Γιάννης Χαρίτος: Πρωτοβουλίες για την ανεμπόδιστη επικοινωνία των κρατουμένων με τους δικηγόρους τους

Την άμεση λήψη πρω­το­βου­λιών για την βελ­τί­ω­ση των συν­θη­κών επι­κοι­νω­νί­ας των κρα­του­μέ­νων στα κρα­τη­τή­ρια του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Ρόδου με τους δι­κη­γό­ρους τους, ζή­τη­σε με επι­στο­λή, που απηύ­θυ­νε στον πρό­ε­δρο του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου κ. Βα­σί­λη Πε­ρί­δη, ο δι­κη­γό­ρος κ. Γιάν­νης Χα­ρί­τος.

Ο κ. Χα­ρί­τος επι­ση­μαί­νει ότι «είναι κε­φα­λαιώ­δες να αρθεί η απα­ρά­δε­κτη κα­τά­στα­ση η οποία επι­κρα­τεί και η οποία έχει ως απο­τε­λέ­σμα­τα τόσον την ου­σια­στι­κή κα­τάρ­γη­ση της ιεράς υπο­χρε­ώ­σε­ως να επι­κοι­νω­νεί ο δι­κη­γό­ρος με τους κρα­του­μέ­νους ώστε να εκτε­λέ­σει τα κα­θή­κο­ντα του με συ­νέ­πεια και σο­βα­ρό­τη­τα, όσον και την υπο­βάθ­μι­ση του λει­τουρ­γή­μα­τος, με ταυ­τό­χρο­νη σχε­δόν εξα­φά­νι­ση του δι­καιώ­μα­τος της επι­κοι­νω­νί­ας του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου με τον υπε­ρα­σπι­στή του».

Το­νί­ζει εξάλ­λου, προς απο­φυ­γήν κάθε πα­ρε­ξη­γή­σε­ως, ότι η ευ­θύ­νη για την αλ­λα­γή των συν­θη­κών δεν βα­ρύ­νει την αστυ­νο­μία, το προ­σω­πι­κό της οποί­ας, ακόμη και με κίν­δυ­νο της υγεί­ας του, εκτε­λεί τα κα­θή­κο­ντά του, τη­ρώ­ντας τον κα­νο­νι­σμό του Σώ­μα­τος, όσον είναι επι­τρε­πτό, υπο τις πα­ρού­σες κτι­ρια­κές συν­θή­κες και συν­θή­κες ασφα­λεί­ας και επι­ση­μαί­νει πως:

«Η ευ­θύ­νη για την με­τα­βο­λή των συν­θη­κών επι­κοι­νω­νί­ας με τους κρα­του­μέ­νους απαι­τεί κατ’ αρχήν συ­νερ­γα­σία με­τα­ξύ του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου, των Ει­σαγ­γε­λι­κών Λει­τουρ­γών και των υπευ­θύ­νων της Αστυ­νο­μί­ας και βε­βαί­ως μια σχε­τι­κή δα­πά­νη, ώστε επι­τέ­λους να υπάρ­ξει ένας χώρος με σχε­τι­κή άνεση και ευ­πρέ­πεια, αλλά και με πλήρη ασφά­λεια, στον οποί­ον θα πραγ­μα­το­ποιεί­ται η επαφή δι­κη­γό­ρων και κρα­του­μέ­νων».

Σε επι­στο­λή του κ. Χα­ρί­του προς τον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου, τον Ιού­λιο του 2010, που δεν βρήκε αντα­πό­κρι­ση και η οποία απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο τμήμα της νέας, ανα­φέ­ρο­ντο τα εξής:

«Εί­με­θα από μα­κρού μάρ­τυ­ρες μιας κοι­νω­νι­κά απα­ρα­δέ­κτου κα­τα­στά­σε­ως, η οποία δυ­στυ­χώς διαιω­νί­ζε­ται χωρίς ου­σια­στι­κώς να προ­σπα­θεί κα­νείς να την με­τα­βά­λει ή έστω στοι­χειω­δώς να την βελ­τιώ­σει.

Ανα­φέ­ρο­μαι εις τα κρα­τη­τή­ρια της Αστυ­νο­μί­ας Ρόδου, τα οποία φι­λο­ξε­νούν κρα­του­μέ­νους προς ή από με­τα­γω­γή και τα οποία δια­θέ­τουν ένα χώρο κυ­ρί­ας κρα­τή­σε­ως και ένα πα­ρα­πλεύ­ρως μικρό χώρο, ο οποί­ος χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως απο­θή­κη των προ­σω­πι­κών ειδών των, κρα­του­μέ­νων.

Αλλοι χώροι δεν υφί­στα­νται ώστε να δύ­να­ται να γίνει κατά τρό­πον στοι­χειω­δώς αξιο­πρε­πή η επι­βε­βλη­μέ­νη εκ της δι­κο­νο­μί­ας, αλλά κυ­ρί­ως εκ του πο­λι­τι­σμού, επαφή των δι­κη­γό­ρων μετά των κρα­του­μέ­νων.

Την κα­τά­στα­σιν αυτή, της ελ­λεί­ψε­ως χώρων συ­νε­ντεύ­ξε­ως, επι­δει­νώ­νει εκ των πραγ­μά­των και το γε­γο­νός ότι οι υπεύ­θυ­νοι αστυ­νο­μι­κοί δια την φύ­λα­ξιν των κρα­του­μέ­νων, δια­κα­τέ­χο­νται και ορθώς ,από τον φόβον απρο­βλέ­πτων και ανε­πι­θύ­μη­των επει­σο­δί­ων.

Οι συν­θή­κες αυτές έχουν ως απο­τέ­λε­σμα η επι­κοι­νω­νία των δι­κη­γό­ρων μετά των πε­λα­τών των να γί­νε­ται προ­χεί­ρως εις τα κι­γκλι­δώ­μα­τα της ει­σό­δου του κρα­τη­τη­ρί­ου, ορ­θί­ως και βε­βαί­ως εις τας ημέ­ρας αιχ­μής πα­ρα­τη­ρεί­ται το φαι­νό­με­νο της ανα­μο­νής της πε­ραιώ­σε­ως του προη­γη­θέ­ντος δι­κη­γό­ρου ώστε να επα­κο­λου­θή­σουν οι επό­με­νοι.

Οι πλέον «ευ­νο­ού­με­νοι των συ­να­δέλ­φων ή αν θέ­λε­τε οι πλέον τυ­χε­ροί, έχουν την πο­λυ­τέ­λεια να πραγ­μα­το­ποιούν την επαφή των με τον κρα­τού­με­νον εντός του χώρου απο­σκευών των κρα­του­μέ­νων και πάλιν ορ­θί­ως, κλει­δω­νώ­με­νοι εντός τού­του μετά του πε­λά­του των όπου και πάλιν υφί­στα­ται αδυ­να­μία ανα­πτύ­ξε­ως των εγ­γρά­φων της δι­κο­γρα­φί­ας ή εις κά­ποια αί­θου­σα του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος όπου ο κρα­τού­με­νος με­τα­φέ­ρε­ται με χει­ρο­πέ­δες και πα­ρα­μέ­νει καθ όλην την διάρ­κεια της επι­κοι­νω­νί­ας με τον συ­νή­γο­ρο του με χει­ρο­πέ­δες και υπο την δια­κρι­τι­κή πα­ρου­σία κά­ποιου αστυ­νο­μι­κού – φύ­λα­κος, ο οποί­ος κατά τρό­πον συ­γκρα­τη­μέ­νως ευ­γε­νή δυ­σφο­ρεί όταν πα­ρα­τεί­νε­ται εκ των πραγ­μά­των ο χρό­νος συ­νε­ντεύ­ξε­ως.

Αξιό­τι­με κ. Πρό­ε­δρε, υπό τας προ­α­να­φερ­θεί­σας συν­θή­κας, ασφα­λώς ,ούτε κάν δια τρι­το­κο­σμι­κή χώρα δυ­νά­με­θα να ομι­λή­σα­με και βε­βαί­ως ούτε λόγος να γί­νε­ται δια τον νο­μι­κό πο­λι­τι­σμό μας κ.λπ., δια τον οποί­ον κατά και­ρούς, κατά τρό­πον υπερ­φί­α­λον, όπως και δια πολλά άλλα πράγ­μα­τα…επαι­ρό­με­θα!!

Εχω την πε­ποί­θη­σιν ότι η κα­τά­στα­σις αυτή, η οποία προ­σβάλ­λει βα­ναύ­σως όλους μας και πρω­τί­στως την αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια, πρέ­πει κατά κά­ποιον τρό­πον να τερ­μα­τι­σθεί με την δη­μιουρ­γία αξιο­πρε­πών χώρων συ­νε­ντεύ­ξε­ως των δι­κη­γό­ρων μετά των κρα­του­μέ­νων, υπό συν­θή­κας στοι­χειώ­δους ασφα­λεί­ας και ανέ­σε­ως,ώστε να επι­τυγ­χά­νε­ται η πραγ­μα­το­ποί­η­σις της υψη­λής απο­στο­λής του Δι­κη­γο­ρι­κού Λει­τουρ­γή­μα­τος, η οποία υπο τας πα­ρού­σας συν­θή­κας βα­ναύ­σως απα­ξιώ­νε­ται.

Πρό­τα­σίς μου είναι να ανα­λά­βει πρω­το­βου­λία ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου, ώστε να δια­μορ­φω­θούν κα­ταλ­λή­λως τα υπάρ­χο­ντα, πλάι’ του χώρου κρα­τή­σε­ως, μικρά κτί­σμα­τα και να γί­νε­ται εις αυτά η επι­κοι­νω­νία κρα­του­μέ­νων και δι­κη­γό­ρων. Εφ όσον μά­λι­στα κρι­θεί ότι η σχε­τι­κή δα­πά­νη δυ­σχε­ραί­νει ένα τέ­τοιο εγ­χεί­ρη­μα από πλευ­ράς κρα­τι­κής με­ρί­μνης, προ­τεί­νω να ανα­λά­βει ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος και τα μέλη του την σχε­τι­κή δα­πά­νη.

Με την βε­βαιό­τη­τα ότι η πα­ρού­σα μου θα συ­ντε­λέ­σει εις την εξά­λει­ψιν ενός απα­ρα­δέ­κτου κοι­νω­νι­κού στίγ­μα­τος, δια­τε­λώ,

Μετ’ εκτι­μή­σε­ως

Ιω­άν­νης Γ. Χα­ρί­τος»