Ενδιαφέρουσα πρόταση για ανάδειξη του SAMICA από 2 φοιτητές

• Κε­ντρι­κό θέμα η ανά­πλα­ση του Αλευ­ρό­μυ­λου «SAMICA»
• Από 2 φοι­τη­τές του Με­τσό­βειου Πο­λυ­τε­χνεί­ου

Μια εξαι­ρε­τι­κά εν­δια­φέ­ρου­σα πρό­τα­ση για την ανά­δει­ξη της βιο­μη­χα­νι­κής ιστο­ρί­ας της Ρόδου, με την ανα­βί­ω­ση του απο­θε­τι­κού της πλού­του και συ­γκε­κρι­μέ­να με την ανά­πλα­ση του αλευ­ρό­μυ­λου Samica, πα­ρου­σί­α­σαν στο πλα­σίο της δι­πλω­μα­τι­κής τους ερ­γα­σί­ας οι φοι­τη­τές του Εθνι­κού Με­τσό­βειου Πο­λυ­τε­χνί­ου κ.κ. Φω­τει­νή Που­λά­κη και Αλε­ξία Ντέλ­λα.
Με τη δι­πλω­μα­τι­κή τους ερ­γα­σία με τίτλο «Επεμ­βαί­νο­ντας στο βιο­μη­χα­νι­κό και αρ­χαιο­λο­γι­κό τοπίο της Ρόδου, ο αλευ­ρό­μυ­λος SAMICA», στόχο έχουν τη δια­μόρ­φω­ση μια ζώνης πο­λι­τι­σμού με την ανά­πλα­ση της υπο­βαθ­μι­σμέ­νης πρώην βιο­μη­χα­νι­κής ζώνης Κόβα, η οποία θα λει­τουρ­γεί ως με­τα­βα­τι­κή ανά­με­σα στην υπό κα­τα­σκευή νέα μα­ρί­να και στην υπό­λοι­πη πόλη.
Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, προ­τεί­νουν τον σχε­δια­σμό υπαί­θριων και ελεύ­θε­ρων χώρων με βα­σι­κό ερ­γα­λείο το πρά­σι­νο που θα συ­νο­δεύ­ε­ται με την επα­νά­χρη­ση των βιο­μη­χα­νι­κών κε­λυ­φών, αλλά και την ανά­δει­ξη των αρ­χαιο­λο­γι­κών ευ­ρη­μά­των που εντο­πί­ζο­νται στην πε­ριο­χή.
Στη συ­νέ­χεια εστιά­ζουν στη δια­μόρ­φω­ση της πλα­τεί­ας της αλευ­ρο­βιο­μη­χα­νί­ας SAMICA που πε­ρι­λαμ­βά­νει ευ­ρή­μα­τα του ναού της Ίσι­δας.
Στην πε­ριο­χή Κόβα, από τους αρ­χαί­ους χρό­νους το­πο­θε­τού­νταν οι δευ­τε­ρεύ­ου­σες λει­τουρ­γί­ες της πόλης, όπως οι απα­ραί­τη­τες γι αυτήν απο­θη­κευ­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις. Αρ­γό­τε­ρα συ­γκε­ντρώ­νο­νται στην πε­ριο­χή κα­ποιες απο τις βιο­μη­χα­νι­κές μο­νά­δες του νη­σιού, ενώ κατά τη δε­κα­ε­τία του 80 πα­ρα­τη­ρεί­ται στα­δια­κή υπο­βάθ­μι­σή της, λόγω της απο­βιο­μη­χά­νι­σης. Η νο­τια­να­το­λι­κή ακτή της πόλης της Ρόδου πα­ρου­σιά­ζει πολλά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα, που σχε­τί­ζο­νται με τη θέση της σε κε­ντρο­βα­ρι­κό ση­μείο του πο­λε­ο­δο­μι­κού ιστού και την πα­ρά­δο­σή της. Παρ’ όλα αυτά η ση­με­ρι­νή ει­κό­να της υπο­γραμ­μί­ζε­ται απο την συ­νύ­παρ­ξη ασύμ­βα­των, με­τα­ξύ τους, χρή­σε­ων.
Ο αλευ­ρό­μυ­λος SAMICA απο­τε­λεί χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό δείγ­μα του ιτα­λι­κού ρα­σιο­να­λι­σμού καθώς είναι επι­βλη­τι­κή κα­τα­σκευή με τη μορφή της να υπο­τάσ­σε­ται στις λει­τουρ­γι­κές απαι­τή­σεις της βιο­μη­χα­νί­ας. Το εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο σή­με­ρα κέ­λυ­φος είναι ισχυ­ρό το­πό­ση­μο της πε­ριο­χής και σύμ­βο­λο της βιο­μη­χα­νι­κής άν­θη­σης του νη­σιού.
Ο ναός της Ίσι­δας (25 x 12,5 μ.) το­πο­θε­τεί­ται πάνω στο ιπ­πο­δά­μειο σύ­στη­μα της αρ­χαί­ας πόλης και σε εγ­γύ­τη­τα με τα αρ­χαία λι­μά­νια της, λόγω των στε­νών θαλ­λά­σιων δε­σμών της Ρόδου με την Αλε­ξάν­δρεια αλλά και της σύν­δε­σης της θεάς με την ναυ­σι­πλοι­ία.
Η ιδέα τους εξε­λί­χθη­κε πάνω στην γραμ­μι­κή χά­ρα­ξη που ενώ­νει τους 3 πό­λους του εν­δια­φέ­ρο­ντος τα σφα­γεία, το Samica και την Cair αλλά και δευ­τε­ρεύ­ου­σες δια­δρο­μές που ει­σά­γουν ηπιό­τε­ρα στον υπαί­θριό τους.
Τα δέ­ντρα αντι­με­τω­πί­στη­καν ως όγκοι που συν­δια­λέ­γο­νται με το στι­βα­ρό κτή­ριο της αλευ­ρο­βιο­μη­χα­νί­ας και τον πε­ρι­βάλ­λο­ντα δο­μη­μέ­νο και μη χώρο επεμ­βαί­νο­ντας στην κλί­μα­κα του τόπου, ενώ πυ­κνώ­νουν και αραιώ­νουν ανά­λο­γα πως θέ­λου­με να ορί­σου­με τους διά­φο­ρους χώ­ρους και τις θέες από αυ­τούς προς το πε­ρι­βάλ­λον.

 Πε­ρι­γρα­φή δια­μόρ­φω­σης

της πλα­τεί­ας του

αλευ­ρό­μυ­λου SAMICA

Στα σχέ­δια δια­κρί­νε­ται η ισχυ­ρή χά­ρα­ξη του βα­σι­κού πε­ρι­πά­του που δια­περ­νά την πλα­τεία και ει­σά­γει τον πεζό από το επί­πε­δο του δρό­μου, με ανο­δι­κή κλίση, αρ­χι­κά σε ένα εν­διά­με­σο πλά­τω­μα και τέλος στο επί­πε­δο του κά­θε­του δρό­μου για να επι­τευ­χθεί η σύν­δε­ση με το κτή­ριο της CAIR. Από τα πλα­τώ­μα­τα πραγ­μα­το­ποιεί­ται η πρό­σβα­ση μέσω ρα­μπών ή σκα­λο­πα­τιών, είτε στην κε­ντρι­κή πλα­τεία της σύν­θε­σης είτε στην πλα­τεία του ναού της Ίσι­δας, που βρί­σκε­ται σε χα­μη­λό­τε­ρη στάθ­μη ωστε να ανα­δει­χθεί η ανα­σκα­φή.

Υπάρ­χουν εναλ­λα­κτι­κές συν­δέ­σεις με­τα­ξύ των δύο πλα­τειών μέσω με­ταλ­λι­κής ρά­μπας και δια­μέ­σου ει­δι­κής δια­δρο­μής με μπαλ­κό­νια που προ­σφέ­ρουν θέα προς τον ναό και οδη­γούν στο κτή­ριο που στε­γά­ζει τα εκ­θέ­μα­τα του ναού. Το­πο­θε­τεί­ται ακόμα σε άμεση σχέση με την ανα­σκα­φή το υδά­τι­νο στοι­χείο με σκοπό να επα­να­φέ­ρει τη σχέση της θεάς με το νερό.

Νότια το­πο­θε­τεί­ται, μέσω βαθ­μι­δω­τής δια­μόρ­φω­σης του εδά­φους, υπαί­θριο θέ­α­τρο με τις απα­ραί­τη­τες συ­νο­δευ­τι­κές κα­τα­σκευ­ές. Πίσω από τον αλευ­ρό­μυ­λο βρί­σκο­νται στέ­γα­στρα για τα ερ­γα­στή­ρια συ­ντή­ρη­σης, που συλ­λει­τουρ­γούν με το εσω­τε­ρι­κό του κτη­ρί­ου. Στο ψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο βρί­σκο­νται αρω­μα­τι­κοί κήποι και μικρό δα­σύλ­λιο με χώ­ρους στά­σης και ελεύ­θε­ρη κλι­μά­κω­ση του εδά­φους.

Τα ιστο­ρι­κά και

αρ­χι­τε­κτο­νι­κά στοι­χεία που συν­θέ­τουν το οι­κό­πε­δο

Με­λε­τώ­ντας το θέμα της επα­νά­χρη­σης των βιο­μη­χα­νι­κών κε­λυ­φών στό­χος τους ήταν μια ήπια επέμ­βα­ση στο κέ­λυ­φος του “Samica”. Δια­τη­ρούν, λοι­πόν, τον υπάρ­χο­ντα φέ­ρο­ντα ορ­γα­νι­σμό αλλά και την κυ­ψε­λω­τή γε­ω­με­τρία των silo και στο­χεύ­ουν στην ανά­δει­ξή τους με ένα σύ­στη­μα με­ταλ­λι­κών δια­δρό­μων. Ταυ­τό­χρο­να, δη­μιουρ­γούν ένα σύ­στη­μα από με­ταλ­λι­κά πα­τά­ρια και δια­δρό­μους στη θέση των πα­λιών. Τέλος, πε­ρι­κλύ­ουν αυτό το σύ­στη­μα με το υπάρ­χον κέ­λυ­φος, επα­να­φέ­ρο­ντας το υπάρ­χον επί­χρι­σμα, τη φιντα πιέ­τρα, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας το κτή­ριο ως γλυ­πτό που φέρει μνή­μες καθώς το θε­ω­ρούν κομ­μά­τι της ιστο­ρί­ας του κτη­ρί­ου.

Στο ισό­γειο το­πο­θε­τού­νται τα ερ­γα­στή­ρια συ­ντή­ρη­σης της αρ­χαιο­λο­γί­ας καθώς και μου­σεια­κός χώρος για την ανά­δει­ξη των ευ­ρη­μά­των με τις απα­ραί­τη­τες συ­νο­δευ­τι­κές λει­τουρ­γί­ες. Σε επό­με­νο επί­πε­δο, το μου­σείο εμ­φα­νί­ζε­ται με τη μορφή με­ταλ­λι­κών ρα­μπών, που τρυ­πούν τους τοί­χους των silo, ενώ ο επι­σκέ­πτης καθώς πε­ρι­η­γεί­ται μέσα σ’ αυτά έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να πα­ρα­κο­λου­θή­σει σχε­τι­κές προ­βο­λές στους τοί­χους. Εξω­τε­ρι­κά του κτη­ρί­ου κα­τα­σκευά­ζε­ται ένα σύ­στη­μα από με­ταλ­λι­κούς δια­δρό­μους και ένα κλι­μα­κο­στά­σιο που το­πο­θε­τού­νται στο σπα­σμέ­νο κομ­μά­τι της βιο­μη­χα­νί­ας. Από αυτό γί­νε­ται η εί­σο­δος στην αί­θου­σα πολ­λα­πλών χρή­σε­ων, που βρί­σκε­ται στον πρώτο όροφο, στην βι­βλιο­θή­κη, που συ­νο­δεύ­ε­ται από ανα­γνω­στή­ρια στον δεύ­τε­ρο όροφο, αλλά και στους χώ­ρους για δια­λέ­ξεις και workshops του τρί­του ορό­φου. Οι χώροι αυτοί συ­νι­στούν μια ανε­ξάρ­τη­τη ενό­τη­τα στην οποία η πρό­σβα­ση μπο­ρεί να γίνει ανε­ξάρ­τη­τα από τη λει­τουρ­γία του υπό­λοι­που κτη­ρί­ου, που όμως επι­κοι­νω­νεί με τον όγκο που πε­ρι­κλεί­ει τα silo μέσω εν­διά­με­σου χώρου όπου βρί­σκε­ται το κε­ντρι­κό κλι­μα­κο­στά­σιο του κτη­ρί­ου, ο ανελ­κυ­στή­ρας και οι βοη­θη­τι­κοί χώροι.