«Το νοσχέδιο για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση άρει τις αδικίες του μνημονίου»

Σας παρα­θέ­τουμε την ομιλία του βου­λευτή Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού κατά τη συζή­τηση στην αρμόδια επι­τροπή ανα­φο­ρικά με το Νομο­σχέ­διο για τον Εκδη­μο­κρα­τι­σμό της Δημό­σιας Διοί­κη­σης στις 9/4/15.

Τελικά, σήμερα έγινε η απο­κά­λυψη για τους κυρίους της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης: Απο­δει­κνύ­ε­ται ότι όλες οι απο­λύ­σεις, όλα τα αντι­λαϊκά μέτρα της προη­γού­με­νης περιό­δου δεν ήταν τροϊ­κα­νής έμπνευ­σης, αλλά απο­τέ­λε­σμα της δικής τους νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης εμμονής.

Το ξέρουμε ότι η δική τους πολι­τική αντί­ληψη επι­βά­λει την πλήρη απο­δό­μηση του Κράτους, όμως, δεν θα τους κάνουμε τη χάρη. Ο λαός στις 25 Ιανουα­ρίου, μας επέβαλε να απο­κα­τα­στή­σουμε τις αδικίες και να φέρουμε πραγ­μα­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις σε αυτό το Κράτος.

Έρχομαι στη συζή­τηση επί του σχεδίου νόμου για τον Εκδη­μο­κρα­τι­σμό της Δημό­σιας Διοί­κη­σης. Το νομο­σχέ­διο που συζη­τάμε σήμερα, θα μου επι­τρέ­ψετε να πω, ότι είναι το πρώτο της Κυβέρ­νη­σης κοι­νω­νι­κής σωτη­ρίας που χτυπά τον πυρήνα των μνη­μο­νια­κών πολι­τι­κών που ασκή­θη­καν από τις προη­γού­με­νες κυβερ­νή­σεις. Εάν οι δύο προη­γού­με­νοι νόμοι που έχουν ήδη ψηφι­στεί, ήρθαν να θερα­πεύ­σουν τις πληγές του μνη­μο­νίου, αυτό το νομο­σχέ­διο έρχεται για να άρει τις αδικίες του μνη­μο­νίου και ταυ­τό­χρονα να δώσει μια νέα αντί­ληψη για τη Δημόσια Διοί­κηση. Είναι ένα νομο­σχέ­διο που στον πυρήνα της φιλο­σο­φίας του, έρχεται να αντι­με­τω­πί­σει τις παθο­γέ­νειες της Δημό­σιας Διοί­κη­σης, σε ό,τι αφορά τις σχέσεις διοίκησης-διοικούμενου και ταυ­τό­χρονα, να περιο­ρί­σει την αλό­γι­στη γρα­φειο­κρα­τία που διέπει το σύνολο των Δημο­σίων υπη­ρε­σιών. Για πρώτη φορά ανα­γνω­ρί­ζε­ται επί της ουσίας το ηλε­κτρο­νικό έγγραφο και γίνεται απο­δε­κτό από τη Διοί­κηση. Έπρεπε να φτά­σουμε στο 2015 για να γίνει αυτή η αυτο­νό­ητη αποδοχή, πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Προς την ίδια κατεύ­θυνση, της απλο­ποί­η­σης δηλαδή, των ηλε­κτρο­νι­κών συναλ­λα­γών του πολίτη, είναι η ενο­ποί­ηση των πλη­ρο­φο­ρια­κών συστη­μά­των του Δημο­σίου και η καθιέ­ρωση της ηλε­κτρο­νι­κής κάρτας του πολίτη. Ουσια­στική είναι και η καθιέ­ρωση της ηλε­κτρο­νι­κής θυρίδας στην ιστο­σε­λίδα «ΕΡΜΗΣ», όπου ο κάθε χρήστης μπορεί να έχει πρό­σβαση στο σύνολο των ηλε­κτρο­νι­κών πιστο­ποι­η­τι­κών του και να τα θέτει, κατ’ επιλογή του, στη διάθεση όλων των δημο­σίων φορέων με τους οποίους συναλ­λάσ­σε­ται.

Πράγ­ματα αυτο­νό­ητα. Πράξεις μείωσης του κόστους της γρα­φειο­κρα­τίας, τόσο απλές που, όμως, κανείς δεν έβαλε σε εφαρ­μογή στο πλαίσιο μιας πραγ­μα­τι­κής μεταρ­ρύθ­μι­σης στο Δημόσιο. Θα μου πείτε, γιατί; Γιατί για τις προη­γού­με­νες κυβερ­νή­σεις, μεταρ­ρύθ­μιση σήμαινε απο­λύ­σεις και δια­θε­σι­μό­τη­τες. Γιατί η μόνη μεταρ­ρύθ­μιση που μπό­ρε­σαν να δια­νοη­θούν, ήταν η πλήρης απορ­ρύθ­μιση του Κράτους και όποιος συν­δι­κα­λι­στι­κός φορέας σήκωνε κεφάλι, του το «έκοβαν» με την αντι­συ­νταγ­μα­τική εφαρ­μογή του μέτρου της πολι­τι­κής επι­στρά­τευ­σης.

Κατά την άποψή μου, είναι απο­λύ­τως ορθό, ότι το νομο­σχέ­διο ξεκινά την εισα­γωγή μέτρων εκδη­μο­κρα­τι­σμού και εξορ­θο­λο­γι­σμού της Διοί­κη­σης, επα­να­ρυθ­μί­ζο­ντας τον θεσμό της επί­τα­ξης προ­σω­πι­κών υπη­ρε­σιών, ούτως ώστε να μη χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως απερ­γο­σπα­στι­κός μηχα­νι­σμός.

Το δεύτερο κεφά­λαιο του νομο­σχε­δίου, απο­κα­θι­στά την αυτο­νό­ητη αρχή του τεκ­μη­ρίου της αθω­ό­τη­τας στη Δημόσια Διοί­κηση, που μέσα από την μνη­μο­νιακή λαίλαπα χάθηκε. Είναι αδια­νό­ητο κάποιος υπάλ­λη­λος να τίθεται σε αργία ή ακόμα και να απο­λύ­ε­ται, μόνο με την παρα­πο­μπή του για πει­θαρ­χικό αδίκημα. Αυτή τη προφανή αδικία έρχεται να επα­νορ­θώ­σει το υπό κρίση νομο­σχέ­διο.

Μια ακόμα σημα­ντική παρέμ­βαση του νομο­σχε­δίου, είναι η επι­τά­χυνση των δια­δι­κα­σιών πρό­σλη­ψης επο­χι­κού προ­σω­πι­κού. Ιδίως εμείς που είμαστε από του­ρι­στι­κές περιο­χές, έχουμε βιώσει πολλές φορές οι επο­χι­κοί υπάλ­λη­λοι, που υπο­τί­θε­ται ότι πρέπει να προ­σλη­φθούν για τις ανάγκες του καλο­και­ριού, να προ­σλαμ­βά­νο­νται τον Σεπτέμ­βριο. Ακόμα περισ­σό­τερο έχουμε πλη­ρώ­σει ακριβά, για παρά­δειγμα, το γεγονός ότι οι δασο­πυ­ρο­σβέ­στες ποτέ δεν προ­σλή­φθη­καν στην ώρα τους.

Από τις σημα­ντι­κές ρυθ­μί­σεις που εισάγει αυτό το νομο­σχέ­διο είναι η απο­κα­τά­σταση των αδικιών που έγιναν από τις μνη­μο­νια­κές κυβερ­νή­σεις. Είναι η απο­κα­τά­σταση χιλιά­δων υπαλ­λή­λων σε δια­θε­σι­μό­τητα και απο­λυ­μέ­νων που είδαν τη ζωή τους να αλλάζει σε ένα βράδυ. Είναι οι καθη­γη­τές των ΕΠΑΛ, οι σχο­λι­κοί φύλακες, οι Δημο­τι­κοί Αστυ­νο­μι­κοί που ανα­γκά­στη­καν να ανα­θε­ω­ρή­σουν τη ζωή τους για να ικα­νο­ποι­η­θούν τα καπρί­τσια της τρόικας. Όμως, είναι και άλλοι εργα­ζό­με­νοι σε φορείς του ευρύ­τε­ρου Δημό­σιου τομέα, που μέσα στη μνη­μο­νιακή παρά­νοια και τη γενι­κευ­μένη αντί­ληψη της διά­λυ­σης του Κράτους, βρέ­θη­καν στο σπίτι τους. Αυτές τις περι­πτώ­σεις πρέπει να τις αντι­με­τω­πί­σουμε, κ. Υπουργέ, στα πλαίσια αυτού του νομο­σχε­δίου.