­με­τώ­πιση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης και την πάταξη των δικτύων παρά­νο­μης δια­κί­νη­σης. Αυτό, όμως, εξυ­πα­κού­ε­ται ότι μπορεί να γίνει μόνο οργα­νω­μένα, σε τομείς όπως π.χ. η ανταλ­λαγή πλη­ρο­φο­ριών ή η επα­νεισ­δοχή.

Aπάντηση εξέδωσε το ΥΠΕΞ σε χθε­σι­νές δηλώ­σεις εκπρο­σώ­που της καγκε­λα­ρίας για την ανάγκη ύπαρξης «συντε­ταγ­μέ­νης» κατά­στα­σης στο Αιγαίο για την αντι­με­τώ­πιση του προ­σφυ­γι­κού ζητή­μα­τος. Σε αυτή ξεκα­θα­ρί­ζει ότι δεν πρό­κει­ται να δεχτεί κοινές περι­πο­λίες με την Τουρκία στο Αιγαίο.

Ανα­λυ­τικά:

«Θα θέλαμε να υπεν­θυ­μί­σουμε στους φίλους και εταί­ρους μας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ ότι χρόνια τώρα η Ελλάδα, η οποία βρί­σκε­ται στο σταυ­ρο­δρόμι της προ­σφυ­γι­κής κρίσης, υπο­γραμ­μί­ζει την ανάγκη μιας «συντε­ταγ­μέ­νης» ευρω­παϊ­κής δράσης όσον αφορά στη δια­χεί­ριση της προ­σφυ­γι­κής και μετα­να­στευ­τι­κής κρίσης. Μιας δράσης που θα συνί­στα­ται, μεταξύ άλλων, στην ενί­σχυση της FRONTEX, στην ανα­θε­ώ­ρηση του ανε­φάρ­μο­στου καθε­στώ­τος του Δου­βλίνο ΙΙ, στην ενί­σχυση των χωρών διέ­λευ­σης και υπο­δο­χής προ­σφύ­γων, στην εφαρ­μογή του ελλη­νο­τουρ­κι­κού πρω­το­κόλ­λου επα­νεισ­δο­χής αλλά και της Συμ­φω­νίας Επα­νεισ­δο­χής ΕΕ-Τουρκίας.

Πρέπει να γίνει κατα­νοητό από όλους ότι η Ελλάδα, με τερά­στιο κόστος, προ­στα­τεύει τα σύνορά της που είναι τα εξω­τε­ρικά σύνορα της Ευρώπης. Εξυ­πα­κού­ε­ται ότι η ενδυ­νά­μωση της ευρω­παϊ­κής συνει­σφο­ράς σε αυτή την απαι­τη­τική απο­στολή είναι όχι μόνο καλο­δε­χού­μενη αλλά και ανα­γκαία.

Η κρίση αυτή είναι προ­φα­νώς ένα φλέγον ευρω­παϊκό, αν όχι παγκό­σμιο, πρό­βλημα και σε ένα πρό­βλημα ευρω­παϊκό πρέπει να δοθεί ευρω­παϊκή λύση. Η μεγάλη ευρω­παϊκή πρό­κληση ανα­φο­ρικά με το προ­σφυ­γικό ζήτημα συνί­στα­ται στη δια­μόρ­φωση μιας «συντε­ταγ­μέ­νης» κατά­στα­σης στις χώρες από τις οποίες προ­έρ­χο­νται οι πρό­σφυ­γες, στις χώρες από τις οποίες διέρ­χο­νται οι πρό­σφυ­γες και, βεβαίως, στην Ευρώπη, τα ανθρω­πι­στικά ιδεώδη της οποίας επι­βάλ­λουν την υποδοχή των προ­σφύ­γων πολέμου. Θέση της Ελλάδας είναι ότι πρέπει να εξε­τα­στούν τα αίτια του προ­βλή­μα­τος και σύσσωμη η ΕΕ να εργα­στεί εντα­τικά και εποι­κο­δο­μη­τικά για την εξεύ­ρεση μιας δίκαιης και δημο­κρα­τι­κής πολι­τι­κής λύσης όχι μόνο στο συριακό πρό­βλημα αλλά και στο ζήτημα της Λιβύης. Η ΕΕ πρέπει, παράλ­ληλα, να δια­μορ­φώ­σει μια συνο­λική στρα­τη­γική για τη στήριξη της Ιορ­δα­νίας και του Λιβάνου -χώρες που επίσης δέχο­νται τερά­στιες προ­σφυ­γι­κές ροές-, αλλά και της στα­θε­ρό­τη­τας στην Αίγυπτο.

Στο πλαίσιο αυτό, η ελλη­νική κυβέρ­νηση επι­διώ­κει πολυ­ε­πί­πεδη συνερ­γα­σία με την Τουρκία για την καλύ­τερη αντι­με­τώ­πιση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης και την πάταξη των δικτύων παρά­νο­μης δια­κί­νη­σης. Αυτό, όμως, εξυ­πα­κού­ε­ται ότι μπορεί να γίνει μόνο οργα­νω­μένα, σε τομείς όπως π.χ. η ανταλ­λαγή πλη­ρο­φο­ριών ή η επα­νεισ­δοχή.

Παρέλ­κει, τέλος, να επι­ση­μά­νουμε ότι η Ελλάδα, η οποία φυλάσ­σει τα σύνορα της Ευρώπης στο Αιγαίο και στη Μεσό­γειο, ουδέ­ποτε δια­νο­ή­θηκε να ανα­θέ­σει στο πολε­μικό της ναυτικό ή στις ένοπλες δυνά­μεις της, γενι­κό­τερα, την αντι­με­τώ­πιση των προ­σφύ­γων πολέμου, ούτε μπορεί να συζη­τή­σει καν και­νο­φα­νείς ιδέες που έχουν δει το φως της δημο­σιό­τη­τας εσχάτως, όπως αυτή της κοινής ελλη­νο­τουρ­κι­κής περι­πο­λίας των θαλάσ­σιων συνόρων.

Ήρθε η ώρα να στα­μα­τή­σει επι­τέ­λους το παι­χνίδι από­δο­σης ευθυνών και να επι­κε­ντρω­θούμε στη λύση».