Ιατρός παπαπέμφθηκε σε δίκη κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία από αμέλεια

• Του προ­σά­πτε­ται ότι δεν αντι­με­τώ­πισε ασθενή με την προ­σή­κουσα προσοχή

Στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου κατη­γο­ρού­με­νος για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια θα καθίσει ιατρός, που εκτε­λούσε εφη­με­ρία στο Γενικό Νοσο­κο­μείο της Ρόδου με απευ­θείας κλήση της Εισαγ­γε­λίας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, που κατέστη αμε­τά­κλητη μετά την απόρ­ριψη προ­σφυ­γής του ενώπιον του Εισαγ­γε­λέα Εφετών Δωδε­κα­νή­σου για την ακύρωσή της.

Ο ιατρός κατη­γο­ρεί­ται συγκε­κρι­μένα για το ό,τι στη Ρόδο, την 26η Μαΐου 2009 από αμέλειά του, ως ιατρός Γενικής Ιατρι­κής Επι­με­λη­τής Α’ σε Κέντρο Υγείας και εργα­ζό­με­νος στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, εκτελών εφη­με­ρία κατά την ανωτέρω ημε­ρο­μη­νία στη Β’ Παθο­λο­γική Κλινική και καλού­με­νος από ειδι­κευό­μενη ιατρό Παθο­λο­γίας στον Τμήμα Επει­γό­ντων Περι­στα­τι­κών προ­κει­μέ­νου να εκτι­μή­σει την κατά­σταση ασθε­νούς, προέβη στις ακό­λου­θες παρα­λεί­ψεις, που είχαν ως απο­τέ­λε­σμα το θάνατο του τελευ­ταίου.

Κατη­γο­ρεί­ται συγκε­κρι­μένα ότι την ώρα 11.30 μ.μ. ώρα, όταν ο ασθενής μετέβη στο Τμήμα Επει­γό­ντων Περι­στα­τι­κών του Γ.Ν. Ρόδου (όπου την εφη­με­ρία κάλυπτε ο κατη­γο­ρού­με­νος ως ειδι­κευ­μέ­νος Ιατρός, επι­βλέ­πο­ντας την ειδι­κευό­μενη ιατρό) με συμ­πτώ­ματα υψηλού πυρετού, οιδη­μα­τώδη φάρυγγα και επώ­δυ­νους πρό­σθιους τρα­χη­λι­κούς αδένες, που κατα­δεί­κνυαν υποψία μηνιγ­γί­τι­δας, δεν αντι­με­τώ­πισε το περι­στα­τικό, όπως όφειλε. Συγκε­κρι­μένα, ο κατη­γο­ρού­με­νος ως ειδι­κευ­μέ­νος ιατρός φέρεται να είχε την υπο­χρέ­ωση να ενεργεί με βάση τους κανόνες της τεκ­μη­ριω­μέ­νης και βασι­σμέ­νης σε ενδεί­ξεις ιατρι­κής επι­στή­μης, σε κάθε δε περί­πτωση είχε την υπο­χρέ­ωση να επι­δει­κνύει μέγιστη επι­μέ­λεια κατά την εξέταση ενός ασθε­νούς που δια­κο­μί­ζε­ται με τα συμ­πτώ­ματα που είχε ο συγκε­κρι­μέ­νος, καθώς και να παραγ­γέλ­λει σε αντί­στοι­χες περι­πτώ­σεις, μετά τον πρώτο αιμα­το­λο­γικό έλεγχο, που ήταν παθο­λο­γι­κός και ενδει­κτι­κός λοί­μω­ξης (μείωση λευκών αιμο­σφαι­ρίων, πολυ­μο­φο­πυ­ρή­νωση, αύξηση ουδε­τε­ρό­φι­λων, μείωση αριθμού αιμο­πε­τα­λίων) την άμεση καλ­λιέρ­γεια αίματος για να εντο­πι­σθεί το μικρό­βιο που προ­κά­λεσε την λοίμωξη.

Αυτό διότι, σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ο ασθενής παρου­σί­αζε συμ­πτώ­ματα, τα οποία σύμφωνα με την ιατρική βιβλιο­γρα­φία και 4 ενη­με­ρω­τι­κές εγκυ­κλί­ους του Υπουρ­γείου Υγείας, παρέ­πε­μπαν σε μηνιγ­γί­τιδα.

Κατη­γο­ρεί­ται ότι δεν επέ­δειξε τη μέγιστη επι­μέ­λεια κατά την αντι­με­τώ­πιση του περι­στα­τι­κού, δεν παρήγ­γειλε την καλ­λιέρ­γεια αίματος ούτε χορή­γησε άμεσα την ενδε­δειγ­μένη συνταγή αντι­βιο­τι­κών.

Ο ασθενής δια­με­τα­κο­μί­στηκε αρχικά στο Γ.Ν. Ηρα­κλείου “ΒΕΝΙΖΕΛΕΙΟ – ΠΑΝΑΓΕΙΟ”, καθόσον ήταν ανα­γκαία η-εισαγωγή του σε μονάδα εντα­τι­κής θερα­πείας, εν συνε­χεία δε την 22 Ιουνίου 2009 στο ΘΡΙΑΣΕΙΟ Νοσο­κο­μείο όπου και επήλθε ο θάνατός του εξαι­τίας πολυορ­γα­νι­κής ανεπάρκειας-μηνιγγιτιδοκοκκηνη σηψαι­μία και οπι­σθο­πε­ρι­το­ναϊκή αιμο­ρα­γία.

Η Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, που εξέτασε την υπόθεση έκρινε μεταξύ άλλων ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος σε εξη­γή­σεις που έδωσε ενώπιον των αρχών που ερεύ­νη­σαν την υπόθεση  υπο­στή­ριξε ότι υπήρξε μετα­κί­νηση της ώρας προ­σέ­λευ­σης του ασθενή για να δικαιο­λο­γη­θεί η μεγάλη καθυ­στέ­ρηση χορή­γη­σης της απαι­τού­με­νης φαρ­μα­κευ­τι­κής αγωγής.

Κρίθηκε ότι ο ασθενής, παρέ­μεινε χωρίς θερα­πευ­τική αγωγή επί του­λά­χι­στον 3,5 ώρες και ότι είναι άγνω­στον σε ποιες επα­κρι­βώς ώρες χορη­γή­θη­καν τα φάρμακα από τον προ­σφεύ­γο­ντα κατη­γο­ρού­μενο στον ασθενή.

Η Εισαγ­γε­λία Εφετών έκρινε ότι είχε χαθεί το πρώτο και κρι­σι­μό­τερο εξ όλων πρώτο στάδιο για την περί­θαλψη του ασθενή με την πολύωρη παρα­μονή του στο Τ.Ε.Π. χωρίς να συστη­θεί στην εφη­με­ρεύ­ουσα ασκού­μενη ιατρό η χορή­γηση των φαρ­μά­κων που δόθηκαν πλέον αργο­πο­ρη­μένα στη Β’ Παθο­λο­γική Κλινική.