Τ.Ε. Κ.Κ.Ε. Δωδ/σου: Η οργή που ξεχειλίζει να γίνει κινητήρια δύναμη για δράση. Γιατί μόνο ο λαός μπορεί να σώζει το λαό

Για 11 και πλέον μερό­νυ­χτα έκαιγε η πυρ­κα­γιά το νησί μας προ­κα­λώ­ντας μια τρα­γω­δία, πάνω από 200.000 στρέμ­ματα κάηκαν. Χάθηκε δάσος, με τη σπάνια ομορφιά του, την πανίδα και τη χλωρίδα του, χάθηκαν καλ­λιέρ­γειες, χάθηκαν σπίτια. Η οργή του κόσμου είναι πέρα για πέρα δικαιο­λο­γη­μένη.

Η πολι­τική κόστους – οφέλους της ΕΕ καθιστά την πρόληψη πρα­κτικά ανύ­παρ­κτη

Είναι τερά­στιες οι ευθύνες όσων κυβέρ­νη­σαν και κυβερ­νούν, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Δημο­τική και Περι­φε­ρειακή αρχή για αυτή την τερά­στια κατα­στροφή, στην ουσία ένα προ­δια­γε­γραμ­μένο έκγλημα. Όλοι τους υπε­ρα­σπί­ζο­νται τη λεγό­μενη πολι­τική του “κόστους- οφέλους”. Κόστος για αυτούς είναι ότι αφορά τις λαϊκές ανάγκες και όφελος ότι εξα­σφα­λί­ζει κέρδη για τους μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες.

Αυτός είναι ο λόγος που το δάσος της Ρόδου είχε να καθα­ρι­στεί 50 χρόνια, από το 1973, ενώ σε άσχημη κατά­σταση ήταν και οι δασικοί δρόμοι, οι υπο­δο­μές πυρο­προ­στα­σίας. Για αυτό η πυρο­σβε­στική υπη­ρε­σία υπο­στε­λε­χω­μένη, με προ­σω­πικό απο­σπα­σμένο μόνιμα στη Fraport, με παλαιω­μένο εξο­πλι­σμό, που συχνά απο­δεί­χθηκε στα μέτωπα της φωτιάς από δυσλει­τουρ­γι­κός ως άχρη­στος.

Πάνω στην έλλειψη πρό­λη­ψης ανα­δει­κνύ­ο­νται τραγικά περι­στα­τικά. Επι­βε­βαιώ­νε­ται ότι το κράτος, που τόσο ικανό και επι­δέ­ξιο είναι όταν πρό­κει­ται για τους λίγους, για τους μεγα­λο­ξε­νο­δό­χους, τους εφο­πλι­στές, τους βιο­μή­χα­νους, τις τρά­πε­ζες, τόσο απο­δει­κνύ­ε­ται ανίκανο στην κάλυψη των αναγκών μας, στην υπε­ρά­σπιση της ζωής μας, των κόπων μας, του μέλ­λο­ντος των παιδιών μας.

Η ανύ­παρ­κτη πρόληψη υπο­νό­μευσε την επι­χει­ρη­σιακή ικα­νό­τητα των πυρο­σβε­στι­κών δυνά­μεων και του λαού

Ο λαός του νησιού έδωσε με μεγάλο ηρωισμό και αυτα­πάρ­νηση τη μάχη ενάντια στην πυρ­κα­γιά, παρα­τώ­ντας τις δου­λειές τους, μαζί με τις πυρο­σβε­στι­κές δυνά­μεις. Πραγ­μα­τικά η λαϊκή κινη­το­ποί­ηση ήταν τερά­στια. Συνεχώς κατευ­θύ­νο­νταν στα μέτωπα εθε­λο­ντές, από όλο το νησί και όχι μόνο από τις περιο­χές που απει­λού­νταν. Στην πρώτη γραμμή ήταν και τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

Χαι­ρε­τί­ζουμε την τερά­στια λαϊκή κινη­το­ποί­ηση στα μέτωπα της φωτιάς και στα κέντρα φιλο­ξε­νίας. Δεί­χνουν τη μεγάλη δύναμη του λαού και επι­βε­βαιώ­νουν το σύνθημα του ΚΚΕ, που γεν­νή­θηκε στις κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές της Εύβοιας: “μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό”.

Την ίδια ώρα ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός απο­δεί­χθηκε γυμνός:

· Κυβέρ­νηση και Περι­φέ­ρεια έλεγαν κάθε πρωί ότι η φωτιά είναι υπό έλεγχο ενώ αυτή έκαιγε τερά­στιες εκτά­σεις. Κόστισε ακριβά η προ­σπά­θεια υπο­βάθ­μι­σης της πυρ­κα­γιάς για μην πληγεί το του­ρι­στικό κεφά­λαιο. Ειδικά τις πρώτες μέρες

που υπήρχε άπνοια, υπήρχε η δυνα­τό­τητα με ενί­σχυση των μέσων και καλό συντο­νι­σμό των χιλιά­δων εθε­λο­ντών να αντι­με­τω­πι­στεί η φωτιά πριν πάρει αυτές τις κατα­στρο­φι­κές δια­στά­σεις. Αν πίστευε κανείς όσα έλεγαν στα ΜΜΕ θα έπρεπε να επι­χει­ρή­σουν δεκάδες εναέρια μέσα. Ωστόσο ο κόσμος όσο και αν κοίταζε τον ουρανό δεν τα έβλεπε.

· Το πολυ­δια­φη­μι­σμένο σχέδιο εκκέ­νω­σης απο­δεί­χθηκε για γέλια και για κλάματα. Η αλήθεια είναι ότι την εκκέ­νωση αυτή την έκανε ο λαός του νησιού, αφού ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός εγκα­τέ­λειψε τον κόσμο. Ήταν χαρα­κτη­ρι­στική η εικόνα χιλιά­δων του­ρι­στών με τις βαλί­τσες και τα παιδιά τους στα χέρια να περ­πα­τούν στο σκοτάδι μέχρι το ξημέ­ρωμα ψάχνο­ντας κατα­φύ­γιο, με τους ντό­πιους να τους βοηθούν με όλους τους τρόπους. Ακόμα και στα κέντρα φιλο­ξε­νίας που άνοιξαν, ο λαός της Ρόδου μέσα σε λίγες ώρες είχε συγκε­ντρώ­σει τερά­στιες ποσό­τη­τες από είδη πρώτης ανάγκης, όταν ο Δήμος μετά από μέρες, κοκο­ρευό­ταν στα ΜΜΕ ότι προ­μη­θεύ­τηκε…400 υπνό­σα­κους. Αξιο­ση­μεί­ωτο είναι ότι σε πολλές περι­πτώ­σεις οι ξενο­δό­χοι απο­φά­σι­ζαν την εκκέ­νωση ή όχι, δεί­χνο­ντας ότι στη Ρόδο αυτοί είναι το κράτος.

· Απο­τέ­λε­σμα της πολι­τι­κής τους: o κίν­δυ­νος για χιλιά­δες ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λους, αλλά και άλλους βιο­πα­λαι­στές να χάσουν τη σεζόν και να μη βγάλουν το εισό­δημα που προσ­δο­κούν για να βγει ένας δύσκο­λος χει­μώ­νας, ενώ ο του­ρι­σμός στο νησί έχει υποστεί δυσφή­μιση και για την επόμενη χρονιά.

Το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό είναι ότι δεν υπήρχε κανείς σε όλα τα μέτωπα που να μπορεί με σαφείς εντολές και κατευ­θύν­σεις, να αξιο­ποι­ή­σει την τερά­στια δύναμη των εθε­λο­ντών, με απο­τέ­λε­σμα να κάνει ο καθένας ότι κατα­λά­βαινε. Ευτυχώς μες στο λαό βρέ­θη­καν έμπει­ρες δυνά­μεις, που κατηύ­θυ­ναν τον κόσμο με απο­τέ­λε­σμα να σωθούν χωριά. Και αυτό την ώρα που το κράτος τους έλεγε “τρεχάτε μακριά”.

Συμπέ­ρα­σμα: το κράτος τους, κυβέρ­νηση, περι­φέ­ρεια, δήμοι φαί­νο­νταν ανί­κα­νοι γιατί δεν είχαν πάρει κανένα μέτρο πρό­λη­ψης. Η πολι­τική τους απο­δει­κνύ­ε­ται από τα γεν­νο­φά­σκια της ανίκανη να προ­α­σπί­σει τα λαϊκά συμ­φέ­ρο­ντα.

Στη δύσκολη επόμενη μέρα η λύση είναι ο αγώνας του λαού, με το ΚΚΕ μπροστά

Η επόμενη μέρα είναι δύσκολη. Χρειά­ζε­ται πάλη για να επου­λώ­σει το νησί τις πληγές του. Να δυνα­μώ­σει η διεκ­δί­κηση των απλών λαϊκών ανθρώ­πων, αφού ξέρουμε ότι οι μεγα­λο­ξε­νο­δό­χοι θα βρουν την άκρη τους. Θα πάρουν τις παχυλές χρη­μα­το­δο­τή­σεις, αφού για αυτούς το κράτος πάντα έχει. Και έχει λόγω της βαριάς φορο­λο­γίας που πλη­ρώ­νουν τα εργα­τικά λαϊκά στρώ­ματα.

Ήδη η κατα­στροφή έχει αφήσει τα σημαδια της σε όλους τους τομείς της ζωής του νησιού. Η του­ρι­στική σαιζόν δεν είναι βέβαιο αν θα ανα­κάμ­ψει, με την εικόνα αυτές τις μέρες σε όλο το νησί να μεγα­λώ­νει την ανη­συ­χία.

Όπως ο λαός του νησιού μπήκε μπροστά για να στα­μα­τή­σει τη φωτιά, έτσι πρέπει να μπεί και τώρα μπροστά για να μη φορ­τω­θεί πάλι αυτός τα “σπα­σμένα”. Τώρα είναι η ώρα της διεκ­δί­κη­σης:

· Για να μη μείνουν χωρίς εισό­δημα οι ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι, οι επαγ­γελ­μα­τίες οι αγρότες που έχασαν καλ­λιέρ­γειες και ζώα. Να στη­ρι­χτεί ο κόσμος που θα δεχτεί πλήγμα από τις συνέ­πειες στον του­ρι­σμό. Να καλύψει το κράτος και η εργο­δο­σία τις απώ­λειες στο εργα­τικό λαϊκό εισό­δημα. Οι ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι που δε θα δου­λέ­ψουν να απο­ζη­μιω­θούν στο ύψος της σύμ­βα­σής τους, και να ασφα­λι­στούν κανο­νικά. Να μη χαθεί το επίδομα ανερ­γίας για κανένα εργα­ζό­μενο. Με την επα­να­λει­τουρ­γία των ξενο­δο­χείων και εστια­το­ρίων να επα­νε­ντα­χθούν όλοι οι εργα­ζό­με­νοι. Αντί­στοιχα να στη­ρι­χτούν οι αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νοι και επαγ­γελ­μα­τίες με ανα­στολή στην πληρωμή λογα­ρια­σμών και δόσεων.

· Για να απο­ζη­μιω­θούν όσοι έχουν πληγεί στο 100% της κατα­στρο­φής χωρίς όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις.