Δημοσιογράφοι σε άλλους ρόλους

Κατα­λά­βατε τι ακριβώς απο­φά­σεις πάρ­θη­καν για το μετα­να­στευ­τικο; Μήπως τι ακριβώς ειπώ­θηκε από τον αντι­πρό­ε­δρο της Βάλντις Ντο­μπρόβ­σκις; Ότι μας βολεύει είναι η απά­ντηση, ρίχνο­ντας μια ματιά στους τίτλους των ΜΜΕ. Δια­λέ­γετε ανάμεσα στο ρηθέν του αντι­προ­έ­δρου « στη σωστή πορεία η συνερ­γα­σία με την Ελλάδα» ή στο «Απότομη προσγείωση-Ούτε βήμα πίσω ο Ντο­μπρόβ­σκις». Δια­λέ­γετε σε σχέση με το προ­σφυ­γικό « Ομι­χλώ­δες το τοπίο, γκρίζες ζώνες για την Ελλάδα» ή τους διθυ­ράμ­βους ότι απο­φύ­γαμε τα σχέδια των Βρυ­ξελ­λών και ούτε λίγο ούτε πολύ υιο­θε­τή­θη­καν οι θέσεις της Αθήνας. Αν πιά­σουμε το θέμα με την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση των τρα­πε­ζών, εκεί δεν θα βγά­λουμε άκρη, λόγω και των ακα­τά­λη­πτων για πολλούς οικο­νο­μι­κών εννοιών. Χάλια μαύρα οι τρά­πε­ζες λέει μέρος του τύπου, καλύ­τερη από κάθε προσ­δο­κία το έτερο κομμάτι. Κοινώς, οι πολίτες δεν μαθαί­νουν την αλήθεια. Ο καθένας έχει την δική του. Την δική τους οι πολι­τι­κοί, αλλά την δική τους και τα ΜΜΕ, ανάλογα που είναι φίλα προ­σκεί­μενα πολι­τικά, κομ­μα­τικά. Το άπαν της δημο­σιο­γρα­φίας που είναι η τεκ­μη­ριω­μένη είδηση, η αντι­κει­με­νική μετα­φορά ενός γεγο­νό­τος, μπερ­δεύ­ε­ται με το σχόλιο. Ο δημο­σιο­γρά­φος με τον πολι­τικό σχο­λια­στή, με τον οικο­νο­μο­λόγο. Τις ημέρες που ο καθένας είχε την δική του αλήθεια για τον αντι­πρό­ε­δρο της Κομι­σιόν και το προ­σφυ­γικό, κυκλο­φό­ρησε μια έρευνα του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών. Θάφτηκε στα ψιλά των εφη­με­ρί­δων και δεν βρέθηκε μια κου­βέ­ντα να ειπωθεί στα κανάλια. Προ­φα­νώς γιατί κανείς δεν αισθάν­θηκε υπε­ρή­φα­νος. Ισως και γιατί δεν βολεύει να ακού­γο­νται αλή­θειες. Αντι­γράφω : «Στη διά­κριση της είδησης από το σχόλιο, το 74,4 % των εφη­με­ρί­δων δεν τηρούν επαρκώς τον συγκε­κρι­μένο κανόνα (της διά­κρι­σης), ενώ το αντί­στοιχο ποσοστό για τους τηλε­ο­πτι­κούς σταθ­μούς φτάνει στο 68,6%.» Και κατα­λή­γει στο τι μας δεί­χνουν τα απο­τε­λέ­σματα αυτά: «Πολλά Μέσα, απο­φεύ­γουν να παρα­θέ­σουν την είδηση ως έχει, ώστε ο πολίτης να απο­κτή­σει την πρω­ταρ­χική πλη­ρο­φο­ρία και να την επε­ξερ­γα­στεί ανάλογα με τους δικούς του αξια­κούς κανόνες και παρα­μέ­τρους. Την περι­πλέ­κουν με τη δική τους οπτική (πίσω από την οποία υπάρχει σκο­πι­μό­τητα) και έτσι εύκολα μπορεί κάποιος να μιλήσει για παρα­πλη­ρο­φό­ρηση, αφού ο πολίτης θα μάθει για μια δια­φο­ρε­τική «αλήθεια». Συμ­βαί­νει το παρά­δοξο δηλαδή, οι αλή­θειες ακόμα και για αντι­κει­με­νικά γεγο­νότα να είναι περισ­σό­τε­ρες από μια.» Και δεν μπορεί να πει κανείς πως δεν μας αφορά, πατάμε το off, αλλά­ζουμε κανάλι και δεν δια­βά­ζουμε. Αφορά ολό­κληρη την κοι­νω­νία, αφού από αυτά ενη­με­ρώ­νε­ται και παράλ­ληλα δια­μορ­φώ­νει γνώμη και άποψη, οι οποίες στη συνέ­χεια «μετα­φρά­ζο­νται» σε συγκε­κρι­μένη ψήφο. Αφορά με λίγα λόγια ίδια την ποιό­τητα της δημο­κρα­τίας.