Σαράντος Καργάκος: Αγαπούσα την Κάλυμνο και πριν τη γνωρίσω

Από τον Σεπτέμ­βριο του 1967 είχε να έρθει στην Κάλυμνο ο φιλό­λο­γος και ιστο­ρι­κός κ. Σαρά­ντος Καρ­γά­κος, όπως μας απο­κά­λυψε χθες στην αρχή της ομιλίας του στο Πνευ­μα­τικό Κέντρο.

Ο δια­κε­κρι­μέ­νος επι­στή­μο­νας τόνισε χαρα­κτη­ρι­στικά πως “αγα­πούσα την Κάλυμνο και πριν τη γνωρίσω. Στην πατρίδα μου στο Γύθειο είχα γνω­ρί­σει πολλούς Καλύ­μνιους σπογ­γα­λιείς και με είχε συνε­πά­ρει το βιβλίο του Γιάννη Μαγκλή “Κοντρα­μπα­τζή­δες του Αιγαίου” όπου όλη η δράση του εκτυ­λίσ­σο­νταν στην Κάλυμνο, στην Ψέριμο, στη Σύμη και αλλού”.

Επι­κα­λέ­στηκε μάλιστα και το όνομα του εθνικού αγω­νι­στή και πολι­τι­κού Σκεύου Ζερβού τον οποίο “συνά­ντησε” στην ιστο­ρική του έρευνα για την Μικρα­σια­τική εκστρα­τεία, δεδο­μέ­νου ότι ο μεγάλος αυτός Καλύ­μνιος έδωσε αγώνα για την ταχεία απο­κα­τά­σταση των προ­σφύ­γων.

Τέλος μιλώ­ντας για τη συμβολή των Καλυ­μνίων στον Εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τικό αγώνα υπο­γράμ­μισε εμφα­ντικά πως αγαπά την Κάλυμνο γιατί: “Ότι είναι η Μάνη για την Πελο­πόν­νησο είναι η Κάλυ­μνος για το Νότιο Αιγαίο”.

Όταν μια χώρα πάει διχα­σμένη να πολε­μή­σει, θα χάσει

Είχαμε υπο­χρέ­ωση να πάμε στην Μικρά Ασία όχι μόνο γιατί εκεί βρί­σκο­νταν οι αρχέ­γο­νες πολι­τι­στι­κές μας ρίζες, αλλά γιατί το οφεί­λαμε στον Ελλη­νι­σμό του Πόντου . Η χρονική στιγμή ήταν η πλέον κατάλ­ληλη, δεδο­μέ­νου ότι πολλοί μεταξύ των οποίων και η Ιταλία σχε­δί­α­ζαν να δημιουρ­γή­σουν προ­τε­κτο­ράτο στα παράλια της Ιωνίας. Τότε γιατί χάσαμε; Γιατί πήγαμε διχα­σμέ­νοι και όταν μια χώρα πάει διχα­σμένη να πολε­μή­σει, θα χάσει.

Ο δια­κε­κρι­μέ­νος φιλό­λο­γος και ιστο­ρι­κός κ. Σαρά­ντος Καρ­γά­κος, προ­σκε­κλη­μέ­νος του Ανα­γνω­στη­ρίου “Αι Μούσαι”, έκανε χθες βράδυ στο κατά­με­στο Πνευ­μα­τικό Κέντρο Καλύ­μνου μια ιστο­ρική ανα­δρομή στην απί­στευτη περι­πέ­τεια μετά­βα­σης του Ελλη­νι­κού Στρατού στην Ιωνία , παρου­σιά­ζο­ντας όλους τους λόγους και τα λάθη που μετέ­τρε­ψαν το έπος σε τρα­γω­δία και οδή­γη­σαν στην κατα­στροφή της Σμύρνης και στην απο­χώ­ρηση του Ελλη­νι­κού Στρατού μαζί με 1,5 εκα­τομ­μύ­ρια προ­σφύ­γων.

Ο ομι­λη­τής απέδωσε τη μετά­πτωση αυτή στον λαϊ­κι­σμό και στην αδυ­να­μία της Ελλη­νι­κής πολι­τι­κής ηγεσίας να κατα­νο­ή­σει ποιες έπρεπε να είναι οι κινή­σεις στο νέο διεθνές περι­βάλ­λον έτσι όπως αυτό είχε αρχίσει να δια­μορ­φώ­νε­ται από το 1920 και μετά.

Και επειδή ένας δάσκα­λος δεν απε­μπο­λεί ποτέ την ιδιό­τητά του, παρέ­θεσε στο κοινό που τον παρα­κο­λου­θούσε με μεγάλη προσοχή και τα δέοντα διδάγ­ματα από τα περι­γρα­φό­μενα γεγο­νότα ώστε η δια­φύ­λαξη της ιστο­ρι­κής μνήμης να είναι χρήσιμη και να συν­δρά­μει στην αποφυγή παρό­μοιων λαθών στο μέλλον:

-όταν οι Έλληνες ομο­νο­ούν, θαυ­μα­τουρ­γούν και υπάρ­χουν πολλά παρα­δείγ­ματα στην ιστορία της χώρας μας που το επι­βε­βαιώ­νουν

-πρέπει να αξιο­ποιούμε εμείς τους συμ­μά­χους και όχι οι σύμ­μα­χοι εμάς

-να εκμε­ταλ­λευό­μα­στε όπως πρέπει τις παρου­σια­ζό­με­νες ευκαι­ρίες

-οι ξερι­ζω­μέ­νοι πρό­σφυ­γες ρίζωσαν στον Ελλα­δικό χώρο και απο­τέ­λε­σαν την ατμο­μη­χανή της προόδου της χώρας. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και σήμερα μετα­τρέ­πο­ντας την κρίση σε εφαλ­τή­ριο για νέες ευκαι­ρίες.

Ο κ. Καρ­γά­κος απο­κά­λυψε επίσης τους λόγους που τον ώθησαν στη συγ­γραφή των δύο βιβλίων του για την Μικρα­σια­τική εκστρα­τεία σημειώ­νο­ντας πως “ήθελα να δώσω μια απά­ντηση στην περί συνω­στι­σμού θεωρία και να θυμίσω πως η ασέβεια προς τους νεκρούς στην Αρχαία Ελλάδα τιμω­ρού­νταν με θάνατο” και δεύ­τε­ρον “ήθελα να ξανα­φέρω στη ζωή μας το σύνθημα “Δεν Ξεχνώ”, για να παρα­κα­λέ­σει το ακρο­α­τή­ριο να μην χρη­σι­μο­ποιεί τον όρο χαμένες πατρί­δες, αλλά αλη­σμό­νη­τες “γιατί οι πατρί­δες χάνο­νται μόνο όταν τις ξεχνάμε”.

Τον ομιλητή παρου­σί­ασε ο πρό­ε­δρος του Ανα­γνω­στη­ρίου κ. Πανα­γιώ­της Για­μαίος ο οποίος ανα­φέρ­θηκε στο βιο­γρα­φικό του συγ­γρα­φέα και δασκά­λου, ενώ η εκδή­λωση ολο­κλη­ρώ­θηκε με την ανταλ­λαγή δώρων. Το Ανα­γνω­στή­ριο του προ­σέ­φερε το “Λεξικό του Ιδιώ­μα­τος της Καλύ­μνου” και το βιβλίο των Νικη­τά­δαι­νας Ρεϊση και Καλ­λιό­πης Μαύρου “Η Κάλυ­μνος του νόστους…και της καρδιάς μας”, ενώ ο ιστο­ρι­κός αντα­πέ­δωσε με ένα βιβλίο-δοκίμιό του που έχει εξα­ντλη­θεί και φέρει τον τίτλο “Ελλη­νική Παιδεία: Ένας Νεκρός με… Μέλλον”.

Χορηγός της εκδή­λω­σης ήταν ο κ. Μιχάλης Ψαρο­μπάς.

kalymnosola.wordpress.com