“Οι κρισιμότερες εκλογές της Μεταπολίτευσης” του Μιχαήλ Θ. Παπαγεωργίου

Στις 25 Γε­νά­ρη θα διε­ξα­χθούν οι πιο κρί­σι­μες εκλο­γές των τε­λευ­ταί­ων 40 χρό­νων από τη Με­τα­πο­λί­τευ­ση μέχρι σή­με­ρα. Ο δι­πλός λόγος διε­ξα­γω­γής των πρό­ω­ρων εκλο­γών αυτών εκλο­γών μας απο­κα­λύ­πτει το πως πρέ­πει να κι­νη­θεί το εκλο­γι­κό σώμα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας.

Πρώτο λόγο προ­σφυ­γής στις κάλ­πες απο­τε­λεί η ανά­δει­ξη νέας σύν­θε­σης της Βου­λής η οποία θα ανα­δεί­ξει τον νέο Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας. Ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας έχει ρόλο συμ­βο­λι­κό, ρυθ­μι­στι­κά ενω­τι­κό για το πο­λί­τευ­μα μας. Αν και προ­σω­πι­κά θεωρώ πως ο Πρό­ε­δρος πρέ­πει να εκλέ­γε­ται από το Λαό και να έχει πε­ρισ­σό­τε­ρες απο­φα­σι­στι­κές αρ­μο­διό­τη­τες, το υφι­στά­με­νο Σύ­νταγ­μα , μετά την απο­τυ­χία επί τρεις φορές του εκλε­κτο­ρι­κού σώ­μα­τος της Βου­λής να ανα­δεί­ξει Πρό­ε­δρο με τη διευ­ρυ­μέ­νες πλειο­ψη­φί­ες 2/3 (200 Βου­λευ­τών ) και 3/5 (180 Βου­λευ­τών) , μας οδη­γεί σε εκλο­γές, ώστε οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες να είναι αυτοί που θα δια­μορ­φώ­σουν και θα συμ­βάλ­λουν στην πι­θα­νή νέα ευ­ρύ­τε­ρη συ­ναί­νε­ση εντός της Βου­λής, καθώς η νέα πρώτη ψη­φο­φο­ρία (τέ­ταρ­τη από την αρχή της όλης δια­δι­κα­σί­ας) επι­βάλ­λει και πάλι ανά­δει­ξη του Αρ­χη­γού του Κρά­τος με ευ­ρύ­τε­ρη πλειο­ψη­φία 3/5 (180 Βου­λευ­τών) Μόνο σε πε­ρί­πτω­ση εκ νέου απο­τυ­χί­ας ενερ­γο­ποιεί­ται η από­λυ­τη πλειο­ψη­φία των 151 Βου­λευ­τών ή ακόμα και η σχε­τι­κή πλειο­ψη­φία. Γί­νε­ται λοι­πόν κα­τα­νοη­τό , από το ίδιο το πνεύ­μα του θε­με­λιώ­δους ορ­γα­νω­τι­κού νόμου του κρά­τους , το Σύ­νταγ­μα μας , πως στό­χος του απο­τε­λεί η εκλο­γή του πρώ­του πο­λί­τη της Χώρας με τη με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή συ­ναί­νε­ση. Οποια­δή­πο­τε άλλη επι­λο­γή με την ανά­δει­ξη Πρό­ε­δρου με πλειο­ψη­φί­ες απλού νόμου απο­τε­λεί μία εσχα­το­λο­γι­κή τα­πει­νω­τι­κή για την Δη­μο­κρα­τία μας λύση, που ποτέ μέχρι σή­με­ρα δεν έχει πραγ­μα­το­ποι­η­θεί, καθώς από το 1975 όλοι οι Πρό­ε­δροι ανα­δει­κνύ­ο­νταν με ευ­ρύ­τε­ρη απο­δο­χή.

Δεύ­τε­ρο λόγο-αφορ­μή για προ­σφυ­γή στις κάλ­πες απο­τε­λεί ο τρό­πος δια­χεί­ρι­σης της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης που συ­νε­χί­ζει να τα­λα­νί­ζει την Πα­τρί­δα μας για 6η χρο­νιά και η ώρα λήψης απο­φά­σε­ων για το πώς θα πο­ρευ­τού­με ως έθνος στο δρόμο της ανά­πτυ­ξης και της ευ­η­με­ρί­ας. Και σε αυτήν την πε­ρί­πτω­ση ο ελ­λη­νι­κός λαός με μία σύν­θε­ση ομα­δι­κό­τη­τας αλλά και με­μο­νω­μέ­νης ώρι­μης συ­μπε­ρι­φο­ράς οφεί­λει με μα­ε­στρία να δώσει τη λύση-απά­ντη­ση ανά­με­σα στην κα­τα­στρο­φι­κή κιν­δυ­νο­λο­γία της μίας πλευ­ράς και την ανε­δα­φι­κή υπο­σχε­σιο­λο­γία της άλλης. Λύση -απά­ντη­ση και σε αυτόν τον δεύ­τε­ρο λόγο των εκλο­γών είναι και πάλι η δη­μιουρ­γία και η σύν­θε­ση από το εκλο­γι­κό σώμα μίας ισχυ­ρής συ­ναι­νε­τι­κής αντι­προ­σώ­πευ­σης. Συ­ναί­νε­σης μά­λι­στα διευ­ρυ­μέ­να ανα­γκαί­ας σε επί­πε­δο εξου­σια­στι­κής κο­ρυ­φής. Μόνο αν οδη­γη­θού­με σε μία οι­κου­με­νι­κή εθνι­κή κυ­βέρ­νη­ση με την συ­μπό­ρευ­ση και την απο­δο­χή και των δύο με­γά­λων κομ­μα­τι­κών σχη­μα­τι­σμών, θα μπο­ρέ­σει η Ελ­λά­δα να έχει ισχυ­ρή δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή ικα­νό­τη­τα και γιατί όχι να συ­μπα­ρα­σύ­ρει και την υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη σε μία αλ­λα­γή πο­λι­τι­κής.

Σε αυτές τις κρί­σι­μες πε­ρι­στά­σεις δεν χω­ρά­ει ούτε ο κα­τα­κερ­μα­τι­σμός ούτε ο δια­χω­ρι­σμός. Οφεί­λου­με στη δύ­σκο­λη αυτή μάχη να μας αντι­προ­σω­πεύ­σουν αξιό­λο­γοι Έλ­λη­νες από όλα τα στρα­τό­πε­δα, πάνω από τα κομ­μα­τι­κά μι­κρο­συμ­φέ­ρο­ντα που μόνο στη μι­ζέ­ρια μπο­ρούν να μας κα­τευ­θύ­νουν. Με αυτόν τον τρόπο όλοι θα βρε­θούν προ των ευ­θυ­νών τους μπρο­στά σε μία κοι­νω­νία γε­μά­τη αντι­θέ­σεις. Δεν πρέ­πει αυτές τις κρί­σι­μες πε­ρι­στά­σεις να ψά­χνου­με για εσω­τε­ρι­κές αντι­πα­λό­τη­τες , ώστε επι­φα­νεια­κά ο ένας να φανεί κα­λύ­τε­ρος από τον άλλο. Μόνο με κοινή σύ­μπλευ­ση θα πεί­σου­με τους εαυ­τούς μας , την Ευ­ρώ­πη και τις αγο­ρές να μας εμπι­στευ­τούν και να επέλ­θει η επι­θυ­μη­τή σε όλους ανά­πτυ­ξη. Όταν ο ένας επι­θυ­μεί να υπο­σκά­ψει τον άλλο ου­σια­στι­κά απο­δε­χό­μα­στε τον φα­σι­σμό και την μι­σαλ­λο­δο­ξία ως κοι­νω­νία.

Γι’ αυ­τούς του λό­γους , μέσα από αυτή την εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση κα­νέ­να κομ­μα­τι­κό ρεύμα δεν πρέ­πει να βγει πα­ντο­δύ­να­μο. Οι ψήφοι πρέ­πει να μοι­ρα­στούν, ώστε να οδη­γη­θού­με έστω σε μία ανα­γκαία συ­ναί­νε­ση. Νι­κη­τής πρέ­πει να είναι ο ελ­λη­νι­κός λαός, που το συμ­φέ­ρον του είναι ενιαίο ενά­ντια στην ακραία έκ­φρα­ση κα­πι­τα­λι­στι­κής πο­λι­τι­κής που μας εφαρ­μό­ζουν…συ­ναι­νε­τι­κά (γι’ αυτό και το επι­τυγ­χά­νουν) οι έξω­θεν δυ­νά­μεις. Οι ευ­ρω­παϊ­κοί λαοί θα εμπνευ­στούν και θα συ­μπο­ρευ­τούν μαζί μας μόνο αν δουν μία ενιαία σο­βα­ρή γραμ­μή κρού­σης ενός λαού που εκλέ­γει ισχυ­ρό Πρό­ε­δρο Δη­μο­κρα­τί­ας και ισχυ­ρή Οι­κου­με­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση.

Τέλος, με βάση την πα­ρα­πά­νω τα­κτι­κή , οφεί­λου­με να προ­σπε­ρά­σου­με ομα­δι­κά άλλο ένα αντι­δη­μο­κρα­τι­κό και αντι­κοι­νω­νι­κό αγκά­θι που λέ­γε­ται «εκλο­γι­κός νόμος». Οι 50 έδρες δώρο στο πρώτο κόμμα και οι πο­σο­στώ­σεις των μι­κρών κομ­μά­των που δεν θα μπουν στη Βουλή (κάτω του 3 %) μπο­ρούν να οδη­γή­σουν το όποιο πρώτο κόμμα σε μία έντο­να…μειο­ψη­φι­κή….πα­ντο­δύ­να­μη κοι­νο­βου­λευ­τι­κά πλειο­ψη­φία. Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, είναι εφι­κτό με τον ισχύ­ον τυ­χο­διω­κτι­κό κα­θε­στώς, το πρώτο κόμμα με πο­σο­στό 30% αυτών που θα έχουν ψη­φί­σει, που δεν ανα­μέ­νε­ται να είναι πάνω του 60 % του συ­νό­λου των ελ­λή­νων πο­λι­τών , να εξα­σφα­λί­σει 151+ έδρες στη Βουλή. Δη­λα­δή δίχως υπερ­βο­λή το 18 % του συ­νό­λου του ελ­λη­νι­κού λαού, να ανα­δεί­ξει αυ­το­δύ­να­μη μο­νο­κομ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση! Γε­γο­νός επι­κίν­δυ­νο για την Δη­μο­κρα­τία και την Κοι­νω­νία μας, με ιστο­ρι­κές προ­ε­κτά­σεις για την πο­ρεία του τόπου μας. Συ­νε­πώς , ας ψη­φί­σου­με όσο δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ροι αυτή την ύψι­στη στιγ­μή για την Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεία , με την με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή συ­νεί­δη­ση για συ­ναί­νε­ση και δη­μιουρ­γι­κή πο­ρεία.