«Χρονιά Μ. Αναγνωστάκη» το 2015

“Για τους ερω­τευ­μέ­νους που πα­ντρεύ­τη­καν/ Για το σπίτι που χτί­στη­κε/ Για τα παι­δά­κια που με­γά­λω­σαν/ Για τα πλοία που άρα­ξαν/ Για τη μάχη που κερ­δή­θη­κε/ Για τον άσωτο που επέ­στρε­ψε/ Για όλα όσα τέ­λειω­σαν χωρίς ελ­πί­δα πια”.

Η “Αφιέ­ρω­ση” – το ομό­τι­τλο ποί­η­μα του Μα­νό­λη Ανα­γνω­στά­κη (από τη συλ­λο­γή Συ­νέ­χεια 3, γραμ­μέ­νο το 1962) είναι ίσως το πλέον αντι­προ­σω­πευ­τι­κό της προ­σω­πι­κής του θέ­α­σης στα “πράγ­μα­τα” (κοι­νω­νι­κά, ιδε­ο­λο­γι­κά, συ­ναι­σθη­μα­τι­κά, πο­λι­τι­κά εν τέλει).

Την “Αφιέ­ρω­ση” επέ­λε­ξε η αρ­μό­δια επι­τρο­πή που συ­νέ­στη­σε ο Δήμος της γε­νέ­θλιας πόλης του προ­κει­μέ­νου να τι­μή­σει φέτος (10 χρό­νια από τον θά­να­τό του, στις 23 Ιου­νί­ου του 2005, και 90 ακρι­βώς από τη γέν­νη­σή του, στις 9 Μαρ­τί­ου του 1925) τη μνήμη του ποι­η­τή.

Η “Αφιέ­ρω­ση” θα λα­ξευ­θεί σε ει­δι­κή με­ταλ­λι­κή πλα­κέ­τα, επι­κολ­λη­μέ­νη σε ανα­μνη­στι­κή γρα­νι­τέ­νια στήλη, η οποία θα το­πο­θε­τη­θεί στη συμ­βο­λή με­τα­ξύ των οδών Φι­λίπ­που, Αμύ­ντα και Πλά­τω­νος- εκεί όπου βρί­σκε­ται σή­με­ρα ένα μικρό πλά­τω­μα με τη σχε­τι­κή νη­σί­δα στο κέ­ντρο του (το πλά­τω­μα δεν είναι χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νο ως πλα­τεία, θα μπο­ρού­σε, όμως, παρά τις ελά­χι­στες δια­στά­σεις του).

Μικρή -αλλά κα­θο­ρι­στι­κή- λε­πτο­μέ­ρεια: Ο Μα­νό­λης Aνα­γνω­στά­κης έζησε από τη βρε­φι­κή του ηλι­κία ως τα δε­κα­ε­φτά του χρό­νια σε δια­μέ­ρι­σμα μιας οι­κο­δο­μής που σώ­ζε­ται ως σή­με­ρα στη συμ­βο­λή των οδών Ιου­στι­νια­νού και Μη­τρο­πο­λί­του Γεν­να­δί­ου, επί της πλα­τεί­ας δι­κα­στη­ρί­ων (δεν είναι ακρι­βές το ότι γεν­νή­θη­κε σ’ αυτήν, όπως ανα­φέ­ρε­ται στη σχε­τι­κή εντοι­χι­σμέ­νη πλάκα, δε­δο­μέ­νου ότι, σύμ­φω­να με δή­λω­ση του ίδιου στον υπο­γρα­φό­με­νο, η οι­κο­γέ­νειά του εγκα­τα­στά­θη­κε εκεί λί­γους μήνες μετά τη γέν­νη­σή του).

Το Δη­μο­τι­κό σχο­λείο στο οποίο φοί­τη­σε βρι­σκό­ταν στην οδό Αγίας Σο­φί­ας, λίγο πριν από τη δια­σταύ­ρω­σή της με την οδό Ολύ­μπου (εκεί που βρί­σκε­ται σή­με­ρα κά­ποιο σχο­λι­κό κτί­ριο), ενώ Γυ­μνά­σιο πήγε στο πα­ρα­κεί­με­νο Πει­ρα­μα­τι­κό.

Στο μέσον, πε­ρί­που, της από­στα­σης που με­σο­λα­βεί με­τα­ξύ της κα­τοι­κί­ας του και των σχο­λεί­ων του- στη συμ­βο­λή των οδών… σχη­μα­τί­ζε­ται ένα πλά­τω­μα… (από την ανα­λυ­τι­κή πρό­τα­ση ονο­μα­το­δο­σί­ας που κα­τέ­θε­σε στις 30 Ια­νουα­ρί­ου του 2014 προς τον δή­μαρ­χο Θεσ­σα­λο­νί­κης, τους αντι­δη­μάρ­χους Πο­λι­τι­σμού και Αρ­χι­τε­κτο­νι­κού καθώς και προς την Επι­τρο­πή ονο­μα­το­δο­σιών) ο αρ­χι­τέ­κτο­νας (και προ­σω­πι­κός φίλος του ποι­η­τή) Μιλ­τιά­δης Πο­λυ­βί­ου- και είναι αυτή η πρό­τα­ση που υλο­ποιεί­ται πλέον, με αφορ­μή και την επε­τεια­κή συ­γκυ­ρία της συ­μπλή­ρω­σης 90 χρό­νων από τη γέν­νη­ση και των 10 από τον θά­να­το του Μα­νό­λη Ανα­γνω­στά­κη.

Η ονο­μα­το­δο­σία της μι­κρής πλα­τεί­ας στο τρί­στρα­το (Φι­λίπ­που, Αμύ­ντα και Πλά­τω­νος) – κάτι σαν “Δρό­μοι πα­λιοί που αγά­πη­σα και μί­ση­σα ατέ­λειω­τα/ Κάτω απ’ τους ίσκιους των σπι­τιών να περ­πα­τώ/ νύ­χτες των γυ­ρι­σμών ανα­πό­τρε­πτες/ κι η πόλη νεκρή…) και η το­πο­θέ­τη­ση της τι­μη­τι­κής στή­λης με την επτά­στι­χη “Αφιέ­ρω­ση” (ως “πρώ­ι­μη αναγ­γε­λία της απο­σά­θρω­σης της ποί­η­σης από τη νο­μο­τέ­λεια του κό­σμου” τη χα­ρα­κτή­ρι­σαν ανα­λυ­τές της ποί­η­σής του), θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στις 9 Μαρ­τί­ου 2015 -στην 90η επέ­τειο από τη γέν­νη­ση του ποι­η­τή- στη γε­νέ­θλια πόλη και γει­το­νιά του. Εκεί, που έγρα­φε πως… “και προ­χω­ρού­σα μέσα στη νύχτα. Χωρίς να γνω­ρί­ζω κα­νέ­ναν. Κι ούτε κα­νέ­νας με γνώ­ρι­ζε…”.

Στο τρί­στρα­το και τη μικρή πλα­τεία θα χω­ρού­σε ίσως κι ένα πα­γκά­κι μ’ ένα γλυ­πτό, με­ταλ­λι­κό ομοί­ω­μα του ποι­η­τή σ’ αυτό -αντί­στοι­χα βρί­σκο­νται σε πολ­λές ευ­ρω­παϊ­κές πό­λεις, σαν τον Ιρ­λαν­δό Τζέιμς Τζόυς λ.χ. που συ­να­ντά κα­νείς ως… μπρούν­τζι­νο συ­νο­δοι­πό­ρο στη γέ­φυ­ρα της Τερ­γέ­στης- αλλά… μέχρι χθες οι εκ­πρό­σω­ποι του Δήμου πά­λευαν να εξα­σφα­λί­σουν λίγα ευρώ για τη στοι­χειώ­δη ορ­γά­νω­ση της πρώ­της αυτής εκ­δή­λω­σης με τη μικρή πλα­κέ­τα της “αφιέ­ρω­σης”…

Η διορ­γά­νω­ση σει­ράς εκ­δη­λώ­σε­ων εγκρί­θη­κε από το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο από τον πε­ρα­σμέ­νο Δε­κέμ­βριο (δέκα μήνες μετά την υπο­βο­λή πρό­τα­σης από τον αρ­χι­τέ­κτο­να Μ. Πο­λυ­βί­ου) και ο σχε­δια­σμός ολο­κλη­ρώ­θη­κε από την ορ­γα­νω­τι­κή επι­τρο­πή που συ­γκρο­τή­θη­κε για τον σκοπό αυτό.

Σύμ­φω­να με το πρό­γραμ­μα, οι εκ­δη­λώ­σεις της “χρο­νιάς Μ. Ανα­γνω­στά­κη” για τη Θεσ­σα­λο­νί­κη θα συ­νε­χι­σθούν στις 23 Ιου­νί­ου (ημε­ρο­μη­νία θα­νά­του του), με μου­σι­κο­λο­γο­τε­χνι­κή εκ­δή­λω­ση, η οποία θα πε­ρι­λαμ­βά­νει ομι­λί­ες, απαγ­γε­λί­ες και μου­σι­κό μέρος (τρα­γού­δια που “γρά­φτη­καν” σε στί­χους του Μ. Ανα­γνω­στά­κη) και ονο­μα­το­δο­σία (αί­θου­σα “Μα­νό­λης Ανα­γνω­στά­κης) της Αί­θου­σας Πολ­λα­πλών Χρή­σε­ων στο ισό­γειο του Δη­μο­τι­κού Με­γά­ρου και -το ερ­χό­με­νο φθι­νό­πω­ρο- τη διορ­γά­νω­ση έκ­θε­σης (ντο­κου­μέ­ντων, κει­μη­λί­ων, φω­το­γρα­φιών, ανέκ­δο­των κει­μέ­νων κ.ά, και προ­σω­πι­κών αντι­κει­μέ­νων, σε συ­νερ­γα­σία με τον γιο του ποι­η­τή), με ταυ­τό­χρο­νη έκ­δο­ση ανα­μνη­στι­κού τόμου – φυλ­λα­δί­ου, που θα είναι και ο κα­τά­λο­γος των εκ­θε­μά­των, είτε στην υπό με­το­νο­μα­σία αί­θου­σα του Δη­μαρ­χεί­ου είτε στο Κέ­ντρο Ιστο­ρί­ας Θεσ­σα­λο­νί­κης (ΚΙΘ).

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ