Η Ελλάδα χάνει τους πιο ταλαντούχους εργαζόμενους

Χιλιά­δες είναι οι νέοι Έλληνες αρι­στού­χοι που εγκα­τα­λεί­πουν κάθε χρόνο την Ελλάδα ανα­ζη­τώ­ντας μια καλύ­τερη τύχη και περισ­σό­τε­ρες ευκαι­ρίες επαγ­γελ­μα­τι­κής απο­κα­τά­στα­σης στις χώρες της Δύσης. Αναμ­φί­βολα, αυτό είναι ένα από τα πιο μεγάλα προ­βλή­ματα που καλεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει η χώρα μας καθώς οι συνέ­πειες ανα­μέ­νε­ται να είναι ολέ­θριες στο άμεσο μέλλον.

Όπως μάλιστα σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά το Bloomberg, «καθώς τα κεφά­λαια εγκα­τα­λεί­πουν στα­διακά την Ελλάδα, τα καλύ­τερα μυαλά της, πηδούν σιγά σιγά από το πλοίο που βου­λιά­ζει». Αυτό το φαι­νό­μενο, απο­κα­λεί­ται από τους οικο­νο­μο­λό­γους “φυγή ανθρώ­πι­νων κεφα­λαίων” και είναι ό,τι χει­ρό­τερο για το μέλλον μιας χώρας, όπως ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά το πρα­κτο­ρείο.

Το επο­νο­μα­ζό­μενο “brain drain” (=διαρροή εγκε­φά­λων, σε ελεύ­θερη μετά­φραση) – ένας όρος που επι­νο­ή­θηκε από τη βρε­τα­νική Royal Society το 1960, για να περι­γρά­ψει τις ορδές των επι­στη­μό­νων που μετα­νά­στευαν προς τις ΗΠΑ – είναι πολύ μεγάλο πλήγμα για κάθε οικο­νο­μία. Μια χώρα, όταν απο­τυγ­χά­νει να κρα­τή­σει την “αφρό­κρεμα” των εργα­ζο­μέ­νων της, εισπράτ­τει λιγό­τερα φορο­λο­γικά έσοδα – καθώς οι εξει­δι­κευ­μέ­νοι επαγ­γελ­μα­τίες κερ­δί­ζουν συνήθως τα περισ­σό­τερα και ως εκ τούτου “συμ­βάλ­λουν” περισ­σό­τερο στη φορο­λο­γία – ενώ παράλ­ληλα χάνει και ένα πλήθος από εν δυνάμει επι­χει­ρη­μα­τίες. Σε όλα αυτά, θα μπο­ρού­σαμε να προ­σθέ­σουμε και την απώλεια της εμπι­στο­σύ­νης στη χώρα διεθνώς, κάτι που εμπο­δί­ζει και τους επι­χει­ρη­μα­τίες του εξω­τε­ρι­κού από το να επεν­δύ­σουν σε αυτήν.

Αν ρίξουμε μια ματιά στο κάτωθεν γράφημα που δείχνει τον ρυθμό των ατόμων που εγκα­τέ­λει­ψαν τη χώρα πριν και μετά την κρίση εύκολα θα δια­πι­στώ­σουμε πως και μόνο από αυτή την τάση φυγής, οι Έλληνες πλέον δεν μπορούν να ανα­κάμ­ψουν γρήγορα. Ανα­λύ­ο­ντας λοιπόν τα δεδο­μένα της Eurostat, είναι εξό­φθαλμο πως μεταξύ του 2009 και του 2014, ο αριθμός των εξει­δι­κευ­μέ­νων γηγενών επαγ­γελ­μα­τιών που ανα­ζή­τη­σαν μόνιμη εργασία στο εξω­τε­ρικό ήταν 20.281, ενώ στις αρχές της δεκα­ε­τίας του 2000, μόλις 2.552.

Όπως φαί­νε­ται όμως, οι τάσεις φυγής των Ελλήνων, είναι μικρό­τε­ρες από τις αντί­στοι­χες των Γερ­μα­νών. Ωστόσο, όπως σημειώ­νε­ται στο δημο­σί­ευμα,

η Γερ­μα­νία έχει σχεδόν οκτώ φορές τον πλη­θυ­σμό της Ελλάδα και το κυριό­τερο είναι πως οι ικανοί άνθρω­ποι που εγκα­τα­λεί­πουν τη Γερ­μα­νία, αντι­κα­θί­στα­νται από αυτούς που έρχο­νται. Στην Ελλάδα αυτό και ασφαλώς δεν γίνεται, οπότε τα… πρωτεία στο γράφημα είναι φαι­νο­με­νικά ελλη­νικά.

Το άρθρο κατα­λή­γει στο συμπέ­ρα­σμα πως η Ελλάδα δεν έχει την πολυ­τέ­λεια να χάσει περισ­σό­τε­ρους έξυ­πνους ανθρώ­πους, αλλά όπως σημειώ­νε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά “πώς μπορεί να τους κατη­γο­ρή­σει κανείς όταν έρχο­νται αντι­μέ­τω­ποι με τόση ανεργία, με ποσοστά υψη­λό­τερα ακόμα κι από ένα απο­τυ­χη­μένο κράτος σαν τη Λιβύη;”.

enikonomia.gr