Ακούει κανείς;

Άκουσε κανένας τις κραυγές αγωνίας από τα νησιά;

Από την Κω ή από την Λέρο για τους μετα­νά­στες που κατά κύματα φτάνουν τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες; Τους αστυ­νο­μι­κούς της Κω που μοι­ρά­ζο­νται μαζί με 100-150 στι­βαγ­μέ­νες ψυχές , την μια τουα­λέτα του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος;

Τους λιμε­νι­κούς που υπερ­βαί­νουν τις δυνά­μεις τους σώζο­ντας απ’ τις βου­λιαγ­μέ­νες βάρκες παιδιά; Είδε κανείς τις εικόνες από το αίθριο του αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος της Κω, από το λιμάνι;

‘Ακουσε κανείς τους Για­τρούς Χωρίς Σύνορα να μιλούν για τους κιν­δύ­νους που ενέχουν οι συν­θή­κες αυτές για μετα­νά­στες και αυτό­χθο­νες;

Για ανθρω­πι­στική κρίση μήπως έφτασε κάτι στ’ αυτιά τους;

Ρητο­ρικά είναι τα ερω­τή­ματα, βέβαια.

Διότι στο θέμα της μετα­νά­στευ­σης δε φαί­νε­ται να υπάρχει καμιά πολι­τική απά­ντηση.

Εκτός και αν θεω­ρεί­ται συγκρο­τη­μένη στρα­τη­γική η εγκα­τά­λειψη το μάντρωμα με συρ­μα­τό­πλεγμα 200 ανθρώ­πων στο λιμάνι, στο κρύο και στους αέρηδες.

Χαμένες οι φωνές από τους ήχους της καμπά­νας που καλούν να συμπά­σχουμε στο θείο δράμα.

Να παρα­κο­λου­θή­σουμε πως έφτασε μέχρι τον σταυρό Εκείνος, γιατί «Αὐτός ἡμῶν ήράσθη πρῶτος, ἡμῶν ἐχθρῶν καί πολε­μίων ὑπαρ­χό­ντων… Καί οὐκ ἠράσθη μόνον, ἀλλά καί ἠτι­μά­σθη ὑπέρ ἡμῶν, καί ἐρρα­πί­σθη καί ἐσταυ­ρώθη καί ἐν νεκροῖς ἐλο­γί­σθη καί διά τούτων ἁπάντων τόν περί ἡμᾶς αὐτοῦ παρέ­στη­σεν ἔρωτα» ((Μ. Φώτιος)

Γεμί­ζουν οι εκκλη­σιές, με την επιτομή της υπο­κρι­σίας …

«Οί εκκλη­σίες ξεχει­λί­ζουν, αγάπα τον πλησίον σου… Απαί­τηση, που μες στη ρύμη και τη γλύκα των ψαλμών, περνάει σαν εύκολη αγάπη… Οι εκκλη­σίες ξεχει­λί­ζουν, όπως ξεχει­λί­ζουν τα ποτήρια στα άλλα πάθη που εορ­τά­ζουμε. Στην κοπιώδη πορεία τού δεη­θώ­μεν τα μεγάλα κεριά προ­χω­ρούν, τα κεριά της δραχμής μένουν πίσω. Τα μικρά κεριά κου­ρά­ζο­νται εύκολα, λυγί­ζουν και διε­κτρα­γω­δούν το αντί­τιμο τους…» (Κική Δημουλά)