Τσίπρας: Θέμα πολιτικής βούλησης η συμφωνία-Σκληρό ροκ με τα MME

Το «αίσιο τέλος» της δια­πραγ­μά­τευ­σης θα είναι απο­τέ­λε­σμα πο­λι­τι­κής βού­λη­σης, σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση «το έγκλη­μα δεν θα έχει σι­γα­στή­ρα».

Με αυτήν τη φράση ο Αλέ­ξης Τσί­πρας έθεσε το πλαί­σιο των δια­βου­λεύ­σε­ων με τους δα­νει­στές στην πιο κρί­σι­μη στιγ­μή, της τε­λι­κής ευ­θεί­ας. Με εύ­σχη­μο τρόπο άφησε να αιω­ρεί­ται και το εν­δε­χό­με­νο της ρήξης (η Δη­μο­κρα­τία δεν έχει αδιέ­ξο­δα, δίνει διέ­ξο­δα και στις κυ­βερ­νή­σεις και στους λαούς), ενώ τό­νι­σε εμ­φα­τι­κά: «Έχω σαφή λαϊκή εντο­λή, όποιος την πα­ρα­βιά­σει θα έχει την μήνιν του λαού και της Ιστο­ρί­ας. Θέ­λου­με έντι­μη και αμοι­βαία επω­φε­λή συμ­φω­νία με τους εταί­ρους».

Εγκαι­νιά­ζο­ντας την «Ωρα του πρω­θυ­πουρ­γού» στη Βουλή, και με αφορ­μή απά­ντη­ση σε ερώ­τη­ση για τη δια­πλο­κή (σ.σ. όπου έβγα­λε επί­σης «ει­δή­σεις»), ο κ. Τσί­πρας δή­λω­σε πιο κα­θα­ρά από ποτέ ότι «δεν υπάρ­χει πια κα­νέ­να τε­χνι­κό θέμα για τη συμ­φω­νία», αλλά αυτή θα είναι απο­τέ­λε­σμα πο­λι­τι­κής βού­λη­σης.

«Οπως πο­λι­τι­κή βού­λη­ση ήταν να μπει η χώρα στην ΕΟΚ το 1980, όπως πο­λι­τι­κή βού­λη­ση ήταν να μπει και στην ΟΝΕ το 2000, πα­ρό­τι δεν πλη­ρού­σε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Ετσι και τώρα είναι θέμα πο­λι­τι­κής βού­λη­σης να ανε­χτεί η Ευ­ρώ­πη τη Δη­μο­κρα­τία στη χώρα που γεν­νή­θη­κε».

Σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση, τό­νι­σε, «αδι­κη­μέ­νη και πλη­γω­μέ­νη δεν θα είναι η κυ­βέρ­νη­ση, αλλά η Ευ­ρώ­πη, γιατί δεν θα μπο­ρεί να αντέ­ξει λι­γό­τε­ρη Δη­μο­κρα­τία».

«Το έγκλη­μα δεν θα έχει σι­γα­στή­ρα», πρό­σθε­σε στο ση­μείο αυτό, εν είδει προει­δο­ποί­η­σης, ενώ δή­λω­σε αι­σιό­δο­ξος ότι «σύ­ντο­μα θα έχου­με αίσιο τέλος».

«Κλεί­νου­με τον κύκλο της δια­πλο­κής»

Στο εγ­χώ­ριο μέ­τω­πο, ο πρω­θυ­πουρ­γός γύ­ρι­σε την πο­λι­τι­κή μου­σι­κή στο σκλη­ρό ροκ επι­ση­μο­ποιώ­ντας την πρό­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σής του να αντι­με­τω­πί­σει τη δια­πλο­κή ξε­κι­νώ­ντας από τα Μέσα Ενη­μέ­ρω­σης, με αφορ­μή ερώ­τη­ση του βου­λευ­τή των ΑΝΕΛ Νίκου Νι­κο­λό­που­λου.

Επα­να­φέ­ρο­ντας προ­ε­κλο­γι­κή του θέση για «το τρί­γω­νο της αμαρ­τί­ας» που ορί­ζε­ται «από το σάπιο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, τα ΜΜΕ και τις τρά­πε­ζες» ανα­φέρ­θη­κε εκτε­νώς στη με­τα­ξύ τους σχέση που ορί­ζει τη δια­πλο­κή.

«Οι τρά­πε­ζες που στα­μά­τη­σαν να δα­νειο­δο­τούν υγιείς επι­χει­ρή­σεις έδι­ναν δά­νεια στα ΜΜΕ που, με τη σειρά τους, στή­ρι­ξαν τις διοι­κή­σεις των τρα­πε­ζών και τις κυ­βερ­νή­σεις», είπε, για να το­νί­σει ότι η δική του κυ­βέρ­νη­ση «θα κλεί­σει αυτόν τον κύκλο».

Δά­νεια και… Στουρ­νά­ρας

Σε πρώτη φάση, με τη χο­ρή­γη­ση αδειών για τη χρήση ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κών συ­χνο­τή­των οι οποί­ες πα­ρα­χω­ρή­θη­καν χωρίς δια­γω­νι­σμό το 1989 «κά­ποιοι απέ­κτη­σαν δι­καιώ­μα­τα στις άδειες πα­νελ­λα­δι­κής εμ­βέ­λειας όπως τα πρώην ανα­το­λι­κά κράτη πα­ρέ­δω­σαν πε­ριου­σια­κά τους στοι­χεία σε ολι­γάρ­χες», είπε.

Πρό­σθε­σε μά­λι­στα ότι ενώ οι δα­νει­στές είχαν θέσει το θέμα των αδειών στην αρχή της μνη­μο­νια­κής πε­ρι­πέ­τειας, το 2010, στη συ­νέ­χεια απο­δεί­χθη­καν «εξαι­ρε­τι­κά ευ­έ­λι­κτοι», ενώ «οι προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις έβρι­σκαν ισο­δύ­να­μα μέτρα, όπως κό­βο­ντας τις συ­ντά­ξεις, για να μη δια­τα­ρά­ξουν το σύ­στη­μα της δια­πλο­κής».

Σο ση­μείο αυτό πα­ρέ­πεμ­ψε και στον νυν διοι­κη­τή της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος Γιάν­νη Στουρ­νά­ρα λέ­γο­ντας ότι θα κρι­θεί και ο ίδιος μέσα από τον έλεγ­χο για το εάν λει­τούρ­γη­σαν σωστά οι τρά­πε­ζες.

Δια­γω­νι­σμός για άδειες και χρέη στην εφο­ρία

Ως προς το πώς θα σπά­σει αυτόν τον κύκλο, ο κ. Τσί­πρας ανα­φέρ­θη­κε στη διε­ξα­γω­γή «δια­φα­νούς και αδιά­βλη­του δια­γω­νι­σμού» για τη χο­ρή­γη­ση αδειών ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κών συ­χνο­τή­των.

Συ­νέ­δε­σε μά­λι­στα αυτήν τη δια­δι­κα­σία με την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση των νυν κα­τό­χων. «Όσοι έκα­ναν χρήση των συ­χνο­τή­των θα δώ­σουν λόγο για το αν τη­ρούν τις υπο­χρε­ώ­σεις τους στην εφο­ρία», είπε.

Πα­ρα­πέ­μπο­ντας στη ρύθ­μι­ση του υπουρ­γού Επι­κρα­τεί­ας Νίκου Παππά μέσω της οποί­ας οι τέσ­σε­ρις τη­λε­ο­πτι­κοί σταθ­μοί πα­νελ­λα­δι­κής εμ­βέ­λειας κα­λού­νται να κα­τα­βά­λουν φό­ρους των τε­λευ­ταί­ων τεσ­σά­ρων ετών.