Η ελληνική κρίση «πουλάει» στη Γερμανία

Το νέο μεγάλο πρό­βλημα των γερ­μα­νών δημο­σιο­γρά­φων: Να μείνουν χωρίς φρέσκες ειδή­σεις από την Ελλάδα. Ο πανικός δεν εκδη­λώ­νε­ται όμως μόνο στα newsrooms των μέσων ενη­μέ­ρω­σης, αλλά και σε κάθε άλλο χώρο δου­λειάς και δια­σκέ­δα­σης, ακόμα και στους δρόμους, στις πλα­τείες και στα σπίτια. Οι Γερ­μα­νοί έχουν πλέον συνη­θί­σει τόσο πολύ τις συνε­χείς ειδή­σεις από την «Hellas», που αισθά­νο­νται το σύν­δρομο στέ­ρη­σης αν μείνουν χωρίς και­νούρ­γιες έστω και για λίγα λεπτά της ώρας.

Αλλά όχι μόνο αυτό. Ταυ­τί­ζο­νται σωμα­τικά και ψυχο­λο­γικά με ό,τι συμ­βαί­νει στη μακρινή αυτή χώρα της Μεσο­γείου. Κι αυτό όχι σπάνια με «ξεκάρ­φωτο» τρόπο: «Αύριο θα έχουμε πάλι ζέστη» έλεγε τις προ­άλ­λες Βερο­λι­νέ­ζος σε γνωστό του εννο­ώ­ντας προ­φα­νώς την ανα­με­νό­μενη αύξηση της θερ­μο­κρα­σίας στη γερ­μα­νική πρω­τεύ­ουσα. «Ευτυχώς!» ήταν η απά­ντηση του συνο­μι­λητή του. «Το κρύο στην Αθήνα μας είχε ξεπα­γώ­σει!».

Αυτά και άλλα ιλαρά παρό­μοια έγραφε πρό­σφατα η σατι­ρική σελίδα της αρι­στε­ρής εναλ­λα­κτι­κής εφη­με­ρί­δας «Tageszeitung». Εν όψει του Πάσχα της Καθο­λι­κής και της Ευαγ­γε­λι­κής Εκκλη­σίας την ερχό­μενη Κυριακή, πρό­σθετε, οι γερ­μα­νοί δημο­σιο­γρά­φοι τρέμουν μπροστά στο ενδε­χό­μενο ενός «ελλη­νι­κού κενού». «Η πτώση του αερο­πλά­νου στις Αλπεις μάς τελεί­ωσε, το Ουκρα­νικό είναι σε μόνιμη ύφεση, και στη Συρία έχουμε μια από τα ίδια» έλεγε ένας από αυτούς. «Η μόνη ενα­πο­μεί­νασα χώρα που εγγυά­ται ακόμα το γέμισμα των στηλών μας με κατα­στροφή είναι η Ελλάδα».

Η «κατα­στροφή» προ­κύ­πτει βέβαια σε πρώτη γραμμή από «πυρο­βο­λι­σμούς» με φρα­στι­κές σφαίρες ντουμ ντουμ όπως:

l «Οι προ­τά­σεις της Αθήνας στο Brussels Group είναι σαν κινού­μενη άμμος», η οποία απο­δί­δε­ται σε ανώτερο στέ­λε­χος των Βρυ­ξελ­λών, ή,

l «Από τις 20 και πλέον ημέρες δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με την Ελλάδα, μόνο οι τέσ­σε­ρις ήταν απο­δο­τι­κές, επειδή οι έλληνες δια­πραγ­μα­τευ­τές ήταν πολύ απρο­ε­τοί­μα­στοι», την οποία φέρεται να είπε μέλος του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου,

l ή, αντί­στροφα (σύμφωνα με το περιο­δικό «Spiegel»), η απά­ντηση σε αυτό του γενικού γραμ­μα­τέα του υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών Νίκου Θεο­χα­ράκη: «Δεν απορώ που δεν υπήρξε πρόοδος στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, αφού οι εντε­ταλ­μέ­νοι των θεσμών ήταν εντελώς αναρ­μό­διοι» (κάτι βέβαια που διέ­ψευσε αργό­τερα ο κ. Θεο­χα­ρά­κης).

Και μόνο τα παρα­πάνω δείγ­ματα πολε­μι­κής δεί­χνουν λοιπόν ότι ο φόβος των δημο­σιο­γρά­φων είναι δικαιο­λο­γη­μέ­νος. Τα πραγ­μα­τικά συντα­ρα­κτικά νέα από την Ελλάδα σπα­νί­ζουν τις τελευ­ταίες ημέρες, στη θέση τους μπαίνει όλο και περισ­σό­τερο το πολι­τικό κου­τσο­μπο­λιό. Και αυτό δεν φτάνει για να ικα­νο­ποι­ή­σει το ενδια­φέ­ρον ενός απαι­τη­τι­κού ανα­γνω­στι­κού κοινού που δίνει κυρίως βάση στη σοβαρή είδηση και στην εμπε­ρι­στα­τω­μένη ανάλυση.

Σε μεγάλο βαθμό φταίνε βέβαια και οι ίδιοι οι δημο­σιο­γρά­φοι. Από τότε που δια­γρά­φηκε η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουα­ρίου (και πολύ περισ­σό­τερο μετά), τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης τα έχουν κυριο­λε­κτικά «παίξει». «Είναι η avant-garde (σ.σ.: πρω­το­πο­ρία) στον ψυχο­λο­γικό πόλεμο των Βρυ­ξελ­λών και του Βερο­λί­νου κατά της Αθήνας» έλεγε ανα­λυ­τής. «Αυτά είναι που έβγαλαν πάλι στο προ­σκή­νιο το grexit (σ.σ.: την έξοδο της Ελλάδας από την ευρω­ζώνη) και αυτά είναι επίσης που δίνουν στο θέμα όλο και οξύτερη μορφή».

Υπάρ­χουν βέβαια και ορι­σμέ­νοι πολι­τι­κοί οι οποίοι έριχναν για μεγάλο διά­στημα λάδι στη φωτιά. Με πρώτο και καλύ­τερο τον Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος γαλου­χή­θηκε ιδε­ο­λο­γικά στο πνεύμα του Ψυχρού Πολέμου Ανα­το­λής – Δύσης – και το μεταγ­γί­ζει τώρα, για πρώτη φορά στα χρονικά της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης, στην πολε­μική του ενα­ντίον μιας χώρας της ευρω­ζώ­νης.

Ομως ο γερ­μα­νός υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών ανέ­στειλε αυτή την πολε­μική από τότε που έλαβε το «σύρμα» από την Ανγκελα Μέρκελ η οποία είχε πάρει πάλι προη­γου­μέ­νως προει­δο­ποί­ηση από τον Μπαράκ Ομπάμα να μην εξω­θή­σει τα πράγ­ματα στα άκρα και να κρα­τή­σει οπωσ­δή­ποτε, προς χάρη και προς όφελος των γεω­πο­λι­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων της Δύσης, την Ελλάδα στην ευρω­ζώνη.

Οι δημο­σιο­γρά­φοι δεν υπο­τάσ­σο­νται ωστόσο τόσο εύκολα σε έξωθεν «νου­θε­σίες» και γραμμές. Αυτοί ακο­λου­θούν, όσο γίνεται του­λά­χι­στον, άλλες ατρα­πούς, που ενίοτε απο­κλί­νουν πολύ από εκεί­νους των πολι­τι­κών. Στην προ­κει­μένη περί­πτωση όμως φαί­νε­ται ότι το έχουν παρα­κά­νει, Το grexit συνε­χί­ζει να πουλάει, ταυ­τό­χρονα γίνεται όμως όλο και πιο ανα­ξιό­πι­στο. Τα πραγ­μα­τικά γεγο­νότα δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στη δήθεν επι­κεί­μενη κατα­στροφή. Η Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ ματώνει, όμως το grexit παρα­μέ­νει απλό θεω­ρη­τικό ενδε­χό­μενο. Επόμενο έτσι να γίνο­νται «Κασ­σάν­δρες» και να κατα­φεύ­γουν στις πιο απί­θα­νες υπερ­βο­λές – και όταν κι αυτές δεν «πιάνουν», στο πολι­τικό κου­τσο­μπο­λιό. Με αυτό δεν μπορούν ωστόσο να γεμί­σουν επαρκώς τις στήλες των εφη­με­ρί­δων και τα ραδιο­τη­λε­ο­πτικά τους δελτία. Το ελλη­νικό κενό μένει. Και θα εξα­πλω­θεί, όπως πολλά δεί­χνουν, όσο τίποτα άλλο στα μέσα τους τις μέρες του μεθαυ­ρια­νού Πάσχα.

Το ΒΗΜΑ