Διέθετε στην αγορά προϊόντα – «μαϊμού» μεσα από σούπερ μάρκετ κάτοικος Θεολόγου

• Πρω­το­δί­κως αθω­ώ­θηκε αλλά ο εισαγ­γε­λέας Εφετών άσκησε έφεση

Σε άσκηση έφεσης υπέρ του νόμου στην πρώτη αθω­ω­τική απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου σε υπόθεση δια­κί­νη­σης και κατοχής προ­ϊ­ό­ντων «μαϊμού» προ­χώ­ρησε ο Εισαγ­γε­λέας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου.

Την 24η Μαρτίου 2015 το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου, αθώωσε συγκε­κρι­μένα μια κάτοικο Θεο­λό­γου Ρόδου, που εκπρο­σω­πή­θηκε από τον δικη­γόρο κ. Δήμο Μουτάφη, από τα αδι­κή­ματα της χρήσης πλαστού.

Η κατη­γο­ρού­μενη φέρεται την 10η Σεπτεμ­βρίου 2010 να διέθετε προς πώληση εντός super market  ξενο­δο­χείου 14 πορ­το­φό­λια, 2 τσα­ντά­κια και ένα φουλάρι, τα οποία έφεραν τα δια­κρι­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά της εται­ρείας LOUIS VUITTON που εδρεύει στο Παρίσι, έχει ιδρυθεί το έτος 1854,  κατα­σκευά­ζει και πωλεί σ’ όλο τον κόσμο τα διάσημα πλέον είδη ταξι­διού και ειδι­κό­τερα, τσάντες, πορ­το­φό­λια, κλει­δο­θή­κες,  ταξι­διω­τι­κούς σάκους/δια­φό­ρων μεγεθών, υπο­δή­ματα, και άλλα παρό­μοια είδη και το δια­κρι­τικό σήμα αυτής που απο­τε­λεί­ται από τα αρχικά της επω­νυ­μίας της «LV» πλαι­σιω­μένα από άστρα και ρόμβους,  τα οποία τοπο­θε­τεί η παρα­πάνω εται­ρεία στα προ­ϊ­ό­ντα της (τσάντες,  πορ­το­φό­λια κ.λ.π.) που κατα­σκευά­ζει και εισάγει και δια­θέ­τει στην ελλη­νική αγορά.

Τούτο φέρεται δε να έπραξε με σκοπό να παρα­πλα­νή­σει με την χρήση του σήματος άλλους και δη τους κατα­να­λω­τές στους οποίους πωλούσε τσάντες που έφεραν σήμα, με την, ως άνω πλαστή παρά­σταση, ότι αυτά είναι αυθε­ντικά και προ­ε­λεύ­σεως της εται­ρείας,  ενώ τα παρα­πάνω είδη ήταν αγνώ­στου κατα­σκευής και προ­ε­λεύ­σεως.

Η κατη­γο­ρού­μενη κατε­λή­φθη από αστυ­νο­μι­κούς του Α.Σ. Φαλη­ρα­κίου, οι οποίοι μετέ­βη­σαν μαζί με εμπει­ρο­γνώ­μονα, εκπρό­σωπο της εται­ρείας LOUIS VUITTON, να λει­τουρ­γεί ως υπεύ­θυνη σε κατά­στημα    «super    market»    εντός    του    ξενο­δο­χείου.

Η κατη­γο­ρού­μενη στην απο­λο­γία της ισχυ­ρί­στηκε ότι είναι   υπάλ­λη­λος   και   όχι   υπεύ­θυνη   του   κατα­στή­μα­τος. Είχε    τοπο­θε­τή­σει   στις προ­θή­κες του κατα­στή­μα­τός της, μεταξύ των δια­φό­ρων εμπο­ρευ­μά­των και τα προ­ϊ­ό­ντα μαϊμού και σύμφωνα με τον Εισαγ­γε­λέα Εφετών απο­δεί­χθηκε πλήρως ότι έκανε χρήση των πλαστών εμπο­ρευ­μά­των.

Τα προ­ϊ­ό­ντα με τα συγκε­κρι­μένα λογό­τυπα της ως άνω εται­ρείας είναι διεθνώς κατο­χυ­ρω­μένα και ιδιαί­τερα ακριβά. Κάθε άλλης προ­ε­λεύ­σεως παρα­γωγή και φθηνή διάθεσή τους στο εμπόριο δεν θα μπο­ρούσε να είναι παρά μη σύννομη.

Η κατη­γο­ρού­μενη, σύμφωνα με τον Εισαγ­γε­λέα Εφετών,  γνώριζε  την  πλα­στό­τητα  των παρα­πάνω αντι­κει­μέ­νων που διέθετε προς το αγο­ρα­στικό κοινό, αφού η ίδια  άλλωστε  έκανε   τις   παραγ­γε­λίες με   τους προ­μη­θευ­τές.

Δεν προ­σκό­μισε καν τα παρα­στα­τικά έγγραφα-αγοράς   των   πλαστών   προ­ϊ­ό­ντων,   ούτε   κατο­νό­μασε   τον προ­μη­θευτή   αυτών.

Ο Εισαγ­γε­λέας Εφετών τονίζει μεταξύ άλλων ότι η κατη­γο­ρού­μενη δεν τοπο­θέ­τησε έστω μια ταμπέλα επί των επι­δί­κων πλαστών προ­ϊ­ό­ντων που να γνώριζε στον κατα­να­λωτή ότι δεν επρό­κειτο για γνήσια προ­ϊ­ό­ντα. Ο ισχυ­ρι­σμός της κατη­γο­ρού­με­νης ότι η πώληση των πλαστών προ­ϊ­ό­ντων σε χαμηλή τιμή κατα­δει­κνύει ότι δεν είχε σκοπό παρα­πλά­νη­σης του αγο­ρα­στι­κού κοινού, αντι­κρού­ε­ται από μάρτυρα,   ο οποίος κατέ­θεσε ότι η χαμηλή τιμή δικαιο­λο­γεί­ται από τους εμπό­ρους οι οποίοι προ­φα­σί­ζο­νται ότι τα εν λόγω προ­ϊ­ό­ντα απο­τε­λούν μοντέλα περα­σμέ­νων ετών, προ­κει­μέ­νου να παρα­πλα­νή­σουν τους κατα­να­λω­τές περί της γνη­σιό­τη­τας αυτών.