Division Bell

Υπάρχει ένα άλμπουμ των Pink Floyd με τίτλο Division Bell. Η έμπνευση για τον τίτλο προήλθε από το ομώνυμο καμπα­νάκι το οποίο ηχεί όποτε καλού­νται να ψηφί­σουν τα μέλη του Βρε­τα­νι­κού Κοι­νο­βου­λίου ή της Βουλής των Λόρδων. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι οι Βρε­τα­νοί ανα­γνω­ρί­ζουν με τον τρόπο αυτό ότι κάθε ψηφο­φο­ρία ή απόφαση δημιουρ­γεί αυτο­μά­τως διχασμό. Το βασικό θέμα του άλμπουμ επι­κε­ντρώ­νε­ται στη δυνα­τό­τητα και επιλογή των ανθρώ­πων να λύνουν τα προ­βλή­ματά τους συζη­τώ­ντας τα, παρόλο που οι απόψεις και οι επι­λο­γές τους μπορεί να είναι δια­με­τρικά αντί­θε­τες. Το ίδιο το εξώ­φυλλο, με τα πανο­μοιό­τυπα πρόσωπα, το ένα απέ­να­ντι από το άλλο συμ­βο­λί­ζει ακριβώς αυτό: ότι παρά τις δια­φο­ρές μας είμαστε ίδιοι με τους συναν­θρώ­πους μας και το μόνο που μας χωρίζει είναι η πλευρά της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που επι­λέ­γουμε. Ακόμα καλύ­τερα, η ερμη­νεία που της δίνουμε εμείς. Αυτό που μπορεί να τα ενώσει αυτά τα πρόσωπα, είναι η φωτεινή γραμμή της επι­κοι­νω­νίας. Όχι η απε­γνω­σμένη προ­σπά­θεια να πείσει το ένα το άλλο ότι η δική του πλευρά είναι η «σωστή», αλλά η κοινή προ­σπά­θεια για προ­σέγ­γιση της αλή­θειας και από τις δύο πλευρές. Αυτό δε θα βοη­θούσε μόνο εμάς που διχα­ζό­μα­στε στην Ελλάδα δια­λέ­γο­ντας κερκίδα, αλλά και για το διάλογο μεταξύ Ελλάδας και εταίρων. Να ανα­γνω­ρι­στούν τα αμοι­βαία λάθη και να υπάρξει προ­σπά­θεια για μια λύση. Φυσικά, αυτό γίνεται δύσκολο έως αδύ­να­τον όταν το ένα από τα δύο μέρη είτε δεν έχει πραγ­μα­τική βούληση για συνεν­νό­ηση είτε θεωρεί ότι ο φταί­χτης είναι πάντοτε ο «απέ­να­ντι».