Συγκλονίζουν οι μαρτυρίες διασωθέντων-Θρήνος στο Νοσοκομείο της Λέρου

Τα πρόσωπα του Αχμάντ και της Ζαϊνάβ χαρα­κώ­νο­νται βαθιά από τον πόνο. Λες και γέρασαν απότομα μέσα σε μία μόλις μέρα.

Στα μάτια τους απο­τυ­πώ­νε­ται η φρίκη της τρα­γω­δίας που γρά­φτηκε ξημε­ρώ­ματα Κυρια­κής στο Φαρ­μα­κο­νήσι. Σφίγ­γουν πάνω τους δυνατά το κορι­τσάκι τους, που μετρά πέντε χρόνια ζωής. Το μόλις 9 μηνών μωρό τους εντο­πί­στηκε πνιγ­μένο, το άλλο παιδί τους, εννιά χρόνων, αγνο­ού­νταν μέχρι αργά χθες το βράδυ…

Για το ζευγάρι των προ­σφύ­γων από το Ιράκ η ελπίδα για μια καλύ­τερη ζωή στην Ευρώπη έληξε νωρίς. Το ίδιο και για πολλούς άλλους, Σύρους και Ιρα­κι­νούς, που επέ­βαι­ναν στο μοιραίο δου­λε­μπο­ρικό. Το ναυάγιο που σημειώ­θηκε ανα­το­λικά του Φαρ­μα­κο­νη­σίου είναι η μεγα­λύ­τερη προ­σφυ­γική τρα­γω­δία στο Αιγαίο.

Μέχρι αργά χθες το βράδυ ο τρα­γι­κός απο­λο­γι­σμός μετρούσε 34 νεκρούς. Ανάμεσά τους 10 γυναί­κες, 9 άνδρες, τέσσερα βρέφη, πέντε ανήλικα κορί­τσια και έξι ανήλικα αγόρια, δηλαδή 15 παιδιά. Οι επτά νεκροί εντο­πί­στη­καν εγκλω­βι­σμέ­νοι στην καμπίνα της ξύλινης γκου­λέ­τας και οι υπό­λοι­ποι στη θάλασσα.

Συνο­λικά 68 πρό­σφυ­γες είχαν περι­συλ­λέ­ξει μέχρι αργά χθες το βράδυ οι λιμε­νι­κοί από τη θάλασσα και άλλοι 30 κατά­φε­ραν να κολυ­μπή­σουν έως την ακτή του Φαρ­μα­κο­νη­σίου.

Συνο­λικά 68 πρό­σφυ­γες είχαν περι­συλ­λέ­ξει μέχρι αργά χθες το βράδυ οι λιμε­νι­κοί από τη θάλασσα και άλλοι 30 κατά­φε­ραν να κολυ­μπή­σουν έως την ακτή του Φαρ­μα­κο­νη­σίου. Στη φωτο­γρα­φία, μετα­νά­στες δια­σώ­ζο­νται στη Μυτι­λήνη

Οι έρευνες συνε­χί­ζο­νταν χθες τη νύχτα, καθώς υπήρχαν έντονοι φόβοι -λόγω και μαρ­τυ­ριών των επιζώντων- πως ο αριθμός των νεκρών μπορεί να αυξηθεί.

Το ξεκλή­ρι­σμα

«Ολοι κλαίνε και θρηνούν. Εχουν χάσει παιδιά, γυναί­κες, άνδρες, αδέλφια. Παιδιά ψάχνουν τρο­μο­κρα­τη­μένα αδέλφια και γονείς. Οικο­γέ­νειες ολό­κλη­ρες έχουν ξεκλη­ρι­στεί. Είμαστε όλοι συγκλο­νι­σμέ­νοι. Κλαίμε μαζί τους», μας έλεγε χθες το μεση­μέρι από τη Λέρο η Ματίνα Κατσι­βέλη, ψυχή του «Δικτύου Αλλη­λεγ­γύης Λέρου» που φρο­ντί­ζει τους πρό­σφυ­γες στο νησί. Στο νοσο­κο­μείο της Λέρου, γιατροί κι εθε­λο­ντές έζησαν στιγμές αλλο­φρο­σύ­νης. Ο Αχμάντ και η Ζαϊνάβ θρη­νού­σαν πάνω από τη σορό του βρέφους τους κι αγω­νιού­σαν για το δεύτερο παιδί τους, καθώς υπάρ­χουν υπό­νοιες πως βρί­σκε­ται ανάμεσα στα ανα­συρ­θέ­ντα νεκρά παιδιά.

Μια κοπέλα έψαχνε τον αρρα­βω­νια­στικό της, ένας πατέρας πεν­θούσε τη γυναίκα και τα δυο παιδιά του, μια μητέρα έψαχνε τα δικά της παιδιά… «Οι στιγμές είναι πολύ δύσκο­λες», έλεγε ο έπαρχος Λέρου, Γιάννης Θεμέ­λα­ρος.

Αυτό που θα θυμάται πάντα η κ. Κατσι­βέλη είναι η εικόνα ενός πατέρα από τη Συρία που έχασε στο ναυάγιο τη γυναίκα του και το παιδί του. Κι όμως, παρά την απί­στευτη οδύνη του, είχε το κου­ρά­γιο να ευχα­ρι­στή­σει μέσα από την καρδιά του τους εθε­λο­ντές που έσπευ­σαν να του δώσουν ένα ζευγάρι παπού­τσια.

Σχεδόν όλοι οι 98 ναυαγοί που διε­σώ­θη­σαν και μετα­φέρ­θη­καν στη Λέρο ήταν ξυπό­λη­τοι. Είχαν χάσει τα παπού­τσια τους στη θάλασσα. Κάποιοι είχαν ελαφρά τραύ­ματα, επειδή κολύ­μπη­σαν και βγήκαν στα βράχια. «Εκλαιγε για τους δικούς του και μας έλεγε την ίδια στιγμή ”ευχα­ρι­στώ” και πόσο ευγε­νι­κοί είμαστε. Λες και κάναμε κάτι σπου­δαίο. Τα ‘χασα από την αξιο­πρέ­πεια αυτού του ανθρώ­που», διη­γεί­ται η κ. Κατσι­βέλη. Ο τρα­γι­κός πατέρας κατά­γε­ται από την πόλη Χομς της Συρίας. «Μας έλεγε από πού έρχεται ανάμεσα στα δάκρυά του. Απε­ρί­γρα­πτα πράγ­ματα. Να παίρ­νεις το παιδί σου για να γλι­τώ­σει από τον πόλεμο και να το χάνεις στο νερό»…

Δεν ήταν μόνο οι εθε­λο­ντές συγκλο­νι­σμέ­νοι χθες από την τρα­γω­δία. Ακόμη και οι λιμε­νι­κοί που έχουν δει πολλά τα μάτια τους αντί­κρι­σαν εικόνες που δεν θα ξεχά­σουν ποτέ. Οπως το βρέφος που κατά­φε­ραν να σώσουν τελευ­ταία στιγμή από τον θάνατο. Είναι, δεν είναι, ενός μηνός. Σύμφωνα με μαρ­τυ­ρίες, όταν το ανέ­συ­ραν από τη θάλασσα ήταν σχεδόν παγω­μένο. Νόμιζαν ότι το χάνουν. Το τύλιξαν αμέσως με μια κου­βέρτα και προ­σπά­θη­σαν να το κρά­τη­σαν ζεστό κοντά σε ένα αερό­θερμο μέσα στο σκάφος. Το μωρό, που κατά­γε­ται από τη Συρία, επα­νήλθε και τελικά σώθηκε…

Θρήνος, από­γνωση και οργή ήταν χθες τα συναι­σθή­ματα στη Λέρο από τις τρα­γι­κές εικόνες. Θρήνος από όσους έχασαν τους δικούς τους, από­γνωση για όσους τους έψαχναν με αγωνία και θυμός για την Ευρώπη, που, όπως έλεγαν όλοι, κλείνει τα μάτια και τα σύνορα κι επι­τρέ­πει να συμ­βαί­νουν τέτοιες τρα­γω­δίες.

Το χρονικό

Οι μαρ­τυ­ρίες των επι­ζώ­ντων, όσων του­λά­χι­στον μπο­ρού­σαν να μιλή­σουν από το σοκ, περιέ­γρα­φαν ένα υπερ­φορ­τω­μένο σκάφος. Κάποιοι υπο­λό­γι­ζαν πως μπορεί να επέ­βαι­ναν 150 άτομα, αν και ο αριθμός δεν ήταν ξεκά­θα­ρος μέχρι αργά χθες το βράδυ. Οπως λένε οι τοπικοί φορείς, στο σημείο της τρα­γω­δίας είχε καιρό, βοριά 7 Μποφόρ, τη νύχτα του δυστυ­χή­μα­τος. Και οι δια­κι­νη­τές τούς έστει­λαν στα βράχια.

Σύμφωνα με το Λιμε­νικό, ήταν γύρω στις 2:00 -2:30 τη νύχτα όταν έγινε μια κλήση στον αριθμό 112 για σκάφος σε δυσχερή θέση. Το μοιραίο πλοίο εντο­πί­στηκε ανα­πο­δο­γυ­ρι­σμένο γύρω στις 4:30. «Τέτοιες στιγμές όλοι λυγί­ζουν. Ολοι, εκτός από τους δου­λέ­μπο­ρους, που προ­φα­νώς γνώ­ρι­ζαν την κακο­και­ρία και παρ’ όλα αυτά τους έδιωξαν», σημειώ­νει ο δήμαρ­χος Λέρου, Μιχάλης Κόλλιας.

Οπως ανα­φέ­ρουν μαρ­τυ­ρίες, άλλωστε, από του­λά­χι­στον μια οικο­γέ­νεια υπήρξαν αντι­δρά­σεις λόγω του κακού καιρού, όταν ο δου­λέ­μπο­ρος τους ενη­μέ­ρωσε πως φεύγουν εσπευ­σμένα. Τελικά μπήκαν μόνο οι μισοί στο μοιραίο σκάφος, ο πατέρας με κάποια από τα παιδιά. Η μητέρα με τα υπό­λοιπα παιδιά έμειναν πίσω…

ΕΘΝΟΣ

Γιάννης Φώσκο­λος