20άρηδες επιλέγουν τον στίβο της πολιτικής

Μόλις τώρα αρχί­ζουν να βρί­σκουν τον βημα­τι­σμό τους στην επαγ­γελ­μα­τική ζωή. Τέσ­σε­ρις νέοι, οι οποίοι, παράλ­ληλα με την προ­σπά­θεια να οικο­δο­μή­σουν το μέλλον τους, βρί­σκουν χρόνο να ανη­συ­χή­σουν ή μάλλον να νοια­στούν για την Ελλάδα. Γεν­νη­μέ­νοι το ’89 οι τρεις, 28άρης ο τέταρ­τος, απο­φα­σί­ζουν να πάρουν την κατά­σταση στα χέρια τους –στον βαθμό που τους ανα­λο­γεί– και να εμπλα­κούν στην πολι­τική. Στις 25 Ιανουα­ρίου θα πάρουν το βάπτι­σμα ως υπο­ψή­φιοι στις βου­λευ­τι­κές εκλογές―αν και η προ­σω­πική τους ανά­δειξη δεν είναι αυτο­σκο­πός, όπως ομόφωνα δηλώ­νουν.

Με κατα­γωγή από τα Χανιά και έχοντας ζήσει εκεί τα πρώτα 16 της χρόνια –κάτοι­κος Αμπε­λο­κή­πων σήμερα–, η Δήμητρα Αγγε­λάκη, μαθη­μα­τι­κός, με σχέδια για μετα­πτυ­χιακό στην Ελλάδα, κλείνει τα 25 δύο ημέρες πριν από τις εκλογές. Είναι υπο­ψή­φια στην Α΄ Αθηνών με τη Ν.Δ. «Είχα ένα πολύ δυνα­μικό πρότυπο στην οικο­γέ­νεια, τη γιαγιά μου! Από μικρή την έβλεπα να δρα­στη­ριο­ποιεί­ται―από συλ­λό­γους γονέων μέχρι τη Ν.Δ. Ακο­λού­θησα τον δρόμο που χάραξε: τρίτη στην Παγκρή­τιο (πολι­τι­στι­κός σύλ­λο­γος στα Χανιά) και δεύτερη στον κεντρικό τομέα, στην Περι­φέ­ρεια Αττικής. Τα πράγ­ματα δυσκό­λε­ψαν για μας, είμαστε μεσο­α­στική οικο­γέ­νεια, έβλεπα τους φίλους μου να φεύγουν έξω, απο­φά­σισα να μείνω και να βοηθήσω να αλλά­ξουμε τα πράγ­ματα».

Ο Γιάννος Γιαν­νό­που­λος έχει τελειώ­σει πολι­τι­κός μηχα­νι­κός στην Αθήνα και έκανε μετα­πτυ­χιακό στην Υπο­λο­γι­στική Μηχα­νική στο Μόναχο. Κατε­βαί­νει υπο­ψή­φιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθηνών. Η ενα­σχό­λησή του με τα κοινά ξεκί­νησε από το α΄ έτος των σπουδών του στο φοι­τη­τικό σχήμα «Εγκέ­λα­δος», ακο­λού­θησε η ένταξή του στη νεολαία του Συνα­σπι­σμού. «Είμαι από τους λίγους που γύρισαν. Αν και είχα προ­τά­σεις για δουλειά, μου έλειπε η χώρα μου. Επι­στρέ­φο­ντας, βρήκα μια κατά­σταση δια­φο­ρε­τική μετά την εφαρ­μογή των μνη­μο­νίων. Δεν μπο­ρούσα να το αφήσω χωρίς καμία προ­σπά­θεια», δηλώνει.

Η Αγγε­λική Δεδο­πού­λου, αντί­θετα, η οποία κατε­βαί­νει υπο­ψή­φια με το ΠΑΣΟΚ στην Αιτω­λο­α­καρ­να­νία, αφού τελεί­ωσε Πολι­τική Επι­στήμη και Ιστορία στο Πάντειο και Ευρω­παϊκή Δια­κυ­βέρ­νηση στο Πανε­πι­στή­μιο του Λου­ξεμ­βούρ­γου, εγκα­τα­στά­θηκε στη συνέ­χεια στις Βρυ­ξέλ­λες, όπου εργά­ζε­ται ως ευρω­παϊ­κός ανα­λυ­τής. «Εισπράττω συνεχώς αρνη­τικά σχόλια για την Ελλάδα, ακού­γο­νται πολλά περί εξόδου της χώρας από το ευρώ, περί χρε­ο­κο­πίας… Κι εγώ ανα­γκά­στηκα να φύγω από τη χώρα μου. Εχοντας όμως απο­κτή­σει την ευρω­παϊκή ματιά, απο­φά­σισα να ασχο­ληθώ με την πολι­τική επειδή πιστεύω ότι εμείς οι νέοι μπο­ρούμε να συμ­βά­λουμε στην ανα­τροπή αυτής της κατά­στα­σης».

Με εντελώς δια­φο­ρε­τική δια­δρομή, ο συνο­μή­λι­κός της, Αργύρης Παπου­τσό­γλου, αγρότης από το χωριό Δήμητρα Νέας Ζίχνης στις Σέρρες, είναι στο ψηφο­δέλ­τιο του «Ποτα­μιού». «Αν ήταν τα παλιά κόμματα, δεν θα συμ­με­τείχα. Θα αδια­φο­ρούσα όπως οι περισ­σό­τε­ροι νέοι. Είδα όμως ότι το “Ποτάμι” εκφρά­ζει τη λογική, το και­νούρ­γιο. Συμ­με­τέ­χουν νέοι δημιουρ­γοί, παρα­γω­γοί, επι­τυ­χη­μέ­νοι στις δου­λειές τους, με αξίες και αρχές».

Οπως εξηγούν όλοι οι υπο­ψή­φιοι, την απουσία εμπει­ρίας στον πολι­τικό στίβο σκο­πεύ­ουν να την ισορ­ρο­πή­σουν με «τη διάθεση για αλλαγή, τις αντοχές και τη φρέσκια ματιά». Για τον Γιάννο, «η τριβή σε κοι­νω­νι­κούς χώρους εξι­σορ­ρο­πεί την κοι­νο­βου­λευ­τική απειρία», ενώ πιστεύει πως «κάθε ηλι­κιακή και κοι­νω­νική κατη­γο­ρία πρέπει να εκφρά­ζε­ται στην πολι­τική». Στα συν των νέων συγκα­τα­λέ­γε­ται και «η ευχέ­ρεια χει­ρι­σμού Η/Υ, ώστε να εξα­σφα­λί­ζε­ται η ματιά στον κόσμο», όπως θα πει η Δήμητρα. Οπως εξο­μο­λο­γεί­ται ο Αργύρης, μπορεί να ακού­στη­καν σχόλια του τύπου «πού μπλέ­κεις με τα πολι­τικά, είναι γεμάτα βρωμιά!», εισέ­πραξε όμως θετικά σχόλια και παρό­τρυνση να συνε­χί­σει.

Στα βασικά προ­βλή­ματα της χώρας, η ανεργία κατα­λαμ­βά­νει κεντρική θέση και για τους τέσ­σε­ρις νέους. Για «περι­στολή της δημο­κρα­τίας, ως απόρ­ροια της οικο­νο­μι­κής κατά­στα­σης» κάνει λόγο ο Γιάννος, για «έλλειψη συλ­λο­γι­κής συνεί­δη­σης και απάθεια από τους νέους» μιλάει η Αγγε­λική, ενώ στα παρα­πάνω προ­σθέ­τει «το πρό­βλημα της παι­δείας και την ανάγκη για ανά­πτυξη» η Δήμητρα. Ο Αργύρης ανα­φέ­ρει «την απουσία ενη­μέ­ρω­σης και τεχνο­γνω­σίας των αγροτών, προ­κει­μέ­νου να γίνει στροφή σε εναλ­λα­κτι­κές καλ­λιέρ­γειες». «Στον τόπο μου», λέει, «ο ένας στους δύο νέους είναι άνεργος. Θα ήθελα να προ­σπα­θήσω να ανα­δείξω τα προ­βλή­ματα της αγρο­τιάς, να διεκ­δι­κήσω αξίες και όνειρα που εμείς οι νέοι έχουμε χάσει».

Ο Γιάννος ξεχω­ρί­ζει από τους στόχους του κόμ­μα­τός του την «ανάγκη να ενι­σχυ­θεί ο κοι­νω­νι­κός τομέας της παρα­γω­γής, δίνο­ντας την ευκαι­ρία να ανα­δει­χθούν προ­σπά­θειες ανθρώ­πων που ξεκι­νούν συνε­ται­ρι­σμούς».

«Σχέδια και ρυθ­μί­σεις»

Η Δήμητρα προ­τρέ­πει τους νέους σε «δρα­στη­ριο­ποί­ηση και συνεχή εμπλοκή στα κοινά», ενώ σε ό,τι αφορά τον διχα­σμένο ψηφο­φόρο, απευ­θύ­νε­ται στη λογική του και όχι στην αγα­νά­κτησή του, καθώς τα προ­βλή­ματα «δεν λύνο­νται με θαυ­μα­το­ποιούς αλλά με σχέδια και ρυθ­μί­σεις». Τέλος, η Αγγε­λική θεωρεί πως «με την αξιο­ποί­ηση του πλούτου της και την αξιο­ποί­ηση ευρω­παϊ­κών κον­δυ­λίων, με τη στροφή στον του­ρι­σμό και την και­νο­το­μία, η Ελλάδα θα κατα­κτή­σει ξανά μια θέση στον παγκό­σμιο χάρτη» και συμ­βου­λεύει τους πάντες «να αφήσουν κατά μέρος τις αλλη­λο­κα­τη­γο­ρίες και να ορα­μα­τι­στούν ένα κοινό μέλλον».

Καθη­με­ρινή