Οι Έλληνες και η “φρίκη” των συν-εταίρων… Ας φορούσαν τουλάχιστον μια γραβάτα!

Γράφει ο Γιώργος Κασ­σά­ρας

Μέλος του Π.Σ. της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

Πρ. βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου

Συνο­ψί­ζο­ντας τα 5 χρόνια των μνη­μο­νίων, πιστεύω πως ακόμη και να είχαμε να δώσουμε όσα χρήματα ήθελαν οι Ευρω­παίοι σύμ­μα­χοί μας, δεν θα ησύ­χα­ζαν, αν δεν έβλεπαν όλους τους Έλληνες υπο­ταγ­μέ­νους, να δου­λεύ­ουν ολη­με­ρίς και ολο­νυ­χτίς και να ζουν με ένα κομμάτι ψωμί.

Τους «χαλάει» ο ήλιος, η θάλασσα, τα νησιά, το ούζο, η ταβέρνα, το φαγητό μας, το γλέντι μας, ο καφές, οι μαζώ­ξεις, το γέλιο και η χαρά μας. Τους «χαλάει» που πριν 50 χρόνια η χώρα εξήγαγε φθηνούς εργάτες, για τις βιο­μη­χα­νίες και τις στοές των μεταλ­λείων τους και τώρα εξάγει (κακό του κεφα­λιού μας βέβαια) περι­ζή­τη­τους επι­στή­μο­νες και φωτι­σμένα νεανικά μυαλά, «περιου­σιακά στοι­χεία» ανε­κτί­μη­της αξίας για την Ελλάδα και τον Ελλη­νι­σμό.

Μετά τις τελευ­ταίες εκλογές όμως, έχουν τελείως «φρι­κά­ρει»! Δεν χωράει στο «παγω­μένο» μυαλό τους και δεν μπορούν με κανένα τρόπο να το δια­σκε­δά­σουν, πως ένας νέος άνθρω­πος 40 χρονών, παρά τις συστη­μα­τι­κές αντί­θε­τες προ­σπά­θειές τους, εξελέγη Πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας, πήρε στους νεα­νι­κούς ώμους του μια χώρα και ένα λαό και εμφα­νί­στηκε «χωρίς καν μια γραβάτα», ως ισό­τι­μος συνο­μι­λη­τής στα σαλόνια της Ευρώπης, για να υπε­ρα­σπι­στεί πάνω από όλα την τιμή και την αξιο­πρέ­πεια ενός ολό­κλη­ρου λαού!

Δεν μπορούν να χωνέ­ψουν πως αυτός ο νεαρός Έλληνας Πρω­θυ­πουρ­γός, το πρώτο που έκανε μετά την εκλογή του, ήταν να απο­τί­σει φόρο τιμής στο Σκο­πευ­τή­ριο της Και­σα­ρια­νής, τόπο εκτέ­λε­σης από τους Ναζί, την Πρω­το­μα­γιά του 1944, 200 Ελλήνων πατριω­τών, σε αντί­ποινα για το θάνατο ενός Γερ­μα­νού Στρα­τη­γού στους Μολάους!

Ακόμη, τους ενό­χλησε το ότι η πρώτη του επί­σκεψη δεν έγινε σε αυτούς, για να υπο­βά­λει τα δια­πι­στευ­τή­ριά του στην ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης, αλλά στην μαρ­τυ­ρική Κύπρο, όπου και εκεί επι­σκέ­φθηκε τους ηρω­ι­κούς τόπους των αγω­νι­στών του Απε­λευ­θε­ρω­τι­κού Αγώνα, όπως τα Φυλα­κι­σμένα Μνήματα, σημα­το­δο­τώ­ντας την ενότητα και αδελ­φο­σύνη του απα­ντα­χού Ελλη­νι­σμού.

Ακόμη, δεν μπορούν να πιστέ­ψουν και «τρε­λαί­νο­νται» να βλέπουν τον Υπουργό Οικο­νο­μι­κών της Ψωρο­κώ­σται­νας, να εμφα­νί­ζε­ται ως ίσος προς ίσον μπροστά τους, χαλαρός και άνετος, να τους βγάζει λόγο με επι­χει­ρή­ματα, σε άπται­στα Οξφορ­διανά αγγλικά, για τα λάθη και τις παρα­λή­ψεις τους, αντί να προ­σέλ­θει να τους προ­σκυ­νή­σει με σκυφτό το κεφάλι, μπας και μας λυπη­θούν και μας πετά­ξουν κανένα ξερο­κόμ­ματο. Τους ενοχλεί το στυλ του Υπουρ­γού, χωρίς γραβάτα και αυτός, παρεκ­κλί­νων από την καθε­στη­κυία κοι­νω­νικά απο­δε­κτή συμπε­ρι­φορά και εμφά­νιση. Τους ενοχλεί η άνεσή του, τους ενοχλεί η μόρφωσή του, τους ενο­χλούν τα πτυχία, οι γνώσεις και η ευγλωτ­τία του, μα πάνω από όλα τους ενοχλεί που δεν τους φοβάται.

Έχω την αίσθηση ότι και τίποτα να μην κερ­δί­ζαμε, σε οικο­νο­μικό επίπεδο, από όλη αυτή την προ­σπά­θεια, θα μας έμενε η ικα­νο­ποί­ηση του αγώνα που δόθηκε, σε αντί­θεση με τη συνήθη, μέχρι τώρα, πίκρα της άνευ όρων και ορίων παρά­δο­σης και υπο­τα­γής.