Γλέζος: Ανιστόρητες οι δηλώσεις Σόιμπλε

Το ιστο­ρικό στέ­λε­χος της Αρι­στε­ράς ανα­φέ­ρε­ται μεταξύ άλλων στα κίνητρα που τον οδή­γη­σαν να βρεθεί μετά από σχεδόν 30 χρόνια ξανά στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο, συγκρί­νει τη λει­τουρ­γία του το 1985 και σήμερα, ενώ απαντά και στο ερώτημα αν θα είναι ξανά υπο­ψή­φιος.

Ωστόσο, κάνει ιδιαί­τερη αναφορά και στο θέμα των γερ­μα­νι­κών απο­ζη­μιώ­σεων χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας μεταξύ άλλων ανι­στό­ρητο και προ­κλη­τικό τον Γερμανό υπουργό Οικο­νο­μι­κών Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε.

Ανα­λυ­τικά όλη η συνέ­ντευξη του κ. Γλέζου:

Τι σας ωθεί να συμ­με­τέ­χετε στην ευρω­παϊκή πολι­τική σκηνή; Ποιο είναι το βασικό αντι­κεί­μενο ενδια­φέ­ρο­ντός σας στο πλαίσιο της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής σας εργα­σίας;

Ο πρω­ταρ­χι­κός λόγος για τον οποίο απο­φά­σισα να θέσω υπο­ψη­φιό­τητα στις Ευρω­ε­κλο­γές του 2014 ήταν ότι έκρινα πως ήταν πλέον καιρός κάποια θέματα να γίνουν γνωστά στους πολίτες της Ευρώπης. Ανα­φέ­ρο­μαι στο ζήτημα των οφειλών της Γερ­μα­νίας προς την Ελλάδα από τον Β’ Παγκό­σμιο πόλεμο και την Κατοχή της χώρας από τις δυνά­μεις του Άξονα.

Δυστυ­χώς, εβδο­μή­ντα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου και είκοσι πέντε μετά την επα­νέ­νωση της Γερ­μα­νίας, οι ελλη­νι­κές απαι­τή­σεις παρα­μέ­νουν ανεκ­πλή­ρω­τες. Σημειώ­στε εδώ ότι οι δύο άλλες κατο­χι­κές δυνά­μεις στην Ελλάδα, Ιταλία και Βουλ­γα­ρία, έχουν εκπλη­ρώ­σει προ πολλού τις υπο­χρε­ώ­σεις που τους ανα­λο­γού­σαν απέ­να­ντι στην Ελλάδα. Όπως επίσης και ότι η ίδια η Γερ­μα­νία έχει ικα­νο­ποι­ή­σει τις απαι­τή­σεις όλων των άλλων χωρών, όπως ορί­στη­καν στη Διά­σκεψη του Παρι­σιού, το 1946. Γιατί, λοιπόν, δύο μέτρα και δύο σταθμά για παρό­μοιες υπο­θέ­σεις; Δεν μπορεί να συνε­χί­σει η Γερ­μα­νία να αυτο­ε­ξαι­ρεί­ται έναντι της Ελλάδας, όπως κάνει μέχρι σήμερα.

Όσο μού το επι­τρέ­πουν οι δυνά­μεις μου, λοιπόν, θα συνε­χίσω να παλεύω τόσο για να απο­ζη­μιω­θούν οι από­γο­νοι των θυμάτων της ναζι­στι­κής θηριω­δίας όσο και για να επι­στρα­φούν στο ελλη­νικό Δημόσιο αυτά που δικαιού­ται. Οι απαι­τή­σεις του ελλη­νι­κού Δημο­σίου περι­λαμ­βά­νουν: (α) το ανα­γκα­στικό κατο­χικό δάνειο, το οποίο οι Ναζί είχαν δημιουρ­γή­σει, (β) τις επα­νορ­θώ­σεις για την κατα­στροφή της εθνικής οικο­νο­μίας της χώρας, όπως προσ­διο­ρί­στη­καν στη Διά­σκεψη του Παρι­σιού το 1946 και (γ) την επι­στροφή των κλα­πέ­ντων αρχαιο­λο­γι­κών θησαυ­ρών.

Ο δεύ­τε­ρος λόγος που με έφερε στο Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο είναι η ανθρω­πι­στική κρίση που έχει πλήξει την Ελλάδα τα τελευ­ταία χρόνια. Ήθελα να μετα­φέρω την αγωνία και την αγα­νά­κτηση των Ελλήνων πολιτών λόγω της αυταρ­χι­κής πολι­τι­κής της Ευρώπης και των κατα­στρο­φι­κών και παρά­λο­γων μέτρων λιτό­τη­τας που μας έχουν επι­βλη­θεί, όχι προς όφελος του λαού, αλλά προς όφελος του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού κεφα­λαίου και των γερ­μα­νι­κών επι­χει­ρή­σεων. Πού είναι, λοιπόν, η Ευρώπη της Ειρήνης, της Ισό­τη­τας, της Αλλη­λεγ­γύης και της Λαϊκής Κυριαρ­χίας, που ορα­μα­τί­στη­καν οι θεμε­λιω­τές της Ενω­μέ­νης Ευρώπης;

Κατά πόσο η θέση του Ευρω­βου­λευτή αντα­πο­κρί­θηκε στις προσ­δο­κίες σας;

Η θέση του Ευρω­βου­λευτή εξυ­πη­ρέ­τησε στο να μου δώσει πιο εύκολη πρό­σβαση στο σύνολο των λαών και των πολιτών της Ευρώπης, για να τους ενη­με­ρώσω για τα ζητή­ματα που βρί­σκο­νται ψηλά στο πολι­τικό μου πρό­γραμμα. Υπό την έννοια αυτή, η θέση αντα­πο­κρί­θηκε στις προσ­δο­κίες μου και εξυ­πη­ρέ­τησε το σκοπό μου. Αυτό όμως δεν σημαί­νει ότι είμαι ευχα­ρι­στη­μέ­νος από τη σημε­ρινή κατά­σταση στο Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο.

Ποια είναι η γνώμη σας για τη σημε­ρινή κατά­σταση του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου;
Υπήρξα ευρω­βου­λευ­τής και στο παρελ­θόν. Το Κοι­νο­βού­λιο που είχα γνω­ρί­σει το 1985 με το Κοι­νο­βού­λιο που βρήκα στη δεύτερη αυτή θητεία μου διέ­φε­ραν κατά πολύ. Αντί το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο να εξε­λι­χθεί περαι­τέρω σε ένα δημο­κρα­τικό όργανο εκπρο­σώ­πη­σης των Ευρω­παίων πολιτών, κατά­ντησε ένα άκρως γρα­φειο­κρα­τικό και αυταρ­χικό σώμα, το οποίο φιμώνει τα μέλη του, περιο­ρί­ζο­ντας το χρόνο έκφρα­σής τους και αφή­νο­ντας τα δύο μεγάλα ευρω­παϊκά κόμματα να κυριαρ­χούν εις βάρος των υπο­λοί­πων. Επι­πλέον, παρά την υπο­τι­θέ­μενη διεύ­ρυνση των αρμο­διο­τή­των του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου, τα όσα δια­δρα­μα­τί­ζο­νται εδώ ελά­χι­στα συμ­βάλ­λουν στη βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των πολιτών της Ευρώπης.

Ποια διδάγ­ματα της εμπει­ρίας σας χρη­σι­μο­ποιείτε εντός του Κοι­νο­βου­λίου και πώς;

Το βασικό δίδαγμα της πείρας μου είναι ότι τίποτα δεν σου χαρί­ζε­ται. Αν δεν επι­μεί­νεις και δεν παλέ­ψεις γι’ αυτά που θέλεις, δεν πρό­κει­ται και να τα απο­κτή­σεις. Όταν ήρθα στις Βρυ­ξέλ­λες, τον Ιούλιο του 2014, κανείς δεν θυμόταν, ουσια­στικά, το ρόλο της Ελλάδας στα γεγο­νότα του Β΄ Παγκο­σμίου πολέμου. Κανείς δεν ανα­φε­ρό­ταν στις θυσίες της Ελλάδας, που είναι η μόνη ευρω­παϊκή χώρα της οποίας ο πλη­θυ­σμός μετά τη λήξη του πολέμου ήταν μικρό­τε­ρος, σε από­λυ­τους αριθ­μούς, απ’ ό,τι στην αρχή του πολέμου.

Και το κυριό­τερο: δεν επρό­κειτο για απώ­λειες στα πεδία των μαχών, αλλά κυρίως για αμάχους. Σκε­φτείτε ότι οι νεκροί από την πείνα, τις εκτε­λέ­σεις και τις μάχες στη διάρ­κεια της Κατοχής έφτασαν τις 600.000! Ένα άλλο δίδαγμα της εμπει­ρίας μου, περισ­σό­τερο πρα­κτικό αν θέλετε, είναι να μη συμ­βι­βά­ζο­μαι με τους κανόνες, αλλά να τους χρη­σι­μο­ποιώ προς όφελός μου. Έτσι επω­φε­λού­μαι των δια­φό­ρων δια­δι­κα­στι­κών διόδων και, αντί να στερώ τον ήδη περιο­ρι­σμένο χρόνο ομιλίας των συνα­δέλ­φων μου, προ­βάλλω τις θέσεις μου με τα ίδια τα όπλα των δια­δι­κα­σιών, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας εναλ­λα­κτικά τις δυνα­τό­τη­τες έκφρα­σης που ο ίδιος ο Κανο­νι­σμός λει­τουρ­γίας του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου προ­βλέ­πει.

Έχετε μια πολύ συγκε­κρι­μένη ατζέντα. Έχετε την αίσθηση ότι δημιουρ­γείτε κάποια διαφορά;

Είναι προ­φα­νές ότι πλέον στο ζήτημα των γερ­μα­νι­κών οφειλών προς την Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη κινη­τι­κό­τητα μέσα στην ίδια τη Γερ­μα­νία. Δεν θέλω να συνδέσω την εξαι­ρε­τικά γόνιμη περιο­δεία που έκανα πρό­σφατα στη Γερ­μα­νία με τη δια­φαι­νό­μενη αλλαγή προ­σέγ­γι­σης του συγκε­κρι­μέ­νου ζητή­μα­τος από τη γερ­μα­νική πολι­τική ηγεσία. Ωστόσο παρα­μέ­νει γεγονός ότι, σε αντί­θεση με τις ανι­στό­ρη­τες και προ­κλη­τι­κές απόψεις του Γερ­μα­νού υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών, πλη­θαί­νουν απρό­σμενα εκείνοι που δια­φο­ρο­ποιού­νται, μιλώ­ντας ευθέως για υπαρ­κτές και νόμιμες απαι­τή­σεις της Ελλάδας.

Εκείνο που μένει σε μένα και με συγκι­νεί βαθιά από την περιο­δεία μου στη Γερ­μα­νία είναι η αντα­πό­κριση που είδα να έχει ο γερ­μα­νι­κός λαός. Γερ­μα­νοί πολίτες ήρθαν, μας άκουσαν και, αντί να ζητή­σουν μια άνευ σημα­σίας συγ­γνώμη, έκαναν κάτι πολύ πιο ουσια­στικό: προ­χώ­ρη­σαν στην ίδρυση Επι­τρο­πών Διεκ­δί­κη­σης των Οφειλών της Γερ­μα­νίας προς την Ελλάδα για λογα­ρια­σμό της χώρας μας.

Κι αυτό έχει για μένα τη μεγα­λύ­τερη σημασία, γιατί δεν δρο­μο­λο­γεί­ται απλώς η επίλυση ενός ηθικού ζητή­μα­τος, αλλά σφυ­ρη­λα­τεί­ται και μια σχέση φιλίας, αλλη­λεγ­γύης και αλλη­λο­κα­τα­νό­η­σης ανάμεσα στους δύο λαούς, μια γέφυρα ειλι­κρι­νούς επι­κοι­νω­νίας πάνω απ’ όλα. Ο γερ­μα­νι­κός λαός δεν ευθύ­νε­ται για τα εγκλή­ματα του Γ΄ Ράιχ και γι’ αυτό δεν πρέπει να πλη­ρώ­σει τα όσα οφείλει η χώρα τους στην Ελλάδα.

Εκείνοι που πρέπει να πλη­ρώ­σουν είναι οι γερ­μα­νι­κές εται­ρείες που θησαύ­ρι­σαν ληστεύ­ο­ντας τον ελλη­νικό Λαό, όπως η Κρουπ, η Ζήμενς και η Ντόιτσε Μπανκ. Ειδικά σε μια περίοδο κρίσης όπως αυτή που δια­νύ­ουμε, οι σχέσεις φιλίας των λαών Γερ­μα­νίας και Ελλάδας μπορούν να μας κρα­τή­σουν ενω­μέ­νους και να δια­σφα­λί­σουν μια καλύ­τερη προ­ο­πτική για το μέλλον της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Σχε­διά­ζετε να ξανα­κα­τέ­βετε υπο­ψή­φιος;
Είμαι πλέον 93 ετών. Έκανα την αρχή, πάλεψα τους αγώνες μου και με το παρα­πάνω. Αν δεν έρθουν οι επό­με­νες γενιές να ανα­λά­βουν να συνε­χί­σουν στον ίδιο δρόμο, τότε θα έχω απο­τύ­χει. Ωστόσο δεν θα πάψω μέχρι τέλους να μάχομαι γι’ αυτά που πιστεύω. Το οφείλω στους συνα­γω­νι­στές μου που χάθηκαν αδι­καί­ω­τοι, το οφείλω στην Ιστορία και στην αλήθεια. Και κάτι τελευ­ταίο. Στα ελλη­νικά, αλήθεια σημαί­νει άρνηση της λήθης. Κι εγώ θέλω να συνε­χίσω να θυμάμαι.

euro2day.gr