Δραγασάκης: Αν επιμείνουν στον στραγγαλισμό προηγούνται οι βασικές ανάγκες του λαού

Κάποιοι επι­θυ­μούν να πάρουμε από μόνοι μας μέτρα που τώρα προ­σπα­θούμε να απο­φύ­γουμε, λέει ο αντι­πρό­ε­δρος της κυβέρ­νη­σης – Δικαιο­λο­γη­μέ­νες οι αντι­δρά­σεις για την ΠΝΠ

Απο­τέ­λε­σμα των διευ­θε­τή­σεων του παρελ­θό­ντος είναι κατά τον αντι­πρό­ε­δρο της κυβέρ­νη­σης Γιάννη Δρα­γα­σάκη το πρό­βλημα ρευ­στό­τη­τας της χώρας, όπως τονίζει σε συνέ­ντευξή του στην «Αυγή», στην οποία υπεν­θυ­μί­ζει πως η χώρα δεν έχει λάβει χρήματα από τον Απρίλιο του 2014 με εξαί­ρεση 1δισ ευρώ.

Επι­ση­μαί­νει επίσης πως η παρά­ταση της αβε­βαιό­τη­τας δεν συν­φέ­ρει κανέναν και πως πρέπει να εργα­στούμε για συμ­φω­νία με βάση το πνεύμα της συμ­φω­νίας της 20ης Φεβρουα­ρίου και όχι να επι­στρέ­ψουμε στην 5η αξιο­λό­γηση του Μνη­μο­νίου.

Ο Γ. Δρα­γα­σά­κης υπο­στη­ρί­ζει ότι η έκθεση του Γενικού Λογι­στη­ρίου του Κράτους έδειχνε ότι η νέα κυβέρ­νηση παρέ­λαβε ταμειακό έλλειμμα και όπως χαρα­κτη­ρι­στικά λέει «από τα τέλη Φεβρουα­ρίου το ελλη­νικό κράτος δεν ήταν σε θέση να πλη­ρώ­σει κανο­νικά τους μισθούς».

Ανα­φε­ρό­με­νος στην Πράξη Νομο­θε­τι­κού Περιε­χο­μέ­νου για τα ταμεικά δια­θέ­σιμα, είπε πως οι αντι­δρά­σεις εξη­γού­νται και είναι μάλλον δικαιο­λο­γη­μέ­νες λόγω του ότι δεν ενη­με­ρώ­σαμε έγκαιρα για τις δια­στά­σεις του προ­βλή­μα­τος, αλλά και επειδή οι εμπει­ρίες από το κούρεμα των απο­θε­μα­τι­κών με το PSI είναι ακόμη νωπές.

Απα­ντώ­ντας σε ερώτηση σχετική με την τελική συμ­φω­νία με τους εταί­ρους, ο κ. Δρα­γα­σά­κης τόνισε πως η συφωνία πρέπει να γίνει μέσα στον Μαίο, αν όχι έως το τέλος Απρι­λίου και πως η αβε­βαιό­τητα δεν ωφελεί κανέναν. Το ζητού­μενο δεν είναι νεο Μνη­μό­νιο, αλλά μια ρύθμιση του χρέους που θα το κατα­στή­σει και βιώσιμο και εξυ­πη­ρε­τή­σιμο και ο σχε­δια­σμός μιας οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής χωρίς εξω­πραγ­μα­τικά πλε­ο­νά­σματα.

Τέλος κατέ­ληξε πως οι πιο σκληρές αντι­δρά­σεις για τη νέα οικο­νο­μική πολι­τική της κυβέρ­νη­σης, ίσως να μην έρθουν από την Ευρώπη, αλλά από μέσα, από μια οικο­νο­μική ελίτ που την χαρα­κτή­ρισε σαν τα «κακο­μα­θη­μένα παιδιά της ιστο­ρίας»