Ο Ν. Σαντορινιός για το σημερινό ναυάγιο

«Το σημε­ρινό ναυάγιο έδειξε ότι οι πολίτες της Ρόδου οι εθε­λο­ντι­κές δια­σω­στι­κές οργα­νώ­σεις, το Λιμε­νικό και η Αστυ­νο­μία έχουν μεγάλα απο­θέ­ματα ανθρω­πιάς.»

Η τρα­γω­δία που εκτυ­λί­χθηκε σήμερα το πρωί στη Ρόδο, έρχεται να προ­στε­θεί στο σημα­ντικό ζήτημα που έχει δημιουρ­γη­θεί με το προ­σφυ­γικό και μετα­να­στευ­τικό αυξα­νό­μενο κύμα σε όλη τη Μεσό­γειο. Η μικρο­κομ­μα­τική εκμε­τάλ­λευση δεν εξυ­πη­ρε­τεί σε τίποτα, όταν μόνο τις τελευ­ταίες μέρες σε Ελλάδα και Ιταλία οι νεκροί πρό­σφυ­γες υπερ­βαί­νουν τους 1200 και ο αριθμός ολοένα ανεβαίνει-.

Η Ευρώπη οφείλει να αντι­με­τω­πί­σει το πρό­βλημα στον πυρήνα του και να στα­μα­τή­σει να επα­να­παύ­ε­ται στο γεγονός ότι οι νότιες χώρες (Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία) μέχρι στιγμής κατά­φε­ραν να δια­χει­ρι­στούν, με τερά­στιο κόστος, το ζήτημα.

Η κυβέρ­νηση για πρώτη φορά συγκρο­τη­μένα προ­σπα­θεί να βρει λύσεις σε δύο βασικές κατευ­θύν­σεις. Από τη μια στο εσω­τε­ρικό με τη δια­χεί­ριση και δια­σπορά των μετα­να­στευ­τι­κών ροών σε όλη τη χώρα και από την άλλη στο εξω­τε­ρικό, όπου σε συνερ­γα­σία με την Ιταλία, θέτει το θέμα σε κεντρικό πολι­τικό επίπεδο προ­κει­μέ­νου να πιέσει να παρθούν απο­φά­σεις άμεσα. Είναι ζήτημα κοινής ευρω­παϊ­κής ευθύνης.

Το σημε­ρινό ναυάγιο έδειξε ότι οι πολίτες της Ρόδου, οι εθε­λο­ντι­κές δια­σω­στι­κές οργα­νώ­σεις, το Λιμε­νικό και η Αστυ­νο­μία έχουν μεγάλα απο­θέ­ματα ανθρω­πιάς.

Από την πρώτη στιγμή της τρα­γω­δίας έσπευ­σαν να βοη­θή­σουν, όπως μπο­ρού­σαν, με ίδια μέσα να προ­σφέ­ρουν στους συναν­θρώ­πους τους που με το τελευ­ταίο κομπό­δεμα τους απο­φά­σι­σαν να δια­φύ­γουν από τις χώρες κατα­γω­γής τους, τις οποίες μαστί­ζουν ο πόλεμος, η πείνα και οι κακου­χίες.

Δυστυ­χώς, από την αντι­πο­λί­τευση υιο­θε­τεί­ται μια ακρο­δε­ξιά και αστή­ρι­χτη ρητο­ρική που συνδέει την αύξηση της μετα­να­στευ­τι­κής ροής με τη στρα­τη­γική της κυβέρ­νη­σης για την αντι­με­τώ­πιση του ζητή­μα­τος. Το επι­χεί­ρημα ότι οι ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες υπο­δο­χής σημαί­νουν πρό­σκληση περισ­σό­τε­ρων προ­σφύ­γων στην Ελλάδα, είναι απλώς φαιδρό: οι πρό­σφυ­γες προ­σπα­θούν να επι­βιώ­σουν. Δεν ψάχνουν ποια χώρα της Ευρώπης έχει τα καλύ­τερα κέντρα φιλο­ξε­νίας.

Σε όλους αυτούς που ειρω­νεύ­τη­καν και λοι­δό­ρη­σαν την πρα­κτική της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης να προ­σπα­θή­σει να βρει λύση πολυεπίπεδη- σε ευρω­παϊκό επίπεδο, σε δια­κρα­τι­κές συμ­φω­νίες, σε δια­σπορά των μετα­να­στών σε όλες τις χώρες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, σε εξεύ­ρεση χώρων φιλο­ξε­νίας στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα, σε παροχή ασύλου σε πρό­σφυ­γες που χρειά­ζο­νται προστασία-, μπο­ρούμε μόνο να πούμε ότι αν δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται το πρό­βλημα των προ­σφύ­γων σαν κατά βάση ανθρω­πι­στικό και βαθιά πολι­τικό, τότε ας σιω­πή­σουν μπροστά σε αυτές τις τρα­γι­κές εικόνες.