Η σύγκρουση του Αλέξη με τον Γιάνη: «Είστε σίγουροι ότι η συμφωνία αυτή δεν είναι μέρος του σχεδίου Σόιμπλε;»

Την απο­κά­λυψη ότι ο Αλέξης Τσίπρας το βράδυ του δημο­ψη­φί­σμα­τος έκρινε ότι δεν υπάρχει άλλη εναλ­λα­κτική από το μνη­μό­νιο έκανε ο Γιάνης Βαρου­φά­κης μέσω άρθρου του στην Εφη­με­ρίδα των Συντα­κτών. Το άρθρο έχει τον τίτλο «Γιατί κατα­ψή­φισα» και σε αυτό ο τέως υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών μιλάει για όσα έζησε τους τελευ­ταί­ους μήνες. Κατη­γο­ρεί τον Πρω­θυ­πουργό ότι εφαρ­μό­ζει συμ­φω­νία που είναι προϊόν εκβια­σμού.

ΟΙ ΒΟΛΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

Γράφει τα εξής:

Στην πολι­τική απο­φά­σισα να εισέλθω για έναν λόγο: για να σταθώ δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα στον αγώνα ενα­ντίον της χρε­ο­δου­λο­πα­ροι­κίας. Από τη μεριά του, ο Αλέξης Τσίπρας με τίμησε επι­στρα­τεύ­ο­ντάς με για έναν λόγο: μια πολύ συγκε­κρι­μένη θεώρηση περί της κρίσης που βασί­ζε­ται στην απόρ­ριψη του δόγ­μα­τος Παπα­κων­στα­ντί­νου, ότι δηλαδή μεταξύ της άτακτης χρε­ο­κο­πίας και του τοξικού δανει­σμού, ο τοξικός δανει­σμός είναι πάντα προ­τι­μό­τε­ρος.

Πρό­κει­ται για δόγμα που απέρ­ρι­πτα ως πάγια απειλή που στόχο είχε την επιβολή, διά του πανικού, πολι­τι­κών οι οποίες εγγυώ­νται τη μόνιμη χρε­ο­κο­πία και, εν τέλει, τη χρε­ο­δου­λο­πα­ροι­κία. Την Τετάρτη το βράδυ, στη Βουλή, κλήθηκα να επιλέξω μεταξύ του (α) να ενστερ­νι­στώ το εν λόγω δόγμα, υπερ­ψη­φί­ζο­ντας την κύρωση του κει­μέ­νου που πρα­ξι­κο­πη­μα­τικά και με απε­ρί­γρα­πτη βαναυ­σό­τητα επέ­βα­λαν στον Αλέξη Τσίπρα οι «εταίροι» στο Euro Summit και (β) να πω «όχι» στον πρω­θυ­πουργό μου.

«Είναι αλη­θι­νός ή πλαστός ο εκβια­σμός;» μας ρώτησε ο πρω­θυ­πουρ­γός, εκφρά­ζο­ντας έτσι το ειδε­χθές συνει­δη­σιακό δίλημμα όλων μας, και του ίδιου. Προ­φα­νώς ο εκβια­σμός ήταν αλη­θι­νός. Πρώτη φορά ένιωσα την «αλήθεια» του στο γραφείο μου όταν την 30ή Ιανουα­ρίου ο κ. Ντάι­σελ­μπλουμ με επι­σκέ­φτηκε για να με θέσει προ του διλήμ­μα­τος «Μνη­μό­νιο ή κλει­στές τρά­πε­ζες». Από την αρχή γνω­ρί­ζαμε πόσο αδί­στα­κτοι ήταν οι δανει­στές. Και απο­φα­σί­σαμε αυτό που λέγαμε ξανά και ξανά ο ένας στον άλλον τις μακρές μέρες και νύχτες του Μαξίμου:

Θα κάνουμε ό,τι χρειά­ζε­ται για να φέρουμε μια οικο­νο­μικά βιώσιμη συμ­φω­νία. Θα συμ­βι­βα­στούμε χωρίς να κατα­λή­ξουμε συμ­βι­βα­σμέ­νοι. Θα υπο­χω­ρή­σουμε όσο χρεια­στεί για να επι­τευ­χθεί μια συμφωνία-επίλυση εντός της ευρω­ζώ­νης. Ομως αν ηττη­θούμε από την κατα­στρο­φική λογική των μνη­μο­νίων, θα παρα­δώ­σουμε το κλειδί των γρα­φείων μας σε εκεί­νους που τα πιστεύ­ουν – να έρθουν εκείνοι να τα εφαρ­μό­σουν, με εμάς και πάλι στους δρόμους.

«Υπήρχε εναλ­λα­κτική;» μας ρώτησε ο πρω­θυ­πουρ­γός την Τετάρτη. Κρίνω πως, ναι, υπήρχε. Ομως δεν θα πω άλλα γι’ αυτό εδώ. Δεν είναι της στιγμής. Σημασία έχει μόνο ότι το βράδυ του δημο­ψη­φί­σμα­τος ο πρω­θυ­πουρ­γός έκρινε πως δεν υπήρχε εναλ­λα­κτική. Γι’ αυτό παραι­τή­θηκα, ώστε να τον διευ­κο­λύνω να μεταβεί στις Βρυ­ξέλ­λες για να φέρει πίσω τους βέλ­τι­στους όρους που μπο­ρούσε να φέρει. Οχι όμως και για να τους εφαρ­μό­σουμε εμείς όποιοι και να ήταν!

Ο πρω­θυ­πουρ­γός, στην Κ.Ο. της Τετάρ­της, μας ζήτησε να απο­φα­σί­σουμε μαζί, να μοι­ρα­στούμε την ευθύνη. Πολύ σωστά. Πώς όμως; Μία λύση ήταν να εφαρ­μό­σουμε, όλοι μαζί, αυτό που λέγαμε και ξανα­λέ­γαμε ότι θα κάναμε σε περί­πτωση ήττας. Θα λέγαμε ότι υπο­τα­χθή­καμε, φέραμε συμ­φω­νία που εμείς κρί­νουμε μη βιώσιμη, και ζητάμε από πολι­τι­κούς, όλων των κομ­μά­των, που την θεωρούν του­λά­χι­στον εν δυνάμει βιώσιμη, να σχη­μα­τί­σουν κυβέρ­νηση και να την εφαρ­μό­σουν.

Η δεύτερη λύση ήταν αυτή που προ­έ­κρινε ο πρω­θυ­πουρ­γός: Να παρα­μεί­νει ζωντανή η πρώτη κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς, έστω εφαρ­μό­ζο­ντας μια συμφωνία- προϊόν εκβια­σμού που ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός κρίνει ότι είναι ανε­φάρ­μο­στη.

Ο κ. Βαρου­φά­κης στη συνέ­χεια απα­ντάει στη δήλωση Τσίπρα ότι ουδείς δικαιού­ται να προ­σποιεί­ται ότι έχει ισχυ­ρό­τερο συνει­δη­σιακό δίλημμα: Αυτό δεν σημαί­νει ότι όσοι είπαν ναι δια­κα­τέ­χο­νται από ισχυ­ρό­τερο συναί­σθημα ευθύνης από ό,τι όσοι εξ ημών απο­φαν­θή­καμε πως έπρεπε να παραι­τη­θούμε ανα­θέ­το­ντας την εφαρ­μογή σε πολι­τι­κούς που τη εν δυνάμει εφαρ­μό­σιμη, γράφει.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι είναι απόλυτα θεμιτό κάποιοι σύντρο­φοι να προ­τεί­νουν τη μία και άλλοι την έτερη ατραπό, ενώ χαρα­κτη­ρί­ζει εγκλη­μα­τικό οι μεν να απο­κα­λούν τους δε συμ­βι­βα­σμέ­νους και οι δε τους μεν ανεύ­θυ­νους.

Τονίζει ότι αυτή τη στιγμή προέχει η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ και χαρα­κτη­ρί­ζει απλό τον λόγο που ψήφισε όχι: Επρεπε να έχουμε παρα­δώ­σει, όπως λέγαμε ότι θα κάνουμε σε περί­πτωση συν­θη­κο­λό­γη­σης, τα κλειδιά του Μαξίμου και των λοιπών υπουρ­γείων σε όσους μπορούν να κοι­τά­ξουν στα μάτια τον λαό και να του πουν αυτό που εμείς δεν μπο­ρούμε να πούμε: Η συμ­φω­νία είναι σκληρή αλλά μπορεί να εφαρ­μο­στεί.

Στη συνέ­χεια γράφει ότι η κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς δεν δικαιού­ται να λεη­λα­τή­σει κι άλλο τα θύματα της 5ετούς κρίσης ενώ υπο­γραμ­μί­ζει ότι δημιουρ­γεί­ται ένα υπερ-ΤΑΙΠΕΔ πλήρως ελεγ­χό­μενο από την Τρόικα το οποίο θα απο­σπά­σει μια για πάντα τον έλεγχο όλης της δημό­σιας περιου­σίας από τον έλεγχο της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας.

Ο ίδιος λέει ότι τον ρωτούν αν με τη στάση του ταυ­τί­ζε­ται με Σόιμπλε και απαντά: «Είστε σίγου­ροι ότι η συμ­φω­νία αυτή δεν είναι μέρος του σχεδίου Σόιμπλε;».

Θεωρεί δε ότι η συμ­φω­νία είναι ο ασφα­λέ­στε­ρος δρόμος για να εκπα­ρα­θυ­ρω­θεί η Ελλάδα από την Ευρω­ζώνη.

Στο τέλος λέει ότι σέβεται απο­λύ­τως τους συντρό­φους του: «Ούτε πιο επαναστάτης-ηθικός είμαι από εκεί­νους, ούτε εκείνοι πιο υπεύ­θυ­νοι».