Η Λέσχη Αρχιμαγείρων Δωδεκανήσου και Κυκλάδων αποδομεί το “Ιπποκράτειο μενού”

Με έκπληξη, που γρήγορα μετα­τρά­πηκε σε θυμό και απο­γο­ή­τευση δια­βά­σαμε και παρα­κο­λου­θή­σαμε την εκδή­λωση και παρου­σί­αση του Ιππο­κρά­τειου μενού, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στη Κω. Τόσο οι εμπνευ­στές , όσο και οι εκτε­λε­στές αυτής της ιδέας, εργά­σθη­καν πολύ πρό­χειρα και αβα­σά­νι­στα, βεβη­λώ­νο­ντας έτσι την ιστορία και τον ίδιο τον Ιππο­κράτη, φέρ­νο­ντας σε δύσκολη θέση τους παρευ­ρι­σκο­μέ­νους Κώους, γνώστες της ιππο­κρα­τι­κής δια­τρο­φής. Η ευγέ­νεια που απαιτεί η Κωακή φιλο­ξε­νία δεν επέ­τρεψε σχο­λια­σμό και αντι­δρά­σεις. Ευτυχώς για όλους, ειδι­κό­τερα για τους προ­σκε­κλη­μέ­νους…

Στα πλαίσια του διε­θνούς συνε­δρίου για τον «Του­ρι­σμό

στο Αιγαίο 2015» (Aegean Tourism Summit) που έλαβε χώρα το Σάββατο 2

Μαΐου 2015,στο Caravia Beach Hotel. Η λέσχη αρχι­μα­γεί­ρων Ελλάδος δια των αντι­προ­σώ­πων της παρου­σί­ασε ένα menu με βάση τις Ιππο­κρα­τι­κές υπερ­τρο­φές.

Το menu αρχίζει με την «σούπα του Ιππο­κράτη» όπου ανάμεσα στα υλικά της σούπας κυριαρ­χούν η πατάτα και τα καρότα και όσο το menu εξε­λίσ­σε­ται, εμφα­νί­ζο­νται ως υπερ­τρο­φές του προ­γό­νου μας, τα μαυ­ρο­μά­τικα φασο­λά­κια, το σέλερι, το κρα­σο­τύρι, οι μελι­τζά­νες, οι πιπε­ριές Φλω­ρί­νης, τα λεμόνια, τα ντο­μα­τά­κια κλπ, κλπ.

Πόσο επι­κίν­δυνο!!!Άνθρω­ποι που υπο­τί­θε­ται, ότι, αν μη τι άλλο, γνω­ρί­ζουν στοι­χειω­δώς την ιστορία των τροφών αλλά και ελα­χί­στως την ελλη­νική ιστορία δεν θα έκαναν τόσο μεγάλο επαγ­γελ­μα­τικό ατόπημα δια­σύ­ρο­ντας την χώρα μας αλλά και προ­σβάλ­λο­ντας την μνήμη του τερά­στιου Ιατρο­φι­λό­σο­φου βάζο­ντας – βαπτί­ζο­ντας υπερ­τρο­φές προ­ϊ­ό­ντα που δεν υπήρχαν στην εποχή του.

Όλοι Εμείς λοιπόν που υπο­κλι­νό­μα­στε στον πατέρα της Ιατρι­κής υπεν­θυ­μί­ζουμε στους συνα­δέλ­φους της Λέσχης Αρχι­μα­γεί­ρων Ελλάδος ότι η ντομάτα (Solanum lycopersicum) ανήκει στην ευρύ­τερη οικο­γέ­νεια των Σολα­νω­δών (Solanaceae) στην οποία ανήκουν επίσης η πατάτα, o καπνός, οι μελι­τζά­νες και οι καυ­τε­ρές πιπε­ριές.

Η ντομάτα κατά­γε­ται από τη Λατι­νική Αμερική και συγκε­κρι­μένα από το Περού. Στην Ευρώπη μας την έφερε τον 16ο αιώνα (1544) ο Χρι­στό­φο­ρος Κολόμ­βος. Η ντομάτα ήρθε στην Ελλάδα σχεδόν 3 αιώνες αργό­τερα, το 1818.

Όσο για την πατάτα (επιστ. Σολανόν το κον­δυ­λόρ­ρι­ζον, Solanum tuberosum) γνωστή και ως “γεώμηλο”, είναι φυτό που ανήκει στην οικο­γέ­νεια των Σολα­νι­δών (Solanaceae). Καλ­λιερ­γεί­ται για τους εδώ­δι­μους κον­δύ­λους της, οι οποίοι είναι πλού­σιοι σε άμυλο και απο­τε­λούν τροφή μεγάλης θρε­πτι­κής αξίας. Για την έλευση της στην Ευρώπη υπάρ­χουν πολλές εκδοχές.

Πιο τεκ­μη­ριω­μένη ιστο­ρικά είναι η θεωρία που θέλει ως πρω­το­πόρο τον σερ Φράνσις Ντρέικ. Σύμφωνα με αυτή, ο Ντρέικ, επι­στρέ­φο­ντας το 1586 στην Αγγλία, έπειτα από μία μάχη με τους Ισπα­νούς στην Καραϊ­βική, έκανε μια στάση στην Κολομ­βία για προ­μή­θειες. Μεταξύ αυτών περι­λαμ­βά­νο­νταν καπνός και πατάτες.

Πάντως, η πρώτη γραπτή μαρ­τυ­ρία για την εισα­γωγή πατάτας στην Ευρώπη είναι μία από­δειξη με ημε­ρο­μη­νία 28 Νοεμ­βρίου 1567 ενός εξα­γω­γέα πατάτας από τα Κανάρια Νησιά προς έναν έμπορο της Αμβέρ­σας.

Στην χώρα μας ως γνωστόν την πατάτα την έφερε ο Καπο­δί­στριας και όλοι γνω­ρί­ζουν το τέχνα­σμά του για την χρήση της και την καλ­λιέρ­γειά της ή την διάδοσή της.

Η πιπεριά Φλω­ρί­νης είναι ποι­κι­λία πιπε­ριάς η οποία καλ­λιερ­γεί­ται στη Μακε­δο­νία. Είναι παχύ­σαρκη με γλυκιά γεύση, κατάλ­ληλη για σαλάτα, κατά­ψυξη ή κον­σερ­βο­ποί­ηση. Απο­τε­λεί μια εύγευ­στη και ολι­γο­θερ­μι­δική επιλογή, πλούσια σε βιτα­μί­νες C,A,K B6, E. Μετά το μακρύ ταξίδι της από την Νότια Αμερική(Βρα­ζι­λία) στην Ευρώπη με τον Χρι­στό­φορο Κολόμβο τον 16ο αιώνα, έφτασε στην περιοχή της Δυτικής Μακε­δο­νίας εκατό χρόνια αργό­τερα. Φλώρινα, Πρέσπες, Βέροια, Αριδαία, Κοζάνη υπο­δέ­χτη­καν τον και­νού­ριο εξωτικό τότε καρπό. Εκεί όμως που ευδο­κί­μησε η συγκε­κρι­μένη πιπεριά και προ­σαρ­μό­στηκε στις εδα­φι­κές και κλι­μα­το­λο­γι­κές συν­θή­κες, ήταν τα φημι­σμένα για την ευφορία τους χώματα της Φλώ­ρι­νας . Μέχρι το 1950 η κόκκινη πιπεριά σε σχήμα «Δ» είχε εξε­λι­χθεί σε σημα­ντικό προϊόν της περιο­χής, ωστόσο το 99% της παρα­γω­γής προ­ο­ρι­ζό­ταν για ξήρανση. Πρέπει να σημειώ­σουμε ότι όλα τα είδη της πιπε­ριάς δεν μπορούν να ξηρα­θούν . Τέλος οι περισ­σό­τε­ρες πιπε­ριές που εμφα­νί­ζο­νται Φλω­ρί­νης δεν είναι παρά παραλ­λα­γές του πραγ­μα­τι­κού είδους. Οι αλη­θι­νές πιπε­ριές Φλω­ρί­νης αρχί­ζουν να κοκ­κι­νί­ζουν μετά τις 15 Αυγού­στου, μέχρι τότε είναι πρά­σι­νες. Η καλ­λιέρ­γεια τους έχει στρεμ­μα­τική απόδοση πέντε φορές μικρό­τερη από τις παραλ­λαγ­μέ­νες, οπότε δεν θεω­ρού­νται και εμπο­ρεύ­σι­μες.

Όπως και αν είναι η Ιστορία της πατάτας, της ντο­μά­τας, της μελι­τζά­νας, ή της πιπε­ριάς είναι γεγονός πως δεν συνά­δουν με την Ιππο­κρα­τική εποχή. Άρα η «σούπα» και το menu Ιππο­κρα­τι­κών υπερ­τρο­φών των συνερ­γα­τών της λέσχης αρχι­μα­γεί­ρων Ελλάδος δεν θα μπο­ρού­σαν να είναι Ιππο­κρα­τικά. Φυσικά ο Ιππο­κρά­της δεν έτρωγε ούτε σολωμό, ούτε μαυ­ρο­μά­τικα φασόλια,. Και δεν ανα­φέ­ρουμε καν το Γκότζι μπέρι και άλλα υλικά που όλοι γνω­ρί­ζουν πως δεν υπήρχαν Τέλος, οφεί­λουμε να παρα­τη­ρή­σουμε πως μία εκδή­λωση με ιστο­ρικό θέμα που ανα­φέ­ρε­ται στην Αρχαία Ελλάδα πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με μεγα­λύ­τερο σεβασμό και να είναι απο­τέ­λε­σμα έρευνας και μελέτης.

Θέλουμε λοιπόν να υπο­γραμ­μί­σουμε με αυτήν μας την επι­στολή προς το Δ.Σ της λέσχης αρχι­μα­γεί­ρων Ελλάδος, σε αυτούς που την εκπρο­σω­πούν, ότι, αν πρέπει κάπου να μπει το όνομα προ­γό­νου μας, ας μπει, αλλά με θρη­σκευ­τική ευλά­βεια και μετά από εκτε­τα­μένη και σχο­λα­στική έρευνα, διότι ο Ιππο­κρά­της είναι ένα παγκό­σμιο σύμβολο όχι ΜΟΝΟ ως πατέρας της Ιατρι­κής, αλλά και ως ο ΕΝΑΣ και μονα­δι­κός Ιατρο­φι­λό­σο­φος. Είναι ιερο­συ­λία να τον ταυ­τί­ζουμε με αυτό που ΔΕΝ είναι και να παρα­βιά­ζουμε τον δικό του κώδικα δεο­ντο­λο­γίας. Παράλ­ληλα υπο­τι­μούμε τη νοη­μο­σύνη των συμπα­τριω­τών μας και ειδι­κό­τερα των ανθρώ­πων του κλάδου μας. Υπάρχει δε πάντα, ο κίν­δυ­νος παρα­πλά­νη­σης του κοινού προς το οποίο έχουμε υπο­χρέ­ωση να δίνουμε ακρι­βείς και αξιό­πι­στες πλη­ρο­φο­ρίες, ιδίως στις μέρες μας, όπου η κουζίνα οι τροφές και οι γεύσεις πρω­τα­γω­νι­στούν.

Με τιμή,

για την Λέσχη Αρι­μα­γεί­ρων Δωδε­κα­νή­σου και Κυκλά­δων

ο Πρό­ε­δρος Νίκος Χρι­στο­φό­ρου