Τα «μηνύματα»

Είναι αλήθεια πως οι εθνικές εορτές συνε­γεί­ρουν τον ενθου­σια­σμό και την έμπνευση των κομ­μα­τι­κών επι­τε­λείων, πολι­τι­κών, πολι­τευ­τών και λοιπών αρχό­ντων. Ετσι, αρχί­ζουν τα μηνύ­ματα επε­τεια­κού χαρα­κτήρα τα οποία «είναι πάντα επί­καιρα». Κι εκεί αρχίζει το «μήνυμα» να τοπο­θε­τεί­ται στα μέτρα του καθενός . Δεν ξέρω πραγ­μα­τικά εάν πιστεύ­ουν γρά­φο­ντάς τα, οι μεν πως το «Όχι» του ’40 εμπνέει τον κόσμο για και να απε­λευ­θε­ρω­θεί από τα «δεσμά» του μνη­μο­νίου από την «κατοχή» των δανει­στών λένε κάποιοι θερ­μό­αι­μοι, από την αρι­στερά που κατα­στρέ­φει τη χώρα κάποιοι πιο… exream ή οι δε, πως μονοια­σμέ­νοι και ενω­μέ­νοι όπως οι πρό­γο­νοί μας θα φτά­σουμε στο φως της ανά­πτυ­ξης, σε μια «Ελλάδα που αλλάζει και γίνεται αντάξια της θυσίας των προ­γό­νων μας». Μήπως να σκε­φτούν σοβαρά ότι τα δια­βά­ζουν μεταξύ τους, εξ ου και το ότι μετά βγαί­νουν στις τηλε­ο­ρά­σεις και κατα­δι­κά­ζει ο ένας το μήνυμα του άλλου; Υ.Γ. Εκεί δε στη Θεσ­σα­λο­νίκη όπου παρέ­λα­σαν όλοι οι υπο­ψή­φιοι της ΝΔ, είχαμε σημα­ντική… πρόοδο. Επαθαν όλοι «Ανθιμο». Κατά­φε­ραν να συν­δέ­σουν τον Άγιο Δημή­τριο με την ελλη­νι­κό­τητα της Μακε­δο­νίας. Του χρόνου ή σε κάποιες άλλες εκλογές, μπο­ρούμε να δηλώ­σουμε του Αγίου Γεωρ­γίου πως πάμε να πάρουμε την Πόλη.