Από τα έδρανα της Νομικής στο Προεδρικό Μέγαρο

Υπήρξε γραμ­μα­τέας και δεξί χέρι του πρώτου Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας Μιχαήλ Στα­σι­νό­που­λου το 1974.

Δεκαέξι χρόνια αργό­τερα ανέλαβε νομικός σύμ­βου­λος στο πλάι του τότε Προ­έ­δρου, Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή. Σε λίγες μέρες ορκί­ζε­ται ο ίδιος Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας. Ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος είναι ο αρχαιό­τε­ρος καθη­γη­τής του τομέα Δημο­σίου Δικαίου του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών. Είναι εκείνος που γεμίζει ασφυ­κτικά τα αμφι­θέ­α­τρα όταν παρα­δί­δει, τόσο που τον απο­κα­λούν ως «τον καθη­γητή που έχει μονίμως όρθιους στο μάθημά του». Ξεκί­νησε από την Πελε­κα­νάδα της Μεσ­ση­νίας κι έφτασε με πολύ κόπο στην επαγ­γελ­μα­τική κατα­ξί­ωση, στην πολι­τική καριέρα και από εκεί στην Ηρώδου Αττικού. Αυτό λένε οι πιστοί και «από καρδιάς» φίλοι του, που τον ακο­λου­θούν και τους ακο­λου­θεί από παιδί.

Ηταν Σεπτέμ­βρης του 1968. Ο 18χρονος Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος έρχεται από την Καλα­μάτα στην Αθήνα για να σπου­δά­σει. Νοι­κιά­ζει ένα μικρό δια­μέ­ρι­σμα στην οδό Χρυ­σο­λωρά και Κομνη­νών και μένει μαζί με έναν μεγα­λύ­τερο εξά­δελφό του. Την πρώτη μέρα στο αμφι­θέ­α­τρο, κάθεται δίπλα σε έναν φοιτητή από τη Λευκάδα. Λίγα λεπτά αργό­τερα μια μεγάλη φιλία είχε αρχίσει. Η τύχη βοήθησε περισ­σό­τερο, αφού ακόμη και οι φοι­τη­τι­κές τους γκαρ­σο­νιέ­ρες ήταν σε διπλα­νούς δρόμους. Χρυ­σο­λωρά και Βατάτζη έμενε ο Σπύρος Φλο­γα­ΐ­της, περί ου ο λόγος.

Προ­κό­πης, Σπύρος και μια ομάδα δια­πρε­πών σήμερα νομικών, ανώ­τα­των δικα­στών και πρέ­σβεων ήταν η παρέα των αρι­στού­χων φοι­τη­τών, με πυρήνα όμως τους δύο πρώτους. Μαζί τους και η Σίσσυ Πελ­τσεμή, φίλη από το φρο­ντι­στή­ριο του Σπύρου Φλο­γα­ΐτη και μετέ­πειτα σύντρο­φος του Προκόπη Παυ­λό­που­λου.

«Δια­σταυ­ρώ­θηκα σε ανύ­πο­πτα χρόνια με ανθρώ­πους που έκαναν μεγάλη περ­πα­τη­σιά. Ενας από αυτούς είναι ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος. Μέναμε δίπλα δίπλα, κι ανε­βο­κα­τε­βαί­ναμε πρωί κι από­γευμα τη Μαυ­ρο­μι­χάλη, για να πάμε στη σχολή. Δεν χάναμε ποτέ παρά­δοση. Κι ήταν η εποχή που τα αμφι­θέ­α­τρα γέμιζαν. Κάναμε αγώνα για το ποιος θα καθίσει στα πρώτα θρανία. Οταν του τηλε­φώ­νησα προ ημερών να του ευχηθώ για την εκλογή του, θυμη­θή­καμε από πού ξεκι­νή­σαμε, συγκι­νη­θή­καμε κι ο Πρό­ε­δρος μου είπε: ?Σπύρο, θυμάσαι τη Χρυ­σο­λωρά; Εκεί που μεγα­λώ­σαμε;?», λέει στο «Εθνος της Κυρια­κής» ο καθη­γη­τής Διοι­κη­τι­κού Δικαίου του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών κ. Σπύρος Φλο­γα­ΐ­της.

Ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας είχε δύο εξαί­ρε­τους γονείς, όπως θυμού­νται παλαιοί Καλα­μα­τια­νοί. Ο πατέρας του Βασίλης ήταν γυμνα­σιάρ­χης στο Γυμνά­σιο Παρα­λίας στην Καλα­μάτα. Ενας πολύ μορ­φω­μέ­νος άνθρω­πος με πίστη στον Θεό και στη γνώση. Παλαιών αρχών και αυστη­ρός. Ηθελε κι ο γιος του ο Προ­κό­πης να γίνει άνθρω­πος της γνώσης και γι’ αυτό τον πίεζε. Η μητέρα του Μαρία, αντι­θέ­τως, ήταν μια πολύ γλυκιά και ήρεμη γυναίκα. Αδελφός της ήταν ο αρχιε­πί­σκο­πος Γαλλίας Μελέ­τιος, μια μεγάλη προ­σω­πι­κό­τητα στο Παρίσι. Η Μαρία προ­ερ­χό­ταν από πολυ­μελή οικο­γέ­νεια. Οι γονείς του Προ­έ­δρου, Βασίλης και Μαρία, πριν απο­κτή­σουν τον Προκόπη είχαν φέρει στον κόσμο την αδελφή του, τη Χρυ­σούλα Παυ­λο­πού­λου που δούλεψε ως υπάλ­λη­λος Τρα­πέ­ζης και επειδή δεν έχει δικά της παιδιά, θέλησε να γίνει η νονά του πρώτου παιδιού του αδελφού της.

Οι μετα­πτυ­χια­κές σπουδές

Οταν ο Προ­κό­πης πήρε το πτυχίο του με βαθμό άριστα 9,1 από το Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών, απο­φά­σισε να φύγει με τη Σίσσυ, με την οποία ήταν αχώ­ρι­στοι από την ώρα που τους σύστησε ο καθη­γη­τής Φλο­γα­ΐ­της, για το Παρίσι. Η Γαλλία, εξαι­τίας του θείου, ήταν κομμάτι της οικο­γέ­νειας Παυ­λό­που­λου. Επι­πλέον ήταν και είναι πατρίδα του Διοι­κη­τι­κού Δικαίου που ήθελε να σπου­δά­σει ο Πρό­ε­δρος. Τον Μάρτιο του 1973 εγκα­θί­στα­νται σε δια­μέ­ρι­σμα κοντά στην όπερα του Παρι­σιού. Τον Ιούνιο φθάνει για τον ίδιο λόγο στο Παρίσι και ο κολ­λη­τός του Σπύρος. Ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος τον υπο­δέ­χε­ται στο αερο­δρό­μιο του Ορλί.

«Σπου­δά­ζαμε με υπο­τρο­φία της γαλ­λι­κής κυβέρ­νη­σης. Εκείνος πήρε το διδα­κτο­ρικό του το 1977 κι εγώ έναν χρόνο αργό­τερα. Ενα από τα μυστή­ρια της ζωής είναι ότι ενώ εγώ κι ο Προ­κό­πης κάνουμε τα ίδια πράγ­ματα, ποτέ δεν μαλώ­σαμε. Εχουμε σε πολλά θέματα δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις, αλλά ποτέ δεν διαρ­ρη­γνύ­εις για αυτές μια φιλία». Οι τρεις τους, Σίσσυ, Προ­κό­πης, Σπύρος περνούν έναν χρόνο στο Παρίσι.

Το καλο­καίρι του 1974, πέφτει η δικτα­το­ρία στην Ελλάδα, κι ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας, νεο­πα­γής θεσμός τότε, ζητάει δίπλα του τον νεαρό Προκόπη που τον γνώριζε από φοιτητή. Ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος δια­κό­πτει τις σπουδές του για ένα εξάμηνο, όσο κράτησε η θητεία Μιχαήλ Στα­σι­νό­που­λου και γίνεται το «δεξί του χέρι». Αυτή είναι και η πρώτη έκθεσή του, στην υψηλή πολι­τική. Επι­στρέ­φει στο Παρίσι και λίγο αργό­τερα παντρεύ­ε­ται τη Σίσσυ με κου­μπάρο τον καθη­γητή Φλο­γα­ΐτη. «Θέλουμε να μας παντρέ­ψεις γιατί εσύ μας γνώ­ρι­σες, μου είπε ο Προ­κό­πης και εγώ πάγωσα, γιατί είχα τότε μακριά γενειάδα και μακριά μαλλιά, και πώς θα γινό­μουν έτσι κου­μπά­ρος… Πήγα λοιπόν σε ένα καθω­σπρέ­πει περι­βάλ­λον, σαν φρικιό. Ομως ήμουν ένα συντη­ρη­τικό φρικιό…», λέει χαρι­το­λο­γώ­ντας ο κου­μπά­ρος τους.

Το 1977 το ζευγάρι γυρίζει ορι­στικά στην Ελλάδα. Ο Πρό­ε­δρος, βρίσκει την πρώτη του δουλειά στο υπουρ­γείο Συντο­νι­σμού, δίπλα στον Μαρίνο Γερου­λάνο, πατέρα του Παύλου, που ήταν γενικός γραμ­μα­τέας για το περι­βάλ­λον. Το 1980 ξεκινά την ακα­δη­μαϊκή του καριέρα ως επι­με­λη­τής. Σύντομα γίνεται υφη­γη­τής, το 1983 επί­κου­ρος καθη­γη­τής και έξι χρόνια μετά τακτι­κός καθη­γη­τής σε ηλικία μόλις 39 ετών.

«Οποιος σπου­δά­ζει δημόσιο δίκαιο, δεν μπορεί παρά να δια­σταυ­ρω­θεί με το κράτος», ισχυ­ρί­ζο­νται οι νομικοί και αυτό συνέβη και στην περί­πτωση Παυ­λό­που­λου. Την περίοδο 1989-1990 διε­τέ­λεσε Κυβερ­νη­τι­κός Εκπρό­σω­πος της Οικου­με­νι­κής Κυβέρ­νη­σης Ζολώτα. Αμέσως μετά, κάνει πραγ­μα­τι­κό­τητα ένα από τα όνειρά του, ήταν βαθύς θαυ­μα­στής του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή, και βρί­σκε­ται κοντά του όταν εκείνος ήταν Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας. Γίνεται έμπι­στός του και δένο­νται με φιλία.

Το 1996 εκλέ­γε­ται βου­λευ­τής Επι­κρα­τείας κι αρχίζει την πολι­τική του δια­δρομή σε πολλά υπουρ­γεία (Εσω­τε­ρι­κών, Δημό­σιας Διοί­κη­σης), αφή­νο­ντας ίχνη συμπά­θειας αλλά και αντι­πά­θειας. Ως βασικό στέ­λε­χος των κυβερ­νή­σεων Καρα­μανλή 2004 – 2009, ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος έχει δεχθεί έντονη κριτική τόσο από την κεντρο­α­ρι­στερά και την αρι­στερά, όσο και από το εσω­τε­ρικό της κεντρο­δε­ξιάς.

Οποια κι αν ήταν η πολι­τική του πορεία κι όπως κι αν κρίθηκε αυτή, οι άνθρω­ποί του ένα λένε για εκείνον: ότι ποτέ δεν έπαψε να είναι καθη­γη­τής. Παρέ­μεινε στην επι­στη­μο­νική κοι­νό­τητα και μετά το 1996, δεν απεκόπη ποτέ από τον τομέα Δημο­σίου Δικαίου και συνέ­χιζε να είναι επι­στη­μο­νικά δρα­στή­ριος. Μέχρι και μια μέρα πριν εκλεγεί στο ανώτατο αξίωμα, δίδασκε στο μετα­πτυ­χιακό. Δεκαέξι ολό­κληρα χρόνια μέσα στις αίθου­σες. Το βιβλίο Διοι­κη­τι­κού Δικαίου που διδά­σκο­νται οι φοι­τη­τές της Νομικής είναι γραμ­μένο από τον ίδιο και τέσ­σε­ρις ακόμη δια­πρε­πείς νομι­κούς.«Είναι ο καλύ­τε­ρος δάσκα­λος που είχαμε», λένε με ένα στόμα οι φοι­τη­τές του.

Ως άνθρω­πος περι­γρά­φε­ται να έχει μια ευαί­σθητη, πολυ­ε­πί­πεδη προ­σω­πι­κό­τητα, είναι εργα­τι­κός και φιλο­μα­θής. Δια­θέ­τει μεγάλη φιλο­λο­γική παιδεία και στις κοι­νω­νι­κές του συνα­να­στρο­φές έχει στενή σχέση με τον κόσμο των γραμ­μά­των και της λογο­τε­χνίας. Κάτι που δεν γνω­ρί­ζει ο κόσμος, είναι ότι ο νέος Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας είναι και ποιητής. Γράφει ποίηση από τα νεανικά του χρόνια…

ΒΙΒΙΑΝ ΜΠΕΝΕΚΟΥ ‘ Εθνος