ΣτΕ: Η επιβολή χρηματικών και ποινικών κυρώσεων για το λαθρεμπόριο πετρελαίου δεν προσκρούει στη νομοθεσία

Η Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας με την υπ΄ αριθμ. 1741/2015 απόφασή της έκρινε ότι δεν προ­σκρούει στην ευρω­παϊκή και ελλη­νική νομο­θε­σία, αλλά ούτε στις απο­φά­σεις του Δικα­στη­ρίου της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (Δ.Ε.Ε.) και του Ευρω­παϊ­κού Δικα­στη­ρίου Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των, η διπλή ποινή (χρη­μα­τικό πρό­στιμο και ποινική κατα­δίκη) για τις περι­πτώ­σεις της λαθρε­μπο­ρίας, αλλά ούτε απο­τε­λεί διπλή κύρωση για το ίδιο αδίκημα σύμφωνα με την αρχή «κανείς δεν διώ­κε­ται, ούτε τιμω­ρεί­ται ποινικά δις για το ίδιο αδίκημα».

Ειδι­κό­τερα, η Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ αφού αναί­ρεσε απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά που είχε κρίνει τα αντί­θετα, υπο­χρέ­ωσε εται­ρεία πετρε­λαιοει­δών να πλη­ρώ­σει το ποσό των 35.406 ευρώ που της επι­βλή­θηκε από το Ζ΄ Τελω­νείο Ελευ­θέ­ρων Τελω­νεια­κών Συγκρο­τη­μά­των Πει­ραιώς, λόγω λαθρε­μπο­ρίας. Και αυτό παρά το γεγονός ότι από τα Ποινικά Δικα­στή­ρια αθω­ώ­θηκε η επίμαχη εται­ρεία λόγω αμφι­βο­λιών.

Ανα­λυ­τι­κό­τερα, στην εται­ρεία επι­βλή­θηκε το επίμαχο πρό­στιμο (πολ­λα­πλό τέλος λαθρε­μπο­ρίας) λόγω δια­θέ­σεως με πλαστά τιμο­λό­για σε «μαϊμού» εται­ρεία (ανύ­παρ­κτη) 326.361 λίτρων πετρε­λαίου κίνησης λαθραίας προ­έ­λευ­σης προς κατα­νά­λωση στην εσω­τε­ρική αγορά.

Η Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ έκρινε ότι το πολ­λα­πλό τέλος που προ­βλέ­πει ο Τελω­νεια­κός Κώδικας «δεν συνιστά ποινή του ποι­νι­κού δικαίου, που επι­βάλ­λε­ται από τα ποινικά δικα­στή­ρια υπό τους όρους και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σίας με σκοπό αυτόν που χαρα­κτη­ρί­ζει την “ποινή”, δηλαδή τη γενι­κό­τερη νομική, ηθική και κοι­νω­νική απο­δο­κι­μα­σία της συμπε­ρι­φο­ράς του δράστη, αλλά έχει χαρα­κτήρα, όπως ρητώς άλλωστε δια­λαμ­βά­νε­ται στη διάταξη του άρθρου 89 παρ.2 του Τελω­νεια­κού Κώδικα, διοι­κη­τι­κής κυρώ­σεως που επι­βάλ­λε­ται από διοι­κη­τικά όργανα -υπό τον ουσια­στικό έλεγχο των διοι­κη­τι­κών δικαστηρίων- και εξυ­πη­ρε­τεί δια­φο­ρε­τικό σκοπό, που είναι η δια­σφά­λιση της εισπρά­ξεως κοι­νο­τι­κών και εθνικών πόρων καθώς και η τήρηση και ομαλή εφαρ­μογή των κανόνων της τελω­νεια­κής δια­δι­κα­σίας».

Και συνε­χί­ζει η Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ ότι «το πολ­λα­πλό τέλος όχι μόνο κατά τον τυπικό χαρα­κτη­ρι­σμό του στην ελλη­νική νομο­θε­σία αλλά και κατά τη φύση και τον χαρα­κτήρα του δια­φέ­ρει από τις κυρώ­σεις ποι­νι­κής φύσεως».

Εξάλλου, ανα­φέ­ρει το ΣτΕ εφ’ όσον η κύρωση του πολ­λα­πλού τέλους δεν έχει ποινικό χαρα­κτήρα, δεν ανα­κύ­πτει ζήτημα εφαρ­μο­γής της αρχής ne bis in idem που δια­λαμ­βά­νε­ται στο άρθρο 4 παρά­γρα­φος 1 του 7ου Προ­σθέ­του Πρω­το­κόλ­λου της ΕΣΔΑ καθώς και στο άρθρο 50 του Χάρτη των Θεμε­λιω­δών Δικαιω­μά­των της Ένωσης».

Τέλος, ανα­φέ­ρει το ΣτΕ ότι η αμε­τά­κλητη αθώωση του κατη­γο­ρου­μέ­νου από τα ποινικά δικα­στή­ρια δεν απο­κλείει την -κατόπιν συνε­κτι­μή­σεως της αθω­ώ­σεώς του αυτής- αιτιο­λο­γη­μένη δια­φο­ρε­τική κρίση στο πλαίσιο της διοι­κη­τι­κής δίκης περί επι­βο­λής πολ­λα­πλού τέλους λόγω λαθρε­μπο­ρίας», πολύ περισ­σό­τερο μάλιστα όταν η αθώωση είναι λόγω αμφι­βο­λιών.

imerisia.gr