Ο Παπαδημούλης ρωτά τον Ντράγκι αν η ΕΚΤ εκβιάζει κυβερνήσεις με διακοπή ρευστότητας

Το θέμα της έμμεσης παρα­βί­α­σης των ευρω­παϊ­κών κανόνων και συγκε­κρι­μένα του Κατα­στα­τι­κού του Ευρω­παϊ­κού Συστή­μα­τος Κεντρι­κών Τρα­πε­ζών και της ΕΚΤ, φέρνει στη δημο­σιό­τητα ο Αντι­πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου, Δημή­τρης Παπα­δη­μού­λης, με ερώτησή του προς τον Πρόεδρο της Ευρω­παϊ­κής Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας, Μάριο Ντράγκι.

Ανα­λυ­τι­κό­τερα, ο Δ. Παπα­δη­μού­λης στην ερώτησή του ανα­φέ­ρε­ται στην απο­κά­λυψη των επι­στο­λών του κ. Τρισέ και του κ. Ντράγκι προς τις εκλεγ­μέ­νες κυβερ­νή­σεις της Ιρλαν­δίας (19/11/2010), Ελλάδας (07/04/2011), Ισπα­νίας(04/08/2011), Ιταλίας (05/08/2011) και Κύπρου (Μάρτιος 2013), απαι­τώ­ντας από αυτές «συγκε­κρι­μέ­νες οικο­νο­μι­κές πολι­τι­κές, υπό το βάρος του εκβια­σμού της δια­κο­πής χορή­γη­σης ρευ­στό­τη­τας προς τις τρά­πε­ζες των χωρών τους».

Στη συνέ­χεια της ερώ­τη­σής του ο Έλληνας ευρω­βου­λευ­τής, αφού υπεν­θυ­μί­ζει στον Κεντρικό Τρα­πε­ζίτη ότι«καθήκον της ΕΚΤ είναι «να προωθεί την ομαλή λει­τουρ­γία των συστη­μά­των πλη­ρω­μών», καθώς επίσης ότι ο έκτα­κτος μηχα­νι­σμός ρευ­στό­τη­τας, από τον οποίο λαμ­βά­νουν ρευ­στό­τητα οι ελλη­νι­κές τρά­πε­ζες, «δια­κό­πτε­ται με απόφαση των 2/3 του ΔΣ της ΕΚΤ, μόνο εφόσον οι λει­τουρ­γίες αυτές παρα­κω­λύ­ουν τους στόχους και τα καθή­κο­ντα του ΕΣΚΤ», ρωτά τον Μάριο Ντράγκι:

1. Εάν «υπήρξε ποτέ απόφαση του ΔΣ της ΕΚΤ για διακοπή χορή­γη­σης ρευ­στό­τη­τας» στις περι­πτώ­σεις που απο­κα­λύ­φθη­καν και εάν ναι «ποια εξήγηση δόθηκε».

2. «Γιατί η επίλυση προ­βλη­μά­των ρευ­στό­τη­τας τρα­πε­ζών, ειδικά σε χώρες που βρί­σκο­νται σε κρίση, “παρα­κω­λύει” τους στόχους και τα καθή­κο­ντα της ΕΚΤ, που είναι η δια­τή­ρηση των τιμών και η στα­θε­ρό­τητα του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος».

Ακο­λου­θεί η πλήρης ερώτηση:

Η ΕΚΤ σχε­διά­ζει και υλο­ποιεί τη νομι­σμα­τική πολι­τική της Ευρω­ζώ­νης, δια­θέ­το­ντας μια πρω­τό­γνωρη θεσμική ανε­ξαρ­τη­σία. Ωστόσο σε πολλές περι­πτώ­σεις, υπερ­βαί­νο­ντας την εντολή της, έχει λει­τουρ­γή­σει ως μηχα­νι­σμός πίεσης και εκβια­σμού χωρών, με στόχο την αποδοχή πολι­τι­κών λιτό­τη­τας. Η ΕΚΤ, με τις επι­στο­λές του κ. Τρισέ σε Ιρλαν­δία (19/11/2010) και Ελλάδα (07/04/2011) και του κ. Ντράγκι σε Ισπανία (04/08/2011), Ιταλία (05/08/2011) και Κύπρο (Μάρτιος 2013), απαι­τούσε από εκλεγ­μέ­νες κυβερ­νή­σεις συγκε­κρι­μέ­νες οικο­νο­μι­κές πολι­τι­κές, υπό το βάρος του εκβια­σμού της δια­κο­πής χορή­γη­σης ρευ­στό­τη­τας προς τις τρά­πε­ζες των χωρών τους. Με δεδο­μένο ότι καθήκον της ΕΚΤ είναι «να προωθεί την ομαλή λει­τουρ­γία των συστη­μά­των πλη­ρω­μών» και ότι ο ELA δια­κό­πτε­ται με απόφαση των 2/3 του ΔΣ της ΕΚΤ, μόνο εφόσον «οι λει­τουρ­γίες αυτές παρα­κω­λύ­ουν τους στόχους και τα καθή­κο­ντα του ΕΣΚΤ», ερω­τά­ται ο Πρό­ε­δρος της ΕΚΤ:

1. Υπήρξε ποτέ απόφαση του ΔΣ της ΕΚΤ για διακοπή χορή­γη­σης ρευ­στό­τη­τας και εάν ναι ποια εξήγηση δόθηκε;

2. Γιατί η επίλυση προ­βλη­μά­των ρευ­στό­τη­τας τρα­πε­ζών, ειδικά σε χώρες που βρί­σκο­νται σε κρίση, «παρα­κω­λύει» τους στόχους και τα καθή­κο­ντα της ΕΚΤ, που είναι η δια­τή­ρηση των τιμών και η στα­θε­ρό­τητα του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος;

3. Πόση είναι η συνο­λική και ανά κράτος μέλος παροχή τακτι­κής και έκτα­κτης (ELA) ρευ­στό­τη­τας από το Ευρω­σύ­στημα;

ΑΠΕ-ΜΠΕ