Περί ομοψυχίας

Μιας και μέρα εθνικής γιορτής που είναι θα ακού­σουμε από τους πολι­τι­κούς μας ουκ ολίγες φορές την λέξη «ομο­ψυ­χία» καλό θα ήταν για να έχει ουσία να  ξεκι­νή­σουν από τον εαυτό τους για να μπο­ρέ­σουν  στη συνέ­χεια να εμπνεύ­σουν και να ενώσουν και όλους εμάς. Σύμφωνα με την εικόνα που σήμερα έχουμε, η έννοια, της συναί­νε­σης, της ομο­ψυ­χίας έχει τελείως εξο­ρι­στεί από τους σχε­δια­σμούς τόσο από την μεριά της κυβέρν ησης, όσο και της αντι­πο­λί­τευ­σης. Στο χέρι τους είναι, εαν πράγματι- όπως λένε- επι­θυ­μούν το καλό της χώρας και των πολιτών της, με συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις, με επε­ξερ­γα­σμέ­νες και κοστο­λο­γη­μέ­νες λύσεις, μ’ ένα πολι­τικό συμ­βό­λαιο με το οποίο θα δεσμεύ­ουν και θα αλλη­λο­δε­σμεύ­ο­νται, να… στρι­μώ­ξουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να του απο­σπά­σουν τη συνεν­νό­ηση που λέει ότι θέλει. Θα μου πείτε τέτοιου είδους προ­γραμ­μα­τικά συμ­βό­λαια είχαν συνο­μο­λο­γη­θεί μεταξύ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ ή μεταξύ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με τα απο­τε­λέ­σματα που όλοι γνω­ρί­ζουμε. Κάθε συγκυ­ρία όμως, είναι μια άλλη φορά. Δεν ξέρω πόσο ακόμη  παρα­κάτω πρέπει να πάμε, πόσο ακόμη να δια­λυ­θούν ζωές και χώρα,  μέχρι το ο πολι­τικό σύστημα και το πολι­τικό προ­σω­πικό να «θερα­πεύ­σουν» ορι­σμέ­νες από τις πληγές που προ­κά­λε­σαν στο σώμα της χώρας και της κοι­νω­νίας.