Οι επικίνδυνοι

«Αυτό που με τρο­μά­ζει είναι που βλέπω το μίσος, την απόρ­ριψη, τον φόβο που στέλ­νουμε σ’ αυτούς τους ανθρώ­πους. Οι εμπρη­σμοί των στρα­το­πέ­δων προ­σφύ­γων, οι επα­να­προ­ω­θή­σεις πλοίων εκτός των λιμα­νιών, οι βιαιό­τη­τες κατά των αιτού­ντων άσυλο ή η αδια­φο­ρία απέ­να­ντι στην εξα­θλί­ωση και τη φτώχεια: αυτό δεν είναι Ευρώπη. «Ευρώπη είναι οι συντα­ξιού­χοι στο Καλαί που φέρνουν γεν­νή­τριες για να μπορούν να φορ­τί­σουν τα κινητά τους οι πρό­σφυ­γες, οι φοι­τη­τές στο Ζίγκεν που ανοί­γουν την εστία τους σε αιτού­ντες άσυλο, ο φούρ­να­ρης στην Κω που μοι­ρά­ζει ψωμί στους πει­να­σμέ­νους» (από το Κυρια­κά­τικο άρθρο του Προ­έ­δρου της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής Γιουν­κέρ στις εφη­με­ρί­δες Le Figaro και Die Welt) Αφιε­ρω­μένο στον τσιρίζοντα-επικίνδυνο Έλληνα πολι­τικό που προχθές είπε: «Αν χρεια­στεί, θα κλεί­σουμε τα σύνορα όταν γίνουμε κυβέρ­νηση», με την απορία (ας αφή­σουμε τους ευρω­παϊ­κούς κανόνες για την οικο­νο­μία της συζή­τη­σης) : Πώς ακριβώς θα «κλείσει» τα θαλάσ­σια σύνορα; Με παρά­νο­μες επα­να­προ­ω­θή­σεις πλοια­ρίων αντί της εκτέ­λε­σης του καθή­κο­ντος διά­σω­σης; Ανοί­γο­ντας πυρ σε άοπλους ανθρώ­πους; Βου­λιά­ζο­ντας τα φου­σκωτά πάνω στα οποία βρί­σκο­νται μωρά παιδιά, ηλι­κιω­μέ­νοι ή έγκυες γυναί­κες;

(Η φωτο­γρα­φία είναι από την απέ­να­ντι ακτή της Τουρ­κίας. Από το Μπό­ντρουμ την ώρα της επι­βί­βα­σης για το ταξίδι)