Λαγκάρντ: Θα συζητήσουμε με όποια κυβέρνηση εκλεγεί, αλλά οι μεταρρυθμίσεις θα εφαρμοσθούν

«Ανα­μέ­νου­με όλοι τις εκλο­γές της 25ης Ια­νουα­ρί­ου και με το που θα συμ­βεί αυτό και επι­τευ­χθεί στα­θε­ρό­τη­τα, σε όποια κυ­βέρ­νη­ση σχη­μα­τι­σθεί, θα επι­διώ­ξου­με τις συ­ζη­τή­σεις που εί­χα­με με τις ελ­λη­νι­κές αρχές, ώστε να βοη­θή­σου­με την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία να ανα­πτυ­χθεί με βιώ­σι­μο και ευρύ τρόπο», ανέ­φε­ρε η γε­νι­κή διευ­θύ­ντρια του Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου, Κρι­στίν Λα­γκάρντ, απα­ντώ­ντας σε ερώ­τη­ση για την Ελ­λά­δα, μετά τη ση­με­ρι­νή ομι­λία της στο Συμ­βού­λιο Εξω­τε­ρι­κών Σχέ­σε­ων, στην Ουά­σιγ­κτον, με θέμα την κα­τά­στα­ση της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μί­ας το 2015.

Η κυρία Λα­γκάρντ επε­σή­μα­νε ότι «η Ελ­λά­δα, όπως και οι υπό­λοι­πες χώρες χρειά­ζο­νται δο­μι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις ώστε να δη­μιουρ­γή­σουν συν­θή­κες για κα­τάλ­λη­λο πε­ρι­βάλ­λον για επεν­δύ­σεις».

Στη συ­νέ­χεια, επε­σή­μα­νε ότι «η σχέση με την Ευ­ρώ­πη νο­μί­ζω ότι έχει σί­γου­ρα δο­μη­θεί κα­λύ­τε­ρα ως απο­τέ­λε­σμα των αλ­λα­γών των Ευ­ρω­παί­ων στο πλαί­σιό τους. Το γε­γο­νός ότι υπάρ­χει ESM, ώστε αν απο­φευ­χθεί η συ­στη­μι­κό­τη­τα και η με­τά­δο­ση που θα μπο­ρού­σε να προ­κλη­θεί ως απο­τέ­λε­σμα μίας με­γά­λης κρί­σης σε οποια­δή­πο­τε χώρα είναι ένας ση­μα­ντι­κός πα­ρά­γο­ντας. Η τρέ­χου­σα δου­λειά που γί­νε­ται για την ερ­μη­νεία του Συμ­φώ­νου Στα­θε­ρό­τη­τας, που θα επι­τρέ­ψει στις χώρες να ακο­λου­θή­σουν δη­μο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή με τρόπο λο­γι­κό, με δε­δο­μέ­νες τις οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες, επί­σης βοηθά. Αλλά, στο τέλος της ημέ­ρας, η Ελ­λά­δα, όπως και κάθε άλλη ευ­ρω­παϊ­κή χώρα, θα πρέ­πει να κάνει διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που χρειά­ζο­νται για να δια­τη­ρη­θεί η ανά­πτυ­ξη και να δη­μιουρ­γη­θούν οι συν­θή­κες για επεν­δύ­σεις και δη­μιουρ­γία θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας. Είναι ένα κοινό πε­πρω­μέ­νο».

Σε ερώ­τη­ση για το αν σκέ­φτε­ται «το αν­θρώ­πι­νο κό­στος που έχει προ­κα­λέ­σει το πρό­γραμ­μα του ΔΝΤ και ει­δι­κά στην Ελ­λά­δα», είπε:

«Πολύ, σας δια­βε­βαιώ­νω. Πρέ­πει να σκε­φτεί­τε ότι το ΔΝΤ ερω­τά­ται να πάει σε μία χώρα όταν η χώρα έχει δια­μορ­φώ­σει συν­θή­κες που δεν μπο­ρεί πλέον να χει­ρι­σθεί την οι­κο­νο­μι­κή της κα­τά­στα­ση, δεν έχει λάβει τις πο­λι­τι­κές εκεί­νες που θα έπρε­πε ώστε να δια­τη­ρή­σει τη στα­θε­ρό­τη­τα στην οι­κο­νο­μία της. Όταν το λέω αυτό δεν προ­σπα­θώ να δα­χτυ­λο­δεί­ξω κα­νέ­ναν, αλλά λέω ότι δεν μπο­ρεί κα­νείς να συν­δέ­ει τις δύ­σκο­λες προ­σπά­θειες, τις τε­ρά­στιες θυ­σί­ες που έχουν γίνει, με το ΔΝΤ. Ελ­πί­ζω να μην χρεια­ζό­ταν να πάμε στην Ελ­λά­δα, την Πορ­το­γα­λία, την Ισλαν­δία, την Ιρ­λαν­δία, την Κύπρο, διότι αν δεν χρεια­ζό­ταν να πάμε θα σή­μαι­νε ότι οι πο­λι­τι­κές που υπήρ­χαν ήταν καλές και δια­τη­ρού­σαν στα­θε­ρό­τη­τα σε αυτές τις οι­κο­νο­μί­ες».

Τέλος, τό­νι­σε ότι «όταν σχε­διά­ζου­με τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που θε­ω­ρού­με ότι είναι απα­ραί­τη­τες για να ανα­κτη­θεί η θέση της χώρας πάντα σκε­πτό­μα­στε τους φτω­χούς αν­θρώ­πους και το δίχτυ ασφα­λεί­ας που χρειά­ζε­ται. Πρα­κτι­κό πα­ρά­δειγ­μα, ο μέσος μι­σθός στην Ελ­λά­δα είναι ο ίδιος, όπως στη Γερ­μα­νία, όχι ίδιος ακρι­βώς σε σχέση με το ΑΕΠ ή το κό­στος ζωής. Αλλά, όταν προ­τεί­να­με τη με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού εί­πα­με ότι κάτω από ένα όριο δεν μπο­ρεί­τε να αλ­λά­ξε­τε το όριο, δεν μπο­ρεί­τε να βά­λε­τε τους αν­θρώ­πους σε μία υπερ­βο­λι­κά δύ­σκο­λη κα­τά­στα­ση. Έχου­με αυτό στο μυαλό μας, και μά­λι­στα σε πολ­λές χώρες έχου­με ενι­σχύ­σει αυτό το ση­μείο λέ­γο­ντας ότι χρειά­ζε­ται το δίχτυ ασφα­λεί­ας στις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις τους».

ΑΠΕ-ΜΠΕ