Πάγκαλος: Κτηνώδης και σταλινική η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου

Γράφει για «βωμό» στον οποίο «ιερουρ­γεί η αβυσ­σα­λέα πρό­ε­δρος κ. Κων­στα­ντο­πού­λου»

Για μια κτηνώδη, στα­λι­νική επίθεση του Αλέξη Τσίπρα κάνει λόγο ο Θεό­δω­ρος Πάγκα­λος ο οποίος σε άρθρο του στο προ­σω­πικό του ιστο­λό­γιο, ασκεί σκληρή κριτική στη συγκυ­βέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς την ολο­κλη­ρω­τική, ενώ χαρα­κτη­ρί­ζει «αβυσ­σα­λέα» την πρόεδρο της Βουλής, Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου!

Όπως ανα­φέ­ρει ο πρώην υπουρ­γός του ΠΑΣΟΚ, η συγκυ­βέρ­νηση «περι­λαμ­βά­νει εκτός από τη νεο­κομ­μου­νι­στική συνι­στώσα του και κάθε είδους αναρ­χο­κομ­μου­νι­στές και άλλα ακραία αρι­στερά στοι­χεία και τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλληνες, των οποίων και ο αρχηγός και τα βασικά στελέχη εκφρά­ζουν με συνέ­πεια τις πιο ακραίες δεξιές θέσεις, που είναι δυνατόν να βολευ­τούν στα πλαίσια μιας ενιαίας κυβερ­νη­τι­κής πρα­κτι­κής, ώριμο προϊόν μιας δια­δι­κα­σίας σύγκλι­σης».

Στη συνέ­χεια, μάλιστα, ανα­φέ­ρει πως  στον λόγο και την πρα­κτική του ΣΥΡΙΖΑ, «τα στοι­χεία ολο­κλη­ρω­τι­σμού που ανα­φύ­ο­νται είναι ιδιαί­τερα αξιο­ση­μεί­ωτα».

Και σύμφωνα με τον κ. Πάγκαλο, όσοι δια­μόρ­φω­σαν και υπη­ρέ­τη­σαν την πολι­τική των μνη­μο­νίων στην περίοδο που προη­γή­θηκε της 25ης Ιανουα­ρίου 2015 το έκαναν όχι γιατί είχαν μια άλλη αντί­ληψη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας ή έστω μια άλλη ιεράρ­χηση αξιών, «αλλά γιατί ήταν “που­λη­μέ­νοι”, “πρά­κτο­ρες ξένων δυνά­μεων” ή για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε έναν παλιό και δοκι­μα­σμένο όρο “εχθροί του λαού”.

«Για να μην υφί­στα­νται οι ίδιοι και οι οικο­γέ­νειές τους την κτηνώδη στα­λι­νική επίθεση του κ. Τσίπρα και των συντρό­φων του, πρέπει να ομο­λο­γή­σουν τα “εγκλή­ματά” τους, να κάνουν “αυτο­κρι­τική” και να ενα­πο­θέ­σουν με ευχα­ρι­στίες τον γυμνό τράχηλό τους στο βωμό όπου ιερουρ­γεί η αβυσ­σα­λέα πρό­ε­δρος της Βουλής κ. Κων­στα­ντο­πού­λου με το σαρ­κα­στικό της χαμό­γελο», προ­σθέ­τει.

Το άρθρο του κ. Πάγκα­λου:

Ο κίν­δυ­νος του ολο­κλη­ρω­τι­σμού

Όταν η HannahArendtκαι άλλοι θεω­ρη­τι­κοί ανέ­πτυ­ξαν, κυρίως στα αμε­ρι­κά­νικα πανε­πι­στή­μια, μια ενιαία θεωρία για τον ολο­κλη­ρω­τι­σμό στις πρώτες δεκα­ε­τίες μετά το τέλος της μεγάλης παγκό­σμιας σύρ­ρα­ξης, η προ­σπά­θειά τους θεω­ρή­θηκε από πολλούς σαν μία ιδε­ο­λο­γική προ­έ­κταση του ψυχρού πολέμου. Όλες οι προ­σπά­θειες να ανα­δει­χθούν τα κοινά σημεία μεταξύ του φασι­σμού και του ναζι­σμού από τη μια πλευρά και της στα­λι­νι­κής δικτα­το­ρίας του προ­λε­τα­ριά­του από την άλλη, συνά­ντη­σαν επι­φυ­λά­ξεις και αντι­δρά­σεις που προ­έρ­χο­νταν, όχι μόνο από στρα­τευ­μέ­νους κομ­μα­τι­κούς δια­νο­ού­με­νους, αλλά και από άλλους, που προ­έ­κτει­ναν με τον τρόπο αυτό την αντι­φα­σι­στική συμ­μα­χία στον άπειρο χρόνο. Ξέρουμε, λοιπόν, ότι η επι­σή­μανση ολο­κλη­ρω­τι­κών στοι­χείων στην κυρί­αρχη ιδε­ο­λο­γία και η ανα­ζή­τηση των σημείων σύγκλι­σης και συχνά ταύ­τι­σης άκρας αρι­στε­ράς και άκρας δεξιάς στην Ελλάδα και μάλιστα στην κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία θα συνα­ντή­σει αντι­δρά­σεις και απαιτεί τόλμη.

Το θέμα μας είναι ότι η συγκυ­βέρ­νηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, περι­λαμ­βά­νει εκτός από τη νεο­κομ­μου­νι­στική συνι­στώσα του και κάθε είδους αναρ­χο­κομ­μου­νι­στές και άλλα ακραία αρι­στερά στοι­χεία και τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλληνες, των οποίων και ο αρχηγός και τα βασικά στελέχη εκφρά­ζουν με συνέ­πεια τις πιο ακραίες δεξιές θέσεις, που είναι δυνατόν να βολευ­τούν στα πλαίσια μιας ενιαίας κυβερ­νη­τι­κής πρα­κτι­κής, ώριμο προϊόν μιας δια­δι­κα­σίας σύγκλι­σης. Ο οπορ­του­νι­σμός και η αρχο­μα­νία της ηγεσίας των Ανε­ξάρ­τη­των Ελλήνων από τη σκοπιά μας δεν έχει ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον. Αντί­θετα στον λόγο και την πρα­κτική του ΣΥΡΙΖΑ τα στοι­χεία ολο­κλη­ρω­τι­σμού που ανα­φύ­ο­νται είναι ιδιαί­τερα αξιο­ση­μεί­ωτα.

Κατ’ αρχήν συστη­μα­τικά, με ιδιαί­τερη κορύ­φωση στις προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις, χρη­σι­μο­ποιεί­ται το επι­χεί­ρημα ότι όσοι στη Βουλή και στην δημόσια ζωή γενι­κό­τερα δεν υπο­στη­ρί­ζουν ανε­πι­φύ­λα­κτα το αλαλούμ, που εμφα­νί­ζε­ται από τους τυχάρ­πα­στους υπουρ­γούς ως κυβερ­νη­τική πολι­τική, είναι όχι απλώς ηλίθιοι και ανί­κα­νοι, αλλά και πρά­κτο­ρες μεγάλων συγκρο­τη­μά­των ενδε­χό­μενα δε και υπο­νο­μευ­τές της «εθνικής πολι­τι­κής». Με άλλα λόγια όσοι δια­μόρ­φω­σαν και υπη­ρέ­τη­σαν την πολι­τική των μνη­μο­νίων στην περίοδο που προη­γή­θηκε της 25ης Ιανουα­ρίου 2015 το έκαναν όχι γιατί είχαν μια άλλη αντί­ληψη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας ή έστω μια άλλη ιεράρ­χηση αξιών, αλλά γιατί ήταν «που­λη­μέ­νοι», «πρά­κτο­ρες ξένων δυνά­μεων» ή για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε έναν παλιό και δοκι­μα­σμένο όρο «εχθροί του λαού».

Για να μην υφί­στα­νται οι ίδιοι και οι οικο­γέ­νειές τους την κτηνώδη στα­λι­νική επίθεση του κ. Τσίπρα και των συντρό­φων του, πρέπει να ομο­λο­γή­σουν τα «εγκλή­ματά» τους, να κάνουν «αυτο­κρι­τική» και να ενα­πο­θέ­σουν με ευχα­ρι­στίες τον γυμνό τράχηλό τους στο βωμό όπου ιερουρ­γεί η αβυσ­σα­λέα πρό­ε­δρος της Βουλής κ. Κων­στα­ντο­πού­λου με το σαρ­κα­στικό της χαμό­γελο.

Οι εξε­τα­στι­κές των πραγ­μά­των επι­τρο­πές είναι βέβαια τρόπος για να ανα­δει­χθεί η αλήθεια. Η Βουλή ανα­λαμ­βά­νει και φέρει εις πέρας έρευνα γύρω από ένα συγκε­κρι­μένο γεγονός, με όλα τα μέσα που η νομι­μό­της παρέχει και απο­φα­σί­ζει εάν θα αρκε­στεί στη δια­τύ­πωση πολι­τική ψόγου και απο­δο­κι­μα­σίας ή θα προ­χω­ρή­σει περαι­τέρω στην ανα­ζή­τηση ποι­νι­κών ευθυνών. Οι εξε­τα­στι­κές επι­τρο­πές του κ. Τσίπρα, ποιόν από τους δύο σκοπούς εξυ­πη­ρε­τούν;

Αν πρό­κει­ται μόνο για την εκ των υστέρων δια­τύ­πωση πολι­τι­κής απο­δο­κι­μα­σίας, τότε είναι τελείως περιτ­τές. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο με χίλιους δυο τρόπους – αληθείς, αλη­θο­φα­νείς ή ψευ­δέ­στα­τους – έχει δια­τυ­πω­θεί σε όλους τους τόνους μέχρι το σημείο του κορε­σμού από τον κ. Τσίπρα τα φερέ­φωνά του και τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης της δια­πλο­κής, που όλα χωρίς εξαί­ρεση, είναι στην υπη­ρε­σία της σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης.

Αν πρό­κει­ται πάλι για την περι­θω­ριο­ποί­ηση μιας πολι­τι­κής, αυτό όπως κατά κόρον μας θυμίζει ο κ. Τσίπρας έχει ήδη συμβεί. Στις εκλογές, ο ίδιος και το κόμμα του επε­λέ­γη­σαν από το 36% του εκλο­γι­κού σώματος, δηλαδή από έναν ψηφο­φόρο στους τρεις, πράγμα που επέ­τρεψε, χάρη στις 50 έδρες του καλ­πο­νο­θευ­τι­κού νομο­σχε­δίου και τη βοήθεια του «συντρό­φου» Παν. Καμ­μέ­νου να σχη­μα­τι­στεί κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα πρό­κει­ται για νέες δίκες της Μόσχας. Για τη θέση του Βισίν­σκι πολλοί από τους σημε­ρι­νούς «γλυ­ψι­μα­τίες» θα είναι πρό­θυ­μοι έναντι κάποιου ανταλ­λάγ­μα­τος. Έχει γίνει και η «πρόβα τζε­νε­ράλε» το 1989.

Με τη διαφορά ότι η ιστορία την πρώτη φορά γρά­φε­ται ως τρα­γω­δία, τη δεύτερη ως κωμωδία και την τρίτη… «κλαφ’ τα Χαρά­λα­μπε».

protothema.gr