Μίκης Θεοδωράκης: Αλέξη, πες «Όχι» στο «Nein» του Σόιμπλε

Το δικό του κείμενο – παρέμ­βαση για τις ενέρ­γειες της κυβέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Γερ­μα­νίας δημο­σί­ευσε την Κυριακή το βράδυ στην ιστο­σε­λίδα του ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης στον απόηχο της ηχηρής παρέμ­βα­σης του Μανώλη Γλέζου, την οποία ο κ. Θεο­δω­ρά­κης παρου­σιά­ζει. Απευ­θυ­νό­με­νος στον πρω­θυ­πουργό, ο μεγάλος μου­σουρ­γός ζητεί «να καταρ­γή­σει άμεσα όλα τα μέτρα των Μνη­μο­νίων ξεκι­νώ­ντας από την απο­κα­τά­σταση της Εθνικής μας Ανε­ξαρ­τη­σίας».

Το κείμενο του Μίκυ Θεο­δω­ράκη

Διάβασα σήμερα (Κυριακή 22 Φεβρουα­ρίου) το άρθρο του Δελα­στίκ με τίτλο «Τους έλιωσαν οι Γερ­μα­νοί!» (ιστο­σε­λίδα «ΠΡΙΝ», 21.2.2015), που επι­βε­βαιώ­νει τις αντιρ­ρή­σεις μου για τη συμ­με­τοχή της ΣΠΙΘΑΣ στις εκλογές της 17ης Ιουνίου του 2012, γιατί όπως είχα δηλώσει τότε, πίστευα ότι ο στόχος για μια Κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς μέσα στον υπάρ­χο­ντα συσχε­τι­σμό δυνά­μεων απο­τε­λεί πράξη τυχο­διω­κτική τόσο για τον ελλη­νικό λαό όσο και για την ίδια την Αρι­στερά.

Η εικόνα που σχη­μα­τί­ζει κανείς απ’ αυτό το άρθρο είναι εκείνη του άτυχου εντόμου που από λάθος πέφτει στα δίχτυα της αράχνης ανή­μπορο να αντι­δρά­σει και να σωθεί.

Όπως είναι γνωστό, από την εποχή που τέθηκε η προ­ο­πτική του ευρω­παϊ­κού προ­σα­να­το­λι­σμού για τη χώρα μας, υπήρξα ο μονα­δι­κός αρι­στε­ρός ευρω­παϊ­στής, όταν οι άλλοι (ΠΑΣΟΚ και σύμπασα η Αρι­στερά) την θεω­ρού­σαν -μαζί με το ΝΑΤΟ, φυσικά- Συν­δι­κάτο του εγκλή­μα­τος («ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συν­δι­κάτο»). Τότε όμως είχαμε να κάνουμε με μια δια­φο­ρε­τική Ευρώπη, στον αντί­ποδα της σημε­ρι­νής.

Όταν η Ευρώπη άρχισε να παίρνει τη σημε­ρινή της μορφή, ήταν φυσικό να αλλάξω κι εγώ τη στάση μου απέ­να­ντί της και να συνδέσω το σημε­ρινό αρνη­τικό της πρόσωπο με τις αδικίες, τις προ­σβο­λές και τα εγκλή­ματα που έχει δια­πρά­ξει η Ευρώπη ενάντια στον λαό μας στους δύο τελευ­ταί­ους αιώνες και να θέσω στον εαυτό μου το ερώτημα: «Ως ποιο βαθμό, ως ποιο σημείο θα πρέπει να είμαστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να εισπράτ­τουμε προ­σβο­λές, απειλές και πάσης φύσεως εγκλή­ματα από μια Ευρώπη στην οποία δεσπό­ζουν οι Τρά­πε­ζες και τα συμ­φέ­ρο­ντα της Γερ­μα­νίας, που έχει ανα­δει­χθεί σε κυρί­αρχη δύναμη με ακό­ρε­στες ορέξεις και με στόχο της υποταγή των λαών της Ευρώπης στη θέλησή της;». Η απά­ντησή μου ήταν: «Φτάνει πια!».

Το πρό­βλημα όμως ήταν, με ποιο τρόπο θα μπο­ρού­σαμε να επι­στρέ­ψουμε το «ΝΕΙΝ» του Σόϊμπλε με ένα δικό μας «ΟΧΙ». Όποιος έχει δια­βά­σει την ομιλία μου στην Ακα­δη­μία Αθηνών («Η μόνη λύση»), θα δει μεταξύ άλλων ότι ο Λαός μας που ζει πάνω στο πετσί του τις προ­σβο­λές των «Φράγκων», όπως ο ίδιος ονο­μά­ζει τους κυρί­αρ­χους δυτι­κο­ευ­ρω­παί­ους και τους Αμε­ρι­κα­νούς ιμπε­ρια­λι­στές, ξεση­κώ­νε­ται -στην ουσία επαναστατεί- πολύ δύσκολα. Κι αυτό γιατί οι «Φράγκοι», από την εποχή των Βαυαρών, φρό­ντι­σαν να σχη­μα­τί­σουν ένα κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό σύστημα που τους εκπρο­σω­πεί 100%, με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο του Λαού μας σε όλους τους τομείς και με όλα τα μέσα, ενώ παράλ­ληλα έχει δια­μορ­φώ­σει ένα Σύστημα Εξου­σίας Εκφο­βι­σμού και Ελέγχου (Στρατός, Αστυ­νο­μία, Κράτος, ΜΜΕ κ.λπ.) με σκοπό να τον δια­μορ­φώ­νει, δηλαδή να τον παρα­μορ­φώ­νει στα πλέον ευαί­σθητα σημεία του, δηλ. στη σκέψη του, τις συνή­θειές του, το ήθος του εξου­δε­τε­ρώ­νο­ντας την ιστο­ρική και πολι­τική του μνήμη, γεγονός που στην ουσία δημιουρ­γεί ένα καθο­λικό δέος και μια πλήρη εγκα­τά­λειψη κάθε αντί­θε­της προς το Σύστημα ιδέας κι ακόμα πιο πολύ, πράξης.

Σήμερα με τα Μνη­μό­νια οι Φράγκοι κατόρ­θω­σαν να πτο­ή­σουν περισ­σό­τερο ακόμα και από την γερ­μα­νική κατοχή τους συμπα­τριώ­τες μας.

Να όμως που ο Λαός μας ξεση­κώ­θηκε μετά το πρώτο Μνη­μό­νιο με τη μορφή μεγάλων και συνεχών συγκε­ντρώ­σεων δια­μαρ­τυ­ρίας. Λίγο πιο πριν, τον Δεκέμ­βρη του 2010, έγινε η ομιλία μου στο «Ίδρυμα Κακο­γιάννη». Τι δήλωσα τότε; Ότι απο­βλέπω σε ένα Κίνημα Ιδεών. Στη συνέ­χεια, μετά από την ξαφνική ανά­πτυξη της ΣΠΙΘΑΣ, ενέδωσα στις πιέσεις για τη δημιουρ­γία πολι­τι­κής κίνησης με οργα­νώ­σεις κ.λπ. Αυτό ήταν το μεγάλο μου λάθος και το ομολογώ. Τα γεγο­νότα είναι γνωστά και είναι περιττό να επα­νέλθω.

Όμως οι αρνη­τι­κές εξε­λί­ξεις που ακο­λού­θη­σαν, μου δίνουν το δικαί­ωμα να πω ότι η αρχική μου άποψη, δηλαδή το Κίνημα Ιδεών, ήταν ορθή. Τόσο ορθή, ώστε σήμερα να επα­νέρ­χε­ται δρι­μύ­τερη, θα έλεγα, ιδιαί­τερα μετά τις τελευ­ταίες εξε­λί­ξεις, που φανε­ρώ­νουν ότι ο Λαός μας αγνοεί ή θέλει να αγνοεί το παρελ­θόν, ενώ για το παρόν και για το μέλλον είναι παγι­δευ­μέ­νος από την … γοητεία του Συστή­μα­τος, που όπως είπα -σύμφωνα με το άρθρο του Δελαστίκ- αυτή η γοητεία οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην αγκαλιά της αράχνης.

Και όμως, υπάρχει ελπίδα. Κι αυτή είναι να βρουν οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ τη δύναμη να πουν έστω και τώρα «ΟΧΙ» στο «ΝΕΙΝ» του Σόιμπλε. Να οχυ­ρω­θούν στην εθνική νομι­μό­τητα που τους προ­σφέ­ρει η πλειο­ψη­φία στη Βουλή και να στρα­φούν απο­φα­σι­στικά στον Λαό και στον Εθνικό μας Πλούτο, που κακώς –πολύ κακώς- τον αγνοούν επι­δει­κτικά. Οχυ­ρω­μέ­νοι πίσω από τη δύναμη του Ενω­μέ­νου Λαού να προ­τεί­νουν Κοι­νο­πρα­ξίες για την αξιο­ποί­ηση του Εθνικού μας Πλούτου με αντάλ­λαγμα οικο­νο­μι­κές συμ­φω­νίες που θα μας απαλ­λά­ξουν μια για πάντα από τον θανά­σιμο ενα­γκα­λι­σμό των δανει­στών μας.

Θα πρέπει όμως, για να ξεκι­νή­σουν απο­φα­σι­στικά, να καταρ­γή­σουν άμεσα όλα τα μέτρα των Μνη­μο­νίων ξεκι­νώ­ντας από την απο­κα­τά­σταση της Εθνικής μας Ανε­ξαρ­τη­σίας, για την οποία δεν άκουσα ως τώρα να γίνεται λόγος.

Αγαπητέ Αλέξη, μου έγραψες πριν λίγες μέρες ότι είστε έτοιμοι να ματώ­σετε. Με τα μέτρα που σου προ­τείνω, δεν πρό­κει­ται να ματώ­σετε ούτε εσείς ούτε ο Λαός μας. Θα περά­σουμε ίσως δύσκο­λες μέρες μαζί αλλά σκέψου ότι ζούμε στο 2015 και όχι σε εκείνες τις σκο­τει­νές και επώ­δυ­νες εποχές που οι ξένοι και ντόπιοι εξου­σια­στές μας αλώ­νι­ζαν ανε­μπό­δι­στα, γιατί δεν υπήρχε απέ­να­ντί τους δύναμη ικανή να τους στα­μα­τή­σει.

Σ’ αυτόν τον νέο δρόμο που σου προ­τείνω, δεν θα ΄μαστε μόνοι μας. Ο παγκό­σμιος χάρτης έχει αλλάξει. Η διεθνής κοινή γνώμη είναι μαζί μας. Και στο κάτω-κάτω κανείς, ούτε η Ευρώπη, δεν μας εμπο­δί­ζει (νομικά εννοώ) να συνά­πτουμε οικο­νο­μι­κές συμ­φω­νίες προς το συμ­φέ­ρον της χώρας μας.

Αθήνα, 22.2.2015

Μίκης Θεο­δω­ρά­κης

ΥΓ. Πριν προλάβω να τελειώσω το κείμενό μου αυτό, ο Μανώλης Γλέζος έκανε από τις Βρυ­ξέλ­λες την ακό­λουθη δήλωση:

«Η μετο­νο­μα­σία της Τρόικας σε θεσμούς, του Μνη­μο­νίου σε συμ­φω­νία και των δανει­στών σε εταί­ρους όπως και όταν βαφτί­ζεις το κρέας ψάρι, δεν αλλάζει την προη­γού­μενη κατά­σταση. Δεν αλλά­ζεις, βέβαια και την ψήφο του Ελλη­νι­κού Λαού στις εκλογές της 25ης Ιανουα­ρίου του 2015. Ψήφισε αυτό που υπο­σχέ­θηκε ο ΣΥΡΙΖΑ: Καταρ­γούμε το καθε­στώς της λιτό­τη­τας, που δεν απο­τε­λεί μόνο στρα­τη­γική της ολι­γαρ­χίας της Γερ­μα­νίας και των άλλων δανει­στριών χωρών της ευρω­παϊ­κής ένωσης, αλλά και της Ελλη­νι­κής ολι­γαρ­χίας. Καταρ­γούμε τα Μνη­μό­νια και την Τρόικα, καταρ­γούμε όλους τους νόμους της λιτό­τη­τας, την επομένη των εκλογών με ένα νόμο καταρ­γούμε την Τρόικα και τις συνέ­πειές της. Πέρασε ένας μήνας και ακόμα η εξαγ­γε­λία να γίνει πράξη. Κρίμα και πάλι κρίμα. Απ’ την πλευρά μου ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ απ’ τον Ελλη­νικό Λαό διότι συνήρ­γησα σ’ αυτή την ψευ­δαί­σθηση. Πριν όμως προ­χω­ρή­σει το κακό, πριν είναι πολύ αργά, ας αντι­δρά­σουμε. Πριν απ’ όλα, τα μέλη, οι φίλοι και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, σε έκτα­κτες συνε­λεύ­σεις, όλων των βαθ­μί­δων των οργα­νώ­σεων, να απο­φα­σί­σουν αν δέχο­νται αυτή την κατά­σταση. Μερικοί υπο­στη­ρί­ζουν, πως σε μια συμ­φω­νία πρέπει κι εσύ να υπο­χω­ρή­σεις. Κατ’ αρχήν ανάμεσα σε κατα­πιε­στή και κατα­πιε­ζό­μενο δεν μπορεί να υπάρξει συμ­βι­βα­σμός, όπως ακριβώς ανάμεσα στον σκλάβο και στον κατα­κτητή, λύση είναι μόνο η Λευ­τε­ριά.

Αλλά κι αν δεχτούμε αυτόν τον παρα­λο­γι­σμό, ήδη οι παρ­χω­ρή­σεις που έκαναν οι προη­γού­με­νες μνη­μο­νια­κές κυβερ­νή­σεις με την ανεργία, τη λιτό­τητα, την φτώχεια, τους αυτό­χει­ρες, ξεπερ­νούν κάθε όριο υπο­χώ­ρη­σης.

Μανώλης Γλέζος

Βρυ­ξέλ­λες, 22.2.2015»

Πηγή: mikistheodorakis.gr