Αυτοκαταστροφικά-. Πρόκειται για το άδειασμα λυμάτων(;) στη θάλασσα

Του Νίκου Παπα­δό­που­λου

Καθηγ. Ψυχο­λο­γίας Παν. Κρήτης / Επι­σκέ­πτη καθηγ. Παν. Χαϊ­δελ­βέρ­γης – Συγ­γρα­φέα

Δύσκολο να ανεύρει κανείς με ακρί­βεια τα αίτια και πιο δύσκολο να χαρα­κτη­ρί­σει την πράξη. Πρό­κει­ται για το άδεια­σμα λυμάτων(;) στη θάλασσα. Έτσι που κατα­φθά­νουν στη θαυ­μά­σια παραλία της ταλαί­πω­ρης Αφάντου -απόγευμα, 31 Ιουλίου- μετα­βάλ­λο­ντάς την σε αηδια­στικό βούρκο. Αν είσαι προ­σε­κτι­κός και ευαί­σθη­τος, θα προ­στε­θείς στην ομάδα εκείνων που παρα­κο­λου­θούν μακρό­θεν το θέαμα κλαί­ο­ντας τη μοίρα τους, τη μοίρα μας… Αν μπεις γρήγορα στη θάλασσα, όταν τα δεις μπροστά σου θα αηδιά­σεις διπλά. Βγαί­νο­ντας θα ανα­ζη­τή­σεις μάταια τον Ιορδάνη ποταμό! Αν είσαι κρι­τι­κός και «ερι­στι­κός» ή “ανι­κα­νο­ποί­η­τος”, θα πεις: “Πόσο ασυ­νεί­δη­τοι άνθρω­ποι υπάρ­χουν!”. Και θα προ­σθέ­σεις: “Και οι υπεύ­θυ­νοι τί κάνουν;”.

Αν είσαι ξένος του­ρί­στας θα ρωτή­σεις τον (υπο)γρά­φο­ντα το παρόν: “Γιατί αυτή η βρωμιά; Ποιός την προ­κα­λεί; Και γιατί δεν ελέγ­χε­ται;”. Και όταν αμήχανα αυτός σου απα­ντή­σει: “Ε, συμ­βαί­νει καμιά φορά να γίνεται από κάποιους επι­πό­λαιους!..”, θα πάρεις την απά­ντηση. “Όχι, κύριε, και πριν από τρία χρόνια συνέβη το ίδιο σε μια κοντινή παραλία. Ήρθα τώρα εδώ ακριβώς γι αυτό, αλλά το λάθος ήταν ότι ήλθα στη Ρόδο. Δε θα το ξανα­κάνω, αφού γίνο­νται τέτοια πράγ­ματα!.. Άλλωστε δεν είναι το μόνο αυτό εδώ. Όλες οι, τόσο ωραίες μάλιστα, παρα­λίες είναι γεμάτες από πλα­στικά, βρώμικα χαρτιά και σκου­πί­δια. Δεν υπάρχει κανένας να τις φρο­ντί­σει, ούτε και να ελέγξει; Γιατί; Πέστε μου, γιατί;”. Κούνησα με από­γνωση το κεφάλι… σκε­πτό­με­νος ότι και όσα φυσικά καλά μας απέ­μει­ναν, τα κατα­στρέ­φουμε…

Κατα­λή­γο­ντας: Αν μόνοι μας βγά­ζουμε τα μάτια μας από βλακεία μόνο ή και ατιμία, δεμένοι στο άρμα του κυνη­γιού του κέρδους με κάθε τρόπο, ή αδια­φο­ρώ­ντας ως υπεύ­θυ­νοι και μη ελέγ­χο­ντας όσους δε σέβο­νται ανθρώ­πους και περι­βάλ­λον, δεν μας φταίει κανένας άλλος από τον ταλαί­πωρο και αηδια­στικό «εαυ­τούλη» μας!.. Όμως: Το ερώτημα παρα­μέ­νει για απά­ντηση από όσους σέβο­νται τον εαυτό τους, έστω λίγο: Τι φταίνε όσοι ζητούν μια ανάσα την οποία τους την κόβουν κάποιοι ίσως απε­ρί­σκε­πτοι ή «μυα­λο­φυ­γό­δι­κοι» (ηλίθιοι θα έλεγε κάποιος άλλος), αλλά και κάποιοι απύθ­μενα αδη­φά­γοι και, ακόμη, κάποιοι νοσηρά αδιά­φο­ροι, κολ­λη­μέ­νοι στην κραυ­γα­λέα αυτο­κα­τα­στρο­φική ραστώνη τους ;