N. Mαυροματάκος: «Εσωτερικός δανεισμός η δέσμευση των αποθεματικών»

Θύελλα έχει προ­κα­λέ­σει η υπο­γραφή της πράξης νομο­θε­τι­κού περιε­χο­μέ­νου για τη δέσμευση των απο­θε­μα­τι­κών των ΟΤΑ. Ήταν μονό­δρο­μος τελικά;

Η κυβέρ­νηση ποτέ δεν στη­ρί­χτηκε στην λογική των μονό­δρο­μων και των τελε­σί­γρα­φων, αλλά στην δια­σφά­λιση σε όλα τα επίπεδα των συμ­φε­ρό­ντων των εργα­ζο­μέ­νων και της πατρί­δας. Το αμάρ­τημα της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, που τόση αγωνία και πίκρα προ­κα­λεί στους απα­ντα­χού νεο­φι­λε­λευ­θέ­ρους και προ­κά­λεσε «θύελλα», είναι μια απλή μετα­φορά των χρη­μά­των των απο­θε­μα­τι­κών της γενικής κυβέρ­νη­σης και των ΟΤΑ από τις συστη­μι­κές τρά­πε­ζες, στην Τράπεζα της Ελλάδος με καλύ­τερο επι­τό­κιο για το ελλη­νικό δημόσιο, απ’ ό,τι εάν το δημόσιο εξέδιδε νέες σειρές εντόκων γραμ­μα­τίων για τα ίδια ποσά. Αυτός ο «εσω­τε­ρι­κός δανει­σμός», θα κρα­τή­σει ζωντανή την ελλη­νική οικο­νο­μία με τον καλύ­τερο τρόπο, εν μέσω της οικο­νο­μι­κής ασφυ­ξίας που έχει επι­βλη­θεί από την παρέα των Ντράγκι – Σόιμπλε, ώστε να κερ­δη­θεί ο απαι­τού­με­νος χρόνος για την δίκαιη συμ­φω­νία που έχει ανάγκη ο λαός μας, χωρίς τους υπαρ­κτούς ή ανύ­παρ­κτους κιν­δύ­νους… «πιστω­τι­κών γεγο­νό­των». Όπως είναι ολο­φά­νερο, οι άναρ­θρες κραυγές της δεξιάς αντι­πο­λί­τευ­σης και των δανει­στών για την κυβερ­νη­τική επιλογή, δηλώ­νουν και την απο­γο­ή­τευσή τους. Ότι δηλαδή αυτές οι πλευρές ουσια­στικά εργά­ζο­νται συστη­μα­τικά για την απο­τυ­χία της κυβέρ­νη­σης και μια νέα χρε­ο­κο­πία της χώρας που θα τους φέρει εκ νέου στα πράγ­ματα. Για να συνε­χί­σουν την άθλια ταξική πολι­τική τους και το ξεπού­λημα της χώρας.

Με κομμένη την ανάσα όλοι παρα­κο­λου­θούν την πορεία των  δια­πραγ­μα­τεύ­σεων. Ποια θα είναι η κατά­ληξή τους;

Πλη­σιά­ζουμε προς το τέλος αυτής της φάσης, υπάρχει πλέον μια συγκρα­τη­μένη αισιο­δο­ξία ότι μπο­ρούμε να κατα­λή­ξουμε σε μια συμ­φω­νία που θα μας επι­τρέ­πει να είμαστε όρθιοι εφαρ­μό­ζο­ντας ένα πρό­γραμμα που δεν θα συμπε­ρι­λαμ­βά­νει άλλα μέτρα, όπως μείωση συντά­ξεων/μισθών, αύξηση ΦΠΑ κλπ. Η κυβέρ­νηση δήλωσε προ­ε­κλο­γικά και γι αυτό υπο­στη­ρί­χθηκε από τους πολίτες, πως δεν θα πάρει υφε­σιακά μέτρα. Δηλαδή δεν θα σπρώξει την ελλη­νική κοι­νω­νία προς τα κάτω με απο­λύ­σεις, μείωση μισθών και συντά­ξεων, ξεπού­λημα της δημό­σιας περιου­σίας. Όταν ξεκί­νη­σαν οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, αυτή τη δια­πί­στωση την έθεσε στο τραπέζι και κατά­φερε να πετύχει τη συμ­φω­νία της 20ης Φεβρουα­ρίου. Οι δανει­στές όμως, εκμε­ταλ­λευό­με­νοι τους εκτός και εντός κλώνους Σόιμπλε και την ισχύ των ΜΜΕ στην Ελλάδα, προ­σπά­θη­σαν να δημιουρ­γή­σουν συσχε­τι­σμούς υπέρ τους και κλίμα φόβου. Αυτή τη στιγμή η δια­πραγ­μά­τευση «κολλάει» στις ελλη­νι­κές κόκ­κι­νες γραμμές. Η κυβέρ­νηση δεν υπο­χω­ρεί στην απόφαση να μην γίνουν απο­λύ­σεις, να μην κοπούν συντά­ξεις και μισθοί, να μην αυξηθεί ο ΦΠΑ και να μην δοθεί όσο-όσο η δημόσια περιου­σία. Αντι­θέ­τως έχει εξαγ­γεί­λει για πρώτη φορά μέτρα για την πάταξη της φορο­δια­φυ­γής και του μαύρου πλούτου. Οι εταίροι δεν θέλουν μια Ελλάδα που μπορεί να σωθεί, αλλά μια Ελλάδα που θα εφαρ­μό­σει τα μέτρα τους. Και αυτό το απο­κα­λούν «δημο­σιο­νο­μική τάξη». Στην ουσία λοιπόν της πολι­τι­κής, το θέμα δεν είναι οι επι­λο­γές λιτό­τη­τας, αλλά η ανα­δια­μόρ­φωση της Ευρώπης η οποία έχει δομικά λάθη και είναι άδικη. Είναι λοιπόν στοί­χημα για τη μερ­κε­λική αντί­ληψη, να μην περάσει η ελλη­νική αντί­σταση η οποία θα γενι­κευ­τεί ως πολι­τικό κλίμα στην Ευρώπη. Γι αυτό τέτοια επίθεση, για αυτό τόση επιμονή και φόβος.

Τι απα­ντάτε σε εκεί­νους που υπο­στη­ρί­ζουν πως η χώρα θα πέσει στα βράχια; Έχει απο­μα­κρυν­θεί ο κίν­δυ­νος εξόδου από την Ευρω­ζώνη και αλλαγής νομί­σμα­τος;

Αυτοί που μας έριξαν στα βράχια τα προη­γού­μενα χρόνια, που γύρισαν την χώρα στον μεσαί­ωνα, που κυβερ­νού­σαν με emails, εφαρ­μό­ζο­ντας πλήρως τις επι­τα­γές των αφε­ντι­κών τους, μιλώ για τα κόμματα που ηττή­θη­καν στις εκλογές ΝΔ ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ δηλαδή τους εκφρα­στές του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στην Ελλάδα, συνε­χί­ζουν να συντάσ­σο­νται πλήρως με τις απαι­τή­σεις των δανει­στών για περι­κοπή κι άλλο των μισθών και των συντά­ξεων. Ας βγούν ξεκά­θαρα να απα­ντή­σουν ο κύριος Σαμαράς, και οι δορυ­φό­ροι του. Να αυξηθεί ή όχι το ΦΠΑ στα Δωδε­κά­νησα, να μειω­θούν οι μισθοί, να προ­χω­ρή­σουμε σε απο­ρύθ­μιση του Ασφα­λι­στι­κού, για να κάνουμε τα χατίρια των δανει­στών ή όχι;… Ποιά είναι τα αδια­πραγ­μά­τευτα χαρτιά τους και οι κόκ­κι­νες γραμμές τους;… Ας ρωτή­σουν τους άνερ­γους, τους άστε­γους και αυτούς που κάνουν ουρές στα συσ­σί­τια ακόμη και σήμερα. Ας ρωτή­σουν εκείνους- και είναι εκατομμύρια- που απα­σχο­λού­νται σε επι­σφα­λείς εργα­σίες με εξευ­τε­λι­στι­κές αμοιβές. Ας ρωτή­σουν τους νέους που δεν βλέπουν καμία προ­ο­πτική στις χώρες τους και ανα­γκά­ζο­νται να μετα­να­στεύ­σουν.  Ποιος είναι αυτός που οδηγεί την χώρα στα βράχια. Κανείς δεν επι­θυ­μεί την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρω­ζώνη, το κόστος θα είναι τερά­στιο και για τις ευρω­παϊ­κές χώρες και η επι­στροφή στο καθε­στώς των εθνών-κρατών ανα­πό­φευ­κτη. Μόλις στην τελευ­ταία σύνοδο κορυφής το επα­νέ­λα­βαν και οι υπουρ­γοί οικο­νο­μι­κών της Αυστρίας και της Γαλλίας. Τα ρίσκα που θα πρέπει να πάρει η Ευρώπη σε μία ενδε­χό­μενη ορι­στική σύγκρουση με την Ελλάδα, είναι δυσα­νά­λογα μεγάλα για την ίδια. Και αν η ελλη­νική κυβέρ­νηση υπο­χω­ρή­σει θα χαθεί η μονα­δική ευκαι­ρία να σωθεί η ίδια η Ευρώπη. Και για να σωθεί ως ένωση θα πρέπει να αλλάξει η τωρινή της φιλο­σο­φία του νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου δόγ­μα­τος της υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­σης των λαϊκών τάξεων και των αδυ­νά­μων σε κάθε χώρα. Αλλιώς όχι μόνο εμείς θα γυρί­σουμε στη δραχμή, αλλά και η Ιταλία στη λιρέτα, η Γαλλία στο φράγκο και η Γερ­μα­νία στο μάρκο.

Ποιο ήταν το συμπέ­ρα­σμα από την συνά­ντηση του πρω­θυ­πουρ­γού κ. Α. Τσίπρα με την κ. Μέρκελ;

O κ. Τσίπρας κέρδισε μια μάχη στις Βρυ­ξέλ­λες. Ο μεγάλος πόλεμος όμως έπεται και θα έχει διπλό μέτωπο – ευρω­παϊκό και εσω­τε­ρικό. Στη συνά­ντησή του, την δεύτερη κατά σειρά, με την Ανγκελα Μέρκελ, ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός απέ­σπασε δύο σημα­ντι­κές υπο­θή­κες: Κράτησε ανοιχτή την πολι­τική δίοδο της δια­πραγ­μά­τευ­σης και κέρδισε την ορι­στική δέσμευση για μείωση του στόχου του πλε­ο­νά­σμα­τος στο 1,5%. Οι εταίροι αρχί­ζουν να βλέπουν τη λογική των επι­χει­ρη­μά­των μας, και ευελ­πι­στούμε πως βρι­σκό­μα­στε σε τροχιά ανα­τρο­πής του δόγ­μα­τος της λιτό­τη­τας στην Ευρώπη. Στον ΣΥΡΙΖΑ γνω­ρί­ζουμε ότι στο ναρ­κο­πέ­διο της Ευρώπης κέρδη και απώ­λειες εναλ­λάσ­σο­νται ταχύ­τατα και τίποτα δεν δίνεται χωρίς αντάλ­λαγμα. Ασφα­λι­στικό, εργα­σιακά και ΦΠΑ παρα­μέ­νουν ανοι­χτές απαι­τή­σεις των πιστω­τών, δυστυ­χώς με την σύμφωνη γνώμη της ελλη­νι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Ο μεγάλος «πόλεμος» θα δοθεί προ­κει­μέ­νου η όποια συμ­φω­νία επι­τευ­χθεί, να μην αγγίζει την καρδιά των δικών μας «κόκ­κι­νων γραμμών». Εν ολίγοις, το ιδανικό σενάριο για την κυβέρ­νηση παρα­μέ­νει η άμεση επί­τευξη «μερικής συμ­φω­νίας», η στα­διακή απο­δέ­σμευση χρη­μα­το­δό­τη­σης – την οποία δεν απέ­κλεισε ούτε ο κ. Γερούν Νταί­σελ­μπλουμ – και η παρα­πο­μπή των ανοι­χτών θεμάτων στη μεγάλη δια­πραγ­μά­τευση του Ιουνίου. Ακόμα και η κ. Άνγκελα Μέρκελ, τοπο­θε­τή­θηκε δημο­σίως φρο­ντί­ζο­ντας να δώσει ανάσα από την κατα­στρο­φο­λο­γία λέγο­ντας πως «πρέπει να κάνουμε τα πάντα» για να μην ξεμεί­νει η Ελλάδα από ρευστό. Τα στρα­τό­πεδα, άλλωστε, δεν είναι συμπαγή ούτε στην Ευρώπη, ούτε στις τάξεις των πιστω­τών..

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υπο­στη­ρί­ζουν πως θα πρέπει να γίνει δημο­ψή­φι­σμα για να απο­φα­σί­σουν οι πολίτες για τα επόμενα βήματα της χώρας. Ποια η άποψή σας;

Έχω την πεποί­θηση πως στο τέλος της δια­πραγ­μά­τευ­σης, η λύση που θα δοθεί θα είναι προς το συμ­φέ­ρον της χώρας μας, όπως ακριβώς το απαί­τησε ο ελλη­νι­κός λαός με τις πρό­σφα­τες εκλογές. Εάν και εφόσον δια­πι­στω­θεί αδιέ­ξοδο, θα βρεθούν οπωσ­δή­ποτε λύσεις διε­ξό­δου και σεβα­σμού της ετυ­μη­γο­ρίας του ελλη­νι­κού λαού που τελικά μόνο αυτός μπορεί να απο­φα­σί­ζει στα ιστο­ρικά διλήμ­ματα, εάν και εφόσον υπάρ­ξουν. Στη δημο­κρα­τία, η προ­σφυγή στον λαό δεν είναι φόβος, αλλά δικλείδα ασφα­λείας. Οι κόκ­κι­νες γραμμές της κυβέρ­νη­σης είναι γνωστές σε όλους. Σε συνέ­χιση της λιτό­τη­τας εμείς δεν συναι­νούμε. Και εάν πρό­κει­ται η έκβαση της δια­πραγ­μά­τευ­σης να είναι απέ­να­ντι σε αυτό που ο λαός ζήτησε και γι αυτό στη­ρί­ζει την κυβέρ­νηση, τότε ο μόνος που μπορεί ξανά να απαι­τή­σει να ακου­στεί ο λόγος του πιο δυνατά, είναι ο ίδιος ο λαός με ακόμη πιο ισχυρή εντολή.

Με αφορμή το ναυάγιο του ιστιο­πλοϊ­κού και το θάνατο τριών μετα­να­στών ποια θα πρέπει να είναι η λύση του προ­βλή­μα­τος;

Η πρό­σφατη τρα­γω­δία του ναυα­γίου στην θαλάσ­σια περιοχή Ζέφυρος της Ρόδου, έρχεται να προ­στε­θεί στον κατά­λογο των θυμάτων των γεω­πο­λι­τι­κών συγκρού­σεων, εμφυ­λίων και δικτα­το­ριών στην ευρύ­τερη περιοχή της Μεσο­γείου. Οι αδιέ­ξο­δες πολι­τι­κές, τα οικο­νο­μικά και τα γεω­πο­λι­τικά συμ­φέ­ρο­ντα των ισχυρών του κόσμου, μετα­τρέ­πουν τους κατοί­κους των χωρών της Μ. Ανα­το­λής και της Β. Αφρικής σε πολι­τι­κούς και οικο­νο­μι­κούς πρό­σφυ­γες. Οι περί­φη­μες συμ­φω­νίες του Δου­βλί­νου 1 και 2 που συνυ­πο­γρά­φη­καν και από δικές μας κυβερ­νή­σεις, μετέ­τρε­ψαν τις χώρες του νότου της Ευρώπης σε απο­θή­κες ανθρώ­πων και την Μεσό­γειο σε θάλασσα αίματος. Οι πολι­τι­κές που ενέ­τει­ναν το πρό­βλημα, υπο­στη­ρί­χθη­καν και υπο­στη­ρί­ζο­νται ακόμη και σήμερα από φωνές μισαλ­λο­δο­ξίας, ξενο­φο­βίας, ρατσι­σμού και τρο­μο­λα­γνείας. Την απά­ντηση στην δημα­γω­γία αυτή, έδωσαν οι συμπο­λί­τες μας με τον καλύ­τερο δυνατό τρόπο, με την έμπρα­κτη αλλη­λεγ­γύη τους στο δράμα των ανθρώ­πων αυτών. Δυστυ­χώς και μετά την σύνοδο κορυφής για το μετα­να­στευ­τικό, τα μέτρα που θα παρθούν δεν πρό­κει­ται να λύσουν το πρό­βλημα. Ένα πρό­βλημα που ούτως η άλλως είναι αδύ­να­τον να λυθεί όσο συνε­χί­ζο­νται οι πόλεμοι. Άρα το πρώτο που θα πρέπει να γίνει είναι να στα­μα­τή­σουν εδώ και τώρα οι πόλεμοι και ο τρόμος. Από πλευράς των κοι­νω­νιών της Ευρώπης αλλά και παγκό­σμια, η ανά­πτυξη ενός φιλοει­ρη­νι­κού, αντι­πο­λε­μι­κού κινή­μα­τος είναι επι­τα­κτική ανάγκη.

Μία σειρά μέτρων που πρέπει να παρθούν, και απο­τυ­πώ­νουν μια εντελώς δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση από τη μέχρι σήμερα ξενο­φο­βική πολι­τική των «ξένων εισβο­λέων», είναι τα εξής:

– Μετα­φορά των νεοει­σελ­θό­ντων από τα νησιά σε κέντρα υπο­δο­χής στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα και δια­χω­ρι­σμός τους εκεί σε πρό­σφυ­γες και σε μετα­νά­στες.

– Στους Σύρους πρό­σφυ­γες που δικαιού­νται άσυλο να δίνο­νται άμεσα όλα τα απα­ραί­τητα έγγραφα.

– Ενέρ­γειες για τον ανα­λο­γικό κατα­με­ρι­σμό των προ­σφύ­γων σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

– Σχέδιο για τη δια­μόρ­φωση ειδικών χώρων δια­μο­νής σε κλει­στούς χώρους, σε καταυ­λι­σμούς αλλά και σε υπάρ­χου­σες υπο­δο­μές, όπου θα γίνο­νται και όλες οι απα­ραί­τη­τες ιατρι­κές εξε­τά­σεις και θα τηρού­νται όλοι οι κανόνες υγιει­νής και ασφά­λειας. Ο Δήμος και η Περι­φέ­ρεια σε συνερ­γα­σία με την κρατική διοί­κηση θα πρέπει άμεσα να βρούν τέτοιον χώρο, είναι βέβαιο πως υπάρ­χουν πολλοί στο νησί.

Σε τοπικό επίπεδο, κρί­νουμε πως ήρθε η ώρα να δημιουρ­γη­θεί ένα δίκτυο αλλη­λεγ­γύης, με συμ­μέ­το­χους τους θεσμι­κούς συλ­λό­γους – ιατρικό, φαρ­μα­κευ­τικό, γονέων-, συν­δι­κα­λι­στικά και μη σωμα­τεία, την εκκλη­σία και τα ιδρύ­ματα πρό­νοιας, λει­τουρ­γώ­ντας συμπλη­ρω­μα­τικά με την περι­φέ­ρεια ή τον δήμο, στο δύσκολο έργο της υπο­δο­χής και φιλο­ξε­νίας των παρά­τυ­πων μετα­να­στών. Οι εργα­ζό­με­νοι και τα κινή­ματα αλλη­λεγ­γύης θα πρέπει να πρω­το­στα­τή­σουν σε αυτό. Από εδώ και πέρα δεν μπορεί κανείς να πει πως δεν ήξερε και η κάθε αργο­πο­ρία, θα έχει υπαί­τιους σε περί­πτωση που κλη­θούμε να αντι­με­τω­πί­σουμε παρό­μοια προ­βλή­ματα.

Με αφορμή τις εκλογές για τη νομαρ­χιακή επι­τροπή ποιοι είναι οι στόχοι σας για το κόμμα τοπικά;

Συνε­χί­ζουμε να δίνουμε την μάχη μας όπως κάναμε τόσα χρόνια. Παράλ­ληλα, ελέγ­χουμε την κυβέρ­νηση, την στη­ρί­ζουμε στα καλά και διεκ­δι­κούμε όσα ακόμη δεν έχουν γίνει. Ενη­με­ρώ­νουμε τον κόσμο από άκρη σε άκρη του νησιού με δράσεις. Ο δρόμος για την πολυ­πό­θητη αλλαγή της ιστο­ρίας σε αυτόν εδώ τον τόπο, σε αυτή τη χώρα, σε αυτή την Ευρω­παϊκή Ένωση, παρα­μέ­νει μακρύς και δύσβα­τος. Να συν­δια­μορ­φώ­σουμε, επι­τέ­λους, μαζί με τον κόσμο, κάθε στιγμή το πού και πώς πηγαί­νουμε, μακριά από τη λογική της ανά­θε­σης. Πρέπει να πολε­μή­σουμε τις ριζω­μέ­νες νοο­τρο­πίες. Να ζητάμε δικαιώ­ματα και να ανα­γνω­ρί­ζουμε υπο­χρε­ώ­σεις. Αυτά δεν αλλά­ζουν με νόμους αλλά βήμα βήμα μέσα στην κοι­νω­νία. Γιατί δεν θέλουμε να επι­στρέ­ψουμε εκεί που ήμασταν αλλά να χτί­σουμε την χώρα σε στέρεες βάσεις, να πατάει στα πόδια της. Στις μάχες που δίνο­νται και θα δοθούν από την κυβέρ­νηση για την ανά­κτηση της εθνικής μας αξιο­πρέ­πειας, κυριαρ­χίας και προ­ο­πτι­κής, ή όλοι και όλες μαζί κερ­δί­ζουμε, ή όλοι και όλες μαζί χάνουμε. Γι΄αυτό, συνε­χί­ζουμε να διεκ­δι­κούμε σαν κόμμα. O αγώνας για την ανά­κτηση της αξιο­πρέ­πειας, της δικαιο­σύ­νης, της δημο­κρα­τίας, της ισό­τη­τας, των δικαιω­μά­των μας δεν είναι ούτε απο­κλει­στική υπο­χρέ­ωση ούτε απο­κλει­στικό προ­νό­μιο της κυβέρ­νη­σης. Ο αγώνας αυτός είναι καθη­με­ρι­νός και μας αφορά όλους και όλες στο κόμμα μας. Ο αγώνας αυτός δεν τελεί­ωσε στις 25 Ιανουα­ρίου, αλλά τώρα οφείλει να ενταθεί και να οργα­νω­θεί. Η νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας μας δεν μπορεί να γραφτεί με τον ίδιο τρόπο όπως οι προη­γού­με­νες. Δεν θα αφή­σουμε να γραφτεί ούτε με υπα­γο­ρευ­μένα email, ούτε με αντι­δη­μο­κρα­τικά δια­τάγ­ματα.

.