«Οι ΗΠΑ και η Ελλάδα βοηθούν για να σωθεί το ευρώ» αναφέρει το CNBC

«Οι ΗΠΑ και η Ελλάδα βοηθούν για να σωθεί το ευρώ», ανα­φέ­ρει σε άρθρο του στην ιστο­σε­λίδα του τηλε­ο­πτι­κού δικτύου CNBC ο Μάικλ Ιβά­νο­βιτς, πρό­ε­δρος της MSI Global (οικο­νο­μική εται­ρεία ερευνών, με έδρα τη Νέα Υόρκη), υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι «πέραν της λιτό­τη­τας που δρα κατά της επι­στρο­φής της ανά­πτυ­ξης στην Ευρώπη, οι ΗΠΑ θεωρούν ότι οι πιέσεις που ασκού­νται στα κράτη της Νότιας Ευρώπης και ιδιαι­τέ­ρως στην Ελλάδα, ενός στρα­τη­γι­κού εταίρου στην Αν. Μεσό­γειο, υπο­νο­μεύ­ουν την ίδια την υπό­σταση του ΝΑΤΟ, σε μια κρίσιμη συγκυ­ρία».

Στο άρθρο, μεταξύ άλλων, δια­τυ­πώ­νε­ται η άποψη ότι «η Ουά­σιγ­κτον θα βοη­θή­σει το ευρώ, δια­σφα­λί­ζο­ντας ότι θα τηρηθεί η ήδη κατα­γε­γραμ­μένη υπα­να­χώ­ρηση της Ελλάδας στο αίτημα για ελά­φρυνση του χρέους. Μπορεί να μην ανα­κοι­νω­θεί στο σημε­ρινό Eurogroup στις Βρυ­ξέλ­λες μια τελική λύση, αλλά έχει ήδη σημειω­θεί επαρκής πρόοδος για την επί­τευξη συμ­βι­βα­σμού τις επό­με­νες ημέρες».

Όπως επι­ση­μαί­νει ο αρθρο­γρά­φος, «η ελλη­νική οικο­νο­μία έχοντας χάσει το ένα τέταρτο του παρα­γό­με­νου προ­ϊ­ό­ντος της κατά τη διάρ­κεια της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής κρίσης, παρου­σί­ασε εκ νέου σημάδια εξα­σθέ­νι­σης κατά το τέταρτο τρίμηνο του έτους, με το ποσοστό ανερ­γίας να φθάνει στο 28,5% και στους νέους στο 50,6%.»

» Η Ιταλία παρα­μέ­νει επίσης βυθι­σμένη σε μια ανυ­πο­χώ­ρητη ύφεση με ποσοστό ανερ­γίας 12,9% και στους νέους 42%. Η Γαλλία με ποσοστό ανά­πτυ­ξης 0,4% το 2014 βρί­σκε­ται για τρίτη συνεχή χρονιά σε κατά­σταση στα­σι­μό­τη­τας, με το ποσοστό ανερ­γίας, τον Δεκέμ­βριο, να φθάνει στο 10,3%. Η Ισπανία και η Πορ­το­γα­λία κατόρ­θω­σαν να επι­τύ­χουν κάποια ανά­καμψη, η οποία, ωστόσο, δεν μπόρεσε να βελ­τιώ­σει τη βαθειά υφε­σιακή αγορά εργα­σίας, καθώς το ποσοστό ανερ­γίας για την πρώτη ανήλθε πέρυσι στο 23,7% και για τη δεύτερη στο 13,5%».

Στη συνέ­χεια, τονίζει ότι «ο Πρό­ε­δρος Ομπάμα κατα­νό­ησε βεβαίως ότι αυτά απο­τε­λούν συνέ­πειες της επι­βο­λής μιας δημο­σιο­νο­μι­κής πολι­τι­κής στις υφε­σια­κές οικο­νο­μίες της Ευρω­ζώ­νης και όπως είχε παρα­τη­ρή­σει ο πρώην υπουρ­γός των ΗΠΑ, Τίμοθι Γκάιτ­νερ, ο Πρό­ε­δρος Ομπάμα ήταν έντονα ανή­συ­χος για τις πολι­τι­κές του Βερο­λί­νου, καθώς θα οδη­γού­σαν σε κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κές αλλαγές από δυνά­μεις που θα μπο­ρού­σαν να υπο­νο­μεύ­σουν την πολύ­τιμη για τις ΗΠΑ Ατλα­ντική Συμ­μα­χία. Αυτό βιώ­νουμε σήμερα, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας παράλ­ληλα έναν ανοιχτό πόλεμο στην καρδιά της Ευρώπης και μια ταχεία ενδυ­νά­μωση της κινε­ζι­κής επιρ­ροής στην Ασία και στον Ειρη­νικό».

O Μάικλ Ιβά­νο­βιτς ανα­φέ­ρει ότι «η Ελλάδα, κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, βρί­σκε­ται σήμερα στα χέρια μιας συμ­μα­χίας της οποίας ηγείται ένα ριζο­σπα­στικό αρι­στερό κόμμα, ενώ ταυ­τό­χρονα απο­τε­λεί χώρα ιδιαί­τε­ρης σημα­σίας ως στρα­τη­γι­κός εταίρος στην Αν. Μεσό­γειο, σε μια περίοδο όπου μια αυταρ­χική Τουρκία συνε­χί­ζει να διευ­ρύ­νει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, ενώ με τη Ρωσία και την Κίνα διευ­θύ­νουν τον Shanghai Cooperation Organization.»

» Η Ουά­σιγ­κτον κατα­νοεί, επίσης, ενδε­χο­μέ­νως, ότι εάν ασκη­θούν περαι­τέρω πιέσεις η Ελλάδα θα μπο­ρούσε, κατ’ αρχήν, να οδη­γη­θεί περισ­σό­τερο στα ενερ­γειακά σχέδια της Ρωσίας και στις προ­σπά­θειες της Κίνας να ολο­κλη­ρώ­σει τον θαλάσ­σιο δρόμο του μετα­ξιού προς την Ευρώπη, μέσω των επεν­δύ­σεων στα ελλη­νικά λιμάνια του Πειραιά και της Θεσ­σα­λο­νί­κης και των σιδη­ρο­δρό­μων που κατευ­θύ­νο­νται από την Ελλάδα στην Ουγ­γα­ρία, μέσω της Μακε­δο­νίας (σ.σ. εννοεί την ΠΓΔΜ)και της Σερβίας», όπως επι­ση­μαί­νει.

Στο άρθρο υπο­στη­ρί­ζει, επίσης, ότι «η Ουά­σιγ­κτον θα βοη­θή­σει το ευρώ, δια­σφα­λί­ζο­ντας ότι θα τηρηθεί η ήδη κατα­γε­γραμ­μένη υπα­να­χώ­ρηση της Ελλάδας στο αίτημα για ελά­φρυνση του χρέους. Μπορεί να μην ανα­κοι­νω­θεί στο σημε­ρινό Eurogroup στις Βρυ­ξέλ­λες μια τελική λύση, αλλά έχει, ήδη, σημειω­θεί επαρκής πρόοδος για την επί­τευξη συμ­βι­βα­σμού τις επό­με­νες ημέρες.»

» Παρα­μέ­νει, ωστόσο, ζοφερή μια μακρο­πρό­θε­σμη προ­ο­πτική, καθώς θα πρέπει να αλλάξει ο τρόπος λει­τουρ­γίας της Ευρω­ζώ­νης, ώστε να καθιστά εφικτή μια πιο εξι­σορ­ρο­πη­μένη ανά­πτυξη και μια πολι­τική που θα συνάδει με μια απο­τε­λε­σμα­τική νομι­σμα­τική ένωση. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να υλο­ποι­η­θεί χωρίς περαι­τέρω πολι­τική ενο­ποί­ηση και χωρίς την μετα­φορά κυριαρ­χίας, κάτι στο οποίο δεν θέλει να προ­χω­ρή­σει καμία χώρα».

Κατα­λή­γο­ντας, υπο­γραμ­μί­ζει ότι «ένα άλλο ζήτημα είναι η αρχι­τε­κτο­νική ασφά­λειας στην Ευρώπη την επομένη του πολέμου στην Ουκρα­νία και ένας αριθμός παγω­μέ­νων διε­νέ­ξεων, οι οποίες μπορούν να ξεσπά­σουν ανά πάσα στιγμή. Οι νεο­συ­ντη­ρη­τι­κοί που συνω­θού­νται γύρω από τη μη ανα­κοι­νω­θείσα ακόμη προ­ε­δρική υπο­ψη­φιό­τητα της Χίλαρι Κλίντον έχουν ήδη βγάλει τα μαχαί­ρια από τις θήκες τους, έτοιμοι να ενι­σχύ­σουν την Ατλα­ντική Συμ­μα­χία ως τον πυλώνα της νέας παγκό­σμιας τάξης. Ας τους ευχη­θούμε καλή τύχη», ανα­φέ­ρει, προ­σθέ­το­ντας ότι «στο μεταξύ, η ανα­πτυσ­σό­μενη αμε­ρι­κα­νική οικο­νο­μία και το ισχυρό δολάριο θα συνε­χί­σουν να λει­τουρ­γούν ως σωσίβιο για την πολιορ­κού­μενη οικο­νο­μία της Ευρω­ζώ­νης».

ΑΠΕ-ΜΠΕ