Το Μεσαιωνικό Φεστιβάλ Ρόδου «στον αέρα» του σήμερα

Τρεις μου­σι­κοί που έμοια­ζαν σαν τρο­βα­δού­ροι καλε­σμέ­νοι να παίξουν σε ένα μεσαιω­νικό παλάτι θύμιζαν οι Trees Celts, το νέο σχήμα κέλ­τι­κης μου­σι­κής των Γιάννη Κου­λια­νού, Γιώργου Δάκα και Βαγγέλη Εμμα­νουήλ, που εμφα­νί­στηκε το Σαβ­βα­το­κύ­ριακο που μας πέρασε στην Παναγία του Μπούρ­γκου στην Παλιά Πόλη της Ρόδου. Τα ερείπια αυτού του σημα­ντι­κού ναού στην ιστορία των Ιπποτών της Ρόδου ήταν το σκηνικό, ίσως το ωραιό­τερο και το πιο υπο­βλη­τικό μέχρι σήμερα στα χρονικά του Μεσαιω­νι­κού Φεστι­βάλ της Ρόδου που φέτος πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε για ένατη συνεχή χρονιά από το «Μεσαιω­νικό Ρόδο» υπό τη διεύ­θυνση της Αννας Αχιολά. Ειρω­νεία ότι φέτος που το φεστι­βάλ έμοιαζε να έχει βρει τον ιδανικό του χώρο που θα τον ζήλευαν πολλές αντί­στοι­χες διορ­γα­νώ­σεις στο εξω­τε­ρικό, την ίδια ώρα συζη­τιέ­ται η σοβαρή πιθα­νό­τητα να μην μπο­ρέ­σει να συνε­χί­σει.

Η αγωνία για τις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις βάραινε την ατμό­σφαιρα και οι συζη­τή­σεις που άκουγα καθώς περι­πλα­νιό­μουν μέσα στο πλήθος που είχε μαζευ­τεί συνεχώς γυρ­νούσε στις ειδή­σεις κυρίως από την Κυριακή και μετά.

Παρά την έντονη μελαγ­χο­λία που ένιωθες κυκλο­φο­ρώ­ντας στην πόλη της Ρόδου (αισθητά λιγό­τε­ροι οι του­ρί­στες, μαγαζιά κλειστά ή άλλα που έκλει­ναν νωρί­τερα από ό,τι συνήθως, μια περί­εργη ησυχία τα βράδια στο συνήθως πολύ­βουο κέντρο) οι καλ­λι­τέ­χνες που συμ­με­τεί­χαν φέτος στο 9ο Μεσαιω­νικό Φεστι­βάλ αλλά και οι πολλοί εθε­λο­ντές Ροδίτες οι οποίοι το υπο­στη­ρί­ζουν έδωσαν τον καλύ­τερό τους εαυτό και παρέ­συ­ραν το κοινό. Είδαμε μεταξύ άλλων τη χορο­γρα­φία της αξιό­λο­γης Ροδί­τισ­σας ηθο­ποιού και χορεύ­τριας Μαρίας Μανιώτη «Οι Πλύ­στρες», οι οποίες χόρεψαν σε ρυθμούς του σαλ­τα­ρέλο κατα­κτώ­ντας τελικά την ελευ­θε­ρία τους (!), την ομάδα κρου­στών του Μεσαιω­νι­κού Ρόδου σε διδα­σκα­λία της Αννας Νικη­τιάδη, το τρίφωνο σχήμα Crecendo και μερικά πολύ εντυ­πω­σιακά μεσαιω­νικά δρώμενα όπως ο άντρας που έπινε και έπαιζε τη φωτιά και οι ιππότες που ξιφο­μά­χη­σαν. Στιγ­μιό­τυπα από τη χορευ­τική παρά­σταση «Επι­στροφή στην Αβαλον» παρου­σιά­στη­καν στην Παναγία του Μπούρ­γκου αλλά και σε διάφορα σημεία της πόλης όπως στην κρήνη στην Πλατεία Εβραίων κι έξω από το τζαμί του Σου­λεϊ­μάν με φόντο στο βάθος το Παλάτι του Μεγάλου Μάγι­στρου.

Στο διπλανό στην Παναγία του Μπούρ­γκου Πάρκο Αλχαδέφ είχε στηθεί ένα ολό­κληρο μεσαιω­νικό χωριό όπου οι επι­σκέ­πτες του μπο­ρού­σαν να μάθουν την τέχνη της αργυ­ρο­χο­ΐας (δάσκα­λος ο Γερ­μα­νός Frank Kock ο οποίος χρη­σι­μο­ποί­ησε μια ειδική μεσαιω­νική μηχανή χύτευ­σης), της καλα­θο­πλε­κτι­κής, της κατα­σκευής ξυλό­φουρ­νου ενώ σε μια γωνία του μικρού δάσους μπο­ρού­σες να κάνεις ιππασία, να μάθεις τοξο­βο­λία, να πιεις μπίρα η κρασί σε εντελώς αυθε­ντικό σκηνικό που σε πήγαινε πίσω στον χρόνο.

Αξιο­ποί­ηση δυνα­μι­κού

Το Μεσαιω­νικό Φεστι­βάλ της Ρόδου είναι ένα φωτεινό παρά­δειγμα της αξιο­ποί­η­σης του ντόπιου δυνα­μι­κού μιας πόλης της περι­φέ­ρειας αλλά και των δυνα­το­τή­των της συλ­λο­γι­κής εργα­σίας. Οχι για κάτι που κάποιοι που μπορεί να θεωρούν γραφικό ή ξεπε­ρα­σμένο. Ακρως αυθε­ντικό και επαγ­γελ­μα­τικό στην παρου­σί­ασή του, το φεστι­βάλ καρ­πο­φό­ρησε με έρευνα και πολύ προ­σπά­θεια ανα­δει­κνύ­ο­ντας την ιστορία και τα μνημεία της πόλης της Ρόδου. Είναι πολλά ωραία που θα θυμάμαι από το φετινό φεστι­βάλ, αν όμως έπρεπε να κρατήσω μόνο ένα, θα ήταν η δύναμη και το κου­ρά­γιο όσων συμ­με­τεί­χαν σε αυτό, σαν ένα αντί­δοτο κατά του φόβου…

Καθη­με­ρινή