Κουβέντες κομμωτηρίου

1. Ομαδικά πυρά δέχεται με δια­φο­ρε­τι­κές (;) απο­χρώ­σεις η υπουρ­γός μετα­νά­στευ­σης από την πρώτη ημέρα ανά­λη­ψης των καθη­κό­ντων της. Περι­φρο­νη­τι­κές και αισχρές ανα­φο­ρές στην ίδια με το μικρό της όνομα, ( Τασία ή κυρά Τασία), υβρι­στικά σχόλια σε απο­σπά­σματα δηλώ­σεών της. Ενας γενι­κευ­μέ­νος πόλεμος φανα­τι­κού ρατσι­σμού. Στην ουσία βέβαια αυτή η επι­θε­τι­κό­τητα δεν αφορά κυρίως την Τασία Χρι­στο­δου­λο­πού­λου, και τις πολι­τι­κές της, αλλά εκφρά­ζει είτε τα λαϊ­κι­στι­κο­μι­κρο­πο­λι­τικά κάποιων και κάποιων άλλων την απέ­χθεια για τους πρό­σφυ­γες και τους μετα­νά­στες με πρό­σχημα την… καθαρ(ι)ότητα. Μπορεί σε πολλές των περι­πτώ­σεων και τα δύο μαζί. \

2. «Δεν με νοιάζει ποια είναι και τι κάνει, απ’ το μαλλί και μόνο κατα­λα­βαίνω πως μας κυβερ­νούν ψυχα­σθε­νείς». Είναι κάποια από τις δεκάδες λεζά­ντες που είδα να συνο­δεύ­ουν, τη φωτο­γρα­φία της ανα­πλη­ρώ­τριας υπουρ­γού των Εξω­τε­ρι­κών, Σίας Ανα­γνω­στο­πού­λου. Εντυ­πω­σιακό με πόση ευκολία σπεύ­δουν ορι­σμέ­νοι να την κρε­μά­σουν στα μαντα­λά­κια του δια­δι­κτυα­κού περι­πτέ­ρου όχι γι’ αυτά που έχει κατά καιρούς δηλώσει, όχι για ότι έχει γράψει ή πρε­σβεύει, αλλά γιατί -από κάποια γονι­διακή επιταγή φαντάζομαι- το τριχωτό της κεφαλής της αρνεί­ται να υπα­κού­σει στις προ­στα­γές του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού στιλ, με τα κρε­πα­ρι­σμένα ατσα­λά­κωτα καρέ και τις γαμή­λιες μπού­κλες.

3. Την ίδια στιγμή, η Ντέλια, αφού κόβει συντά­ξεις, παύει να είναι γυναίκα, είναι άφυλο εργα­λείο λιτό­τη­τας και ως τέτοιο μπορεί να απο­κη­ρυ­χθεί ως πόρνη. «Η Ντέλια ήταν κ@@ωμένη για περι­κο­πές… περι­μέ­νο­ντας το ραντε­βού πολυ­τε­λείας, 400 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ», έγραψε αθη­ναϊκή εφη­με­ρίδα. Συμπέ­ρα­σμα : Οποιος εκφρά­ζει τον απο­τρο­πια­σμό του γι’ αυτού του είδους την «κριτική» γίνεται πάραυτα ή νεο­κομ­μου­νι­στής ή φορέας της ιδε­ο­λο­γίας του ΔΝΤ και της γερ­μα­νι­κής κυβέρ­νη­σης (για την περί­πτωση της Ντέλιας).

Προ­φα­νώς ο καθένας μας είναι ελεύ­θε­ρος να κρίνει και να δια­πι­στώ­νει, να εκτιμά και να συμπε­ραί­νει με όποια κρι­τή­ρια επι­λέ­γει να υιο­θε­τεί. Να συμ­φω­νή­σουμε όμως, για να μην απο­ρούμε μετά, πως εδώ η χώρα χάνεται κι εμείς συστη­μα­τικά ασχο­λού­μα­στε με τρίχες και επίπεδο κομ­μω­τη­ρίου.