Προσωρινή λύση για την απ’ ευθείας παραχώρηση παραλιών από τους Δήμους

Υπε­γράφη η νέα Κοινή Υπουρ­γική Απόφαση των Υπουρ­γείων Οικο­νο­μι­κών και Εσω­τε­ρι­κών για την απευ­θείας παρα­χώ­ρηση με αντάλ­λαγμα των παρα­λιών προς τους ΟΤΑ, μετά από συντο­νι­σμέ­νες παρεμ­βά­σεις της ΚΕΔΕ.

Η ΚΥΑ λύνει προ­σω­ρινά το θέμα με βάση τα προ­βλή­ματα που προ­έ­κυ­ψαν μετά την 646/15 απόφαση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας.

Η Κυβέρ­νηση αντα­πο­κρί­θηκε άμεσα στο αίτημα για την επίλυση του θέματος αλλά αυτό απο­τε­λεί προ­σω­ρινή και μόνο λύση, διότι δεν υπήρχε ο κατάλ­λη­λος χρόνος για δια­βού­λευση προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­η­θούν τα πάγια αιτή­ματα των ΟΤΑ σε σχέση με τις υπο­χρε­ώ­σεις των δήμων και του ανταλ­λάγ­μα­τος που πρέπει να κατα­βάλ­λε­ται στο Ελλη­νικό Δημόσιο.

Το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών υπο­σχέ­θηκε ότι το επόμενο δεκα­ή­μερο θα κατα­τε­θεί σχετική νομο­θε­τική ρύθμιση που θα λαμ­βά­νει υπόψη, τόσο τις προ­τά­σεις της ΚΕΔΕ όπως αυτές δια­μορ­φώ­θη­καν στην υπ’αριθμόν 113 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου στις 7 Απρίλη 2015, όσο και στις δια­τυ­πώ­σεις της από­φα­σης του Συμ­βου­λίου Επι­κρα­τείας για να δοθεί ορι­στική λύση στο πρό­βλημα που ταλα­νί­ζει εδώ και χρόνια τους Δήμους που βρί­σκο­νται κυριο­λε­κτικά όμηροι του χρόνου έκδοσης και των όρων που θα περι­λαμ­βά­νει η ετήσια ΚΥΑ (Κοινή Υπουρ­γική Απόφαση).

Στην δια­βού­λευση για τη νέα νομο­θε­τική ρύθμιση οι οργα­νι­σμοί τοπικής αυτο­διοί­κη­σης της χώρας μέσω της ΚΕΔΕ προ­τεί­νουν:

1. Οι Δήμοι μπορούν, με απόφαση της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής, να παρα­χω­ρούν σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα ιδιω­τι­κού δικαίου ιδιαί­τερα δικαιώ­ματα σε αιγια­λούς και τις παρα­λίες που ευρί­σκο­νται εντός της χωρικής τους αρμο­διό­τη­τας, εφόσον με την παρα­χώ­ρηση δεν παρα­βιά­ζε­ται ο προ­ο­ρι­σμός τους ως κοι­νό­χρη­στων πραγ­μά­των και δεν επέρ­χε­ται αλλοί­ωση στη φυσική μορ­φο­λο­γία τους και τα βιοτικά στοι­χεία τους.

2. Τα δικαιώ­ματα που παρα­χω­ρού­νται κατά την προη­γού­μενη παρά­γραφο μπορούν να αφορούν μόνο ήπιες και χαμηλής έντασης χρήσεις, οι οποίες δεν θίγουν το φυσικό ανά­γλυφο και δεν προ­κα­λούν οικο­λο­γική επι­βά­ρυνση, με την επι­φύ­λαξη των έργων που προ­βλέ­πο­νται στην παρ. 1 του άρθρου 14 του Ν. 2971/2001.

3. Για την παρα­χώ­ρηση της παρα­γρά­φου 1 εφαρ­μό­ζο­νται ανα­λό­γως οι δια­τά­ξεις του άρθρου 201 ν. 3463/2006 και του π.δ. 270/1981.

4. Επί των πράξεων παρα­χώ­ρη­σης της παρα­γρά­φου 1 ασκεί­ται έλεγχος νομι­μό­τη­τας, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις των άρθρων 225, 226, 227, 228 και 238 του Ν. 3852/2010.

Μέχρι θεσμο­θε­τή­σεως της ως άνω προ­τει­νό­με­νης νομο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης και εν όψει του ότι η χρήση και εκμε­τάλ­λευση των παρα­λιών της χώρας από τους Δήμους αλλά και περαι­τέρω από τους εκμε­ταλ­λευ­τές κατόπιν δια­γω­νι­στι­κής δια­δι­κα­σίας αφορά:

1. την εντελώς ήπια δια­χεί­ριση που ανα­φέ­ρε­ται μόνον σε ξαπλώ­στρες και ομπρέ­λες καθώς και τοπο­θέ­τηση ξύλινου πυρ­γί­σκου για επί­βλεψη των λουο­μέ­νων από το ναυα­γο­σώ­στη προ­κει­μέ­νου να προ­λη­φθούν πνιγμοί καθώς και στην τοπο­θέ­τηση των νόμιμων στο­λι­διών της άμμου.

2. οι ως άνω παρεμ­βά­σεις εξυ­πη­ρε­τούν πλήρως την δια­φύ­λαξη της κοι­νο­χρη­σίας του χώρου, προ­στα­τεύ­ουν τις ακτές από τη ρύπανση αφού οι χρήστες επι­λαμ­βά­νο­νται της καθη­με­ρι­νής καθα­ριό­τη­τας των ακτών και της απο­κο­μι­δής των απορ­ριμ­μά­των, προ­στα­τεύ­ουν τους λουό­με­νους από τυχόν περι­στα­τικά πνιγμών με την λει­τουρ­γία του πυρ­γί­σκου του ναυα­γο­σώ­στη, δεν παρε­μπο­δί­ζουν την ακώλυτη πρό­σβαση των πολιτών προς τις ακτές, αλλά αντι­θέ­τως προ­στα­τεύ­ουν και τους λουό­με­νους που επι­θυ­μούν να παρα­μέ­νουν επί πολλές ώρες και να κάνουν χρήση των ομπρε­λών, απα­ραί­τη­των για την προ­στα­σία της υγείας τους από τις επι­κίν­δυ­νες υπε­ριώ­δεις ακτίνες.

Ταυ­τό­χρονα γίνεται απλή χρήση του αιγια­λού απα­γο­ρευο­μέ­νης άλλωστε οιασ­δή­ποτε κατα­σκευής κατα­σκευα­σμά­των που τυχόν προ­σβάλ­λουν την έννοια του κοι­νο­χρή­στου χώρου.

Εν όψει του ότι η ως άνω απόφαση του ΣΤΕ δεν παράγει δεδι­κα­σμένο και μέχρι της θεσμο­θε­τή­σεως της νομο­θε­τι­κής ρυθ­μί­σεως που ανα­φέ­ρε­ται ανωτέρω και μόνο για το έτος 2015 προ­τεί­νε­ται: Να εκδοθεί σχετική ΚΥΑ με την οποία να προσ­διο­ρί­ζο­νται ακριβώς οι ανωτέρω επι­ση­μάν­σεις και περαι­τέρω προ­τεί­νε­ται να περι­λη­φθούν στην ΚΥΑΔ10Β1027032ΕΞ2014/1033/11.02.2014 οι παρα­κάτω τρο­πο­ποι­ή­σεις ­ αντι­κα­τα­στά­σεις ­ προ­σθή­κες:

¨Στο άρθρο 6 να ορί­ζε­ται προ­στί­θε­ται εδάφιο μετά το σημείο…κοι­νο­ποιεί­ται ο ισο­λο­γι­σμός της εται­ρείας αυτής ως εξής: Εξαι­ρού­νται οι δημο­τι­κές ανώ­νυ­μες επι­χει­ρή­σεις του αρ. 266 του ν. 3463/2006 από την υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής του 20% του συνο­λι­κού τζίρου τους. Η παρα­πάνω υπο­χρέ­ωση αντι­κα­θί­στα­ται με το αντί­στοιχο 20% της τεκ­μαρ­τής μισθω­τι­κής αξίας που ισχύει για την παρα­χώ­ρηση σε τρίτους”.

Στο αρ. 7 προ­στί­θε­ται εδάφιο μετά το σημείο…με τα προ­βλε­πό­μενα στην κείμενη νομο­θε­σία ως εξής: Σε περί­πτωση αυθαί­ρε­της χρήσης κατα­λο­γί­ζε­ται πρό­στιμο σύμφωνα με τη νομο­θε­σία περί κοι­νο­χρή­στων χώρων σε επι­τρε­πό­μενη ή μη θέση, το 50% του οποίου εισπράτ­τε­ται από δήμο και το υπό­λοιπο 50% από την κτη­μα­τική υπη­ρε­σία του Δημο­σίου,

Στο αρ. 9 τρο­πο­ποιεί­ται το στοιχ. γ ως εξής: δύναται να τοπο­θε­τη­θεί αρθρωτό ξύλινο δάπεδο σε ποσοστό επι­φα­νείας 30% και το αντάλ­λαγμα για την παρα­χώ­ρηση του ως άνω χώρου θα είναι αντί­στοιχο με το τέλος χρήσης κοι­νο­χρή­στου χώρου που επι­βάλ­λουν οι ΟΤΑ α βαθμού απα­λεί­φε­ται ο περιο­ρι­σμός του στοιχ. ε του ά. 9.

Αντι­κα­θί­στα­ται το εδ. του ά. 14 με τα παρα­κάτω: “από 1 Ιουνίου 2015 θα βεβαιώ­νε­ται αυθαί­ρετη χρήση σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του ν. 1080/80, όπως προ­τεί­νε­ται στο ά. 8 της παρού­σης εξα­σφα­λί­ζο­ντας την έγκαιρη προ­σέ­λευση των δικαιού­χων και την εξα­σφά­λιση νόμιμης δρα­στη­ριο­ποί­η­σής τους απο­τρέ­πο­ντας την αυθαί­ρετη χρήση”.

Πηγή: aftodioikisi.gr