«Θέλω να πεθάνω, δεν υπάρχει λόγος να ζω»

Η δασκάλα συγκέ­ντρωσε τις κόλλες των παιδιών και τις ανα­κά­τεψε. Τους είχε υπο­σχε­θεί πλήρη ανω­νυ­μία και ήθελε να καθη­συ­χά­σει όσους άφησαν το χαρτί τους τελευ­ταίοι στην έδρα ότι ούτε αυτό θα τους πρόδιδε. Θα τα διάβαζε στο σπίτι της με την ησυχία της, μετά το μεση­με­ριανό φαγητό. Από τότε που ορί­στηκε υπεύ­θυνη για θέματα bullying στο σχολείο, το homework είχε αυξηθεί και για εκείνη.

Αυτή τη φορά είχε ζητήσει από τους μαθητές της Α΄ Γυμνα­σίου να σκε­φτούν και να σημειώ­σουν με ειλι­κρί­νεια εάν έχουν υπάρξει θύματα εκφο­βι­σμού στη διάρ­κεια της σχο­λι­κής ζωής τους. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, δεν περί­μενε ότι τα παιδιά θα παρα­δέ­χο­νταν έστω και υπό τον όρο της ανω­νυ­μίας τέτοιου είδους εμπει­ρίες, όταν… «Ναι έχω δεχτεί μπού­λινγκ από τη Δευτέρα μέχρι την Εκτη Δημο­τι­κού επειδή ήμουν δια­φο­ρε­τική και αλλο­πρό­σαλλη» έγραφε η Αρτεμη (ανα­γνώ­ρισε αμέσως τον γραφικό της χαρα­κτήρα, όπως και κάτι μικρο­λα­θά­κια στη γραμ­μα­τική λόγω δυσλε­ξίας). «Εχω δεχτεί και σωμα­τική και ψυχική βία και με έφερναν στα όρια που έλεγα “θέλω να πεθάνω, δεν υπάρχει λόγος να ζω και να υπάρχω”. Αλλά έμαθα με τα χρόνια να ξεπερ­νάω τα προ­βλή­ματά μου και να συνε­χίζω» τέλειωνε το κορίτσι.

«Παρα­βαί­νο­ντας» τη συμ­φω­νία που είχε κάνει με τους μαθητές της, η δασκάλα θεώρησε σωστό να ενη­με­ρώ­σει τους γονείς του παιδιού: τους γνώριζε, ήξερε ότι θα ήθελαν να ξέρουν και ότι θα το χει­ρί­ζο­νταν με τον καλύ­τερο τρόπο.

Είχε δίκιο. «Γνω­ρί­ζαμε ότι η κόρη μας δεχόταν bullying από τις πρώτες τάξεις του δημο­τι­κού και το αντι­με­τω­πί­ζαμε με συζή­τηση μαζί της, αλλά και με τους γονείς των άλλων παιδιών. Πάντα ήρεμα και ψύχραιμα» λέει στην «Κ» ο μπαμπάς της Αρτεμης. «Επειδή ήταν πάντα λίγο χοντρούλα και λόγω της δυσλε­ξίας όχι και τόσο καλή μαθή­τρια, η Αρτεμη ήταν πάντα ο εύκολος στόχος. Και τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά».

Μέσω κινητού

Παρότι στο γυμνά­σιο πια, η κατά­σταση δεν άλλαξε. Αντί­θετα, λίγο πριν από τα Χρι­στού­γεννα έγινε το χει­ρό­τερο περι­στα­τικό. «Ηταν μόλις η Αρτεμη είχε απο­κτή­σει το πρώτο της κινητό. Εκεί είχε εγκα­τα­στή­σει την εφαρ­μογή Viber μέσω της οποίας μπορούν τα παιδιά να κάνουν τσατ σε ομάδες. Καθό­μα­σταν στο σαλόνι όλοι μαζί όταν την είδαμε να ανα­στα­τώ­νε­ται, να ασπρί­ζει. Αμέσως πήγε ο αδερφός της (σ.σ. είναι στη Γ΄ Λυκείου) και της πήρε το κινητό. Είχε μπει σε ένα γκρουπ και είχε πει “γεια”. Αμέσως πετά­χτηκε ένα αγόρι και της λέει “άντε μωρή χοντρή”. Πήγε να υπε­ρα­σπι­στεί τον εαυτό της, αλλά μετά άρχισαν το ένα αγόρι μετά το άλλο να πλειο­δο­τούν σε σκλη­ρό­τητα. Της έγραφαν όλο και χει­ρό­τερα».

Μετά το αρχικό σοκ, οι γονείς της Αρτεμης αντέ­δρα­σαν με σύνεση. Επι­κοι­νώ­νη­σαν με τους γονείς των παιδιών που έκαναν τα υβρι­στικά σχόλια και, με ηρεμία, τους ζήτησαν να κοι­τά­ξουν τα κινητά τηλέ­φωνα των παιδιών τους. Οταν εκείνοι είδαν ακριβώς τι είχε συμβεί, δεν είχαν περι­θώ­ριο από το να απο­δε­χθούν το σφάλμα των παιδιών και να τους ζητή­σουν να επα­νορ­θώ­σουν. «Στο δημο­τικό, όταν η Αρτεμη μας έλεγε ότι τα παιδιά με πει­ρά­ζουν, πιάναμε τους γονείς τους, αλλά αμέσως εκείνοι έπαιρ­ναν αμυ­ντική στάση, δεν το δέχο­νταν. Ακόμα κι αν τους έκαναν μια επί­πληξη, το bullying συνε­χι­ζό­ταν αμείωτο. Εχοντας τώρα γραπτές απο­δεί­ξεις τού τι συμ­βαί­νει, ήταν πιο εύκολο να κάνουμε τους γονείς των άλλων παιδιών να κινη­το­ποι­η­θούν. Πολλές μαμάδες συγκι­νή­θη­καν, ο γιος μάλιστα της μιας κοντεύει να γίνουν φίλοι με την Αρτεμη», λέει ο πατέρας του κορι­τσιού. «Με έναν τρόπο, ήταν ευτύ­χημα που συνέβη αυτό το περι­στα­τικό. Εχει στα­μα­τή­σει το bullying σε μεγάλο βαθμό».

Σύμφωνα με την τελευ­ταία μεγάλη έρευνα που έχει πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στη χώρα μας για το θέμα (Ερευ­νη­τικό Πανε­πι­στη­μιακό Ινστι­τούτο Ψυχικής Υγιει­νής -2012), το 8,5% των μαθητών ανα­φέ­ρει ότι υφί­στα­ται εκφο­βι­σμό δύο με τρεις φορές τον μήνα, ενώ ποσοστό 15,8% ανα­φέ­ρουν ότι εκφο­βί­ζουν τους άλλους δύο-τρεις φορές τον μήνα. Ενα στα τέσσερα αγόρια (ποσοστό 23,9%) ανα­φέ­ρει σωμα­τική βία το τελευ­ταίο έτος έναντι 8,3% των κορι­τσιών (εμπλέ­κο­νται συχνό­τερα σε λεκτική βία).

Ωστόσο, το κύριο πεδίο εκφο­βι­σμού είναι πια το Ιντερ­νετ. Σύμφωνα με πρό­σφατη διευ­ρω­παϊκή έρευνα σε εφήβους 14-17 ετών, το 21,9% των παιδιών ανέφερε ότι έχει δεχθεί δια­δι­κτυακό bullying το τελευ­ταίο έτος. Στην Ελλάδα μάλιστα κατα­γρά­φηκε υψη­λό­τερο του μέσου όρου ποσοστό (26,8%), κατα­τασ­σό­μενη στη δεύτερη θέση πίσω από τη Ρου­μα­νία (σ.σ. η έρευνα είχε διε­ξα­χθεί σε Ελλάδα, Ισπανία, Πολωνία, Γερ­μα­νία, Ρου­μα­νία, Ολλαν­δία και Ισλαν­δία). Στις χαμη­λό­τε­ρες θέσεις στον δια­δι­κτυακό εκφο­βι­σμό βρέ­θη­καν η Ισπανία και η Ισλαν­δία (13,3% και 13,5% αντί­στοιχα).

Οπως δείχνει, πάντως, η έρευνα γύρω από τη μυστη­ριώδη εξα­φά­νιση του 20χρονου φοιτητή Βαγγέλη Για­κου­μάκη στα Γιάν­νενα, το bullying δεν έχει ηλικία. Σύμφωνα με ιδιω­τικό ερευ­νητή, στην εξα­φά­νιση του νεαρού ρόλο φαί­νε­ται να έχει δια­δρα­μα­τί­σει η διαρκής παρε­νό­χλησή του από συμ­φοι­τητή του.

Καθη­με­ρινή