Η κρατερότητα και η μαγεία της “συμφωνίας”

Γρά­φει ο Γλα­ρός Ιω­άν­νης

Είναι εφι­κτό, ή όχι, να αντι­γνω­μείς συ­νο­λι­κά, ολο­φά­νε­ρα και ολο­σχε­ρώς;

Εν­δε­χο­μέ­νως, οι άν­θρω­ποι, οι ιδέες τους, οι στά­σεις ζωής να “τέ­μνο­νται” και να πα­ρου­σιά­ζουν ή όχι…κοινά ση­μεία ανα­φο­ράς…

Φλυα­ρού­με ή όχι, ο ένας στον άλλον, η μία στην άλλη, με ατά­κες της μορ­φής: «ναι, αλλά…» και «έχεις δίκιο σ’ αυτό, όμως άκου και τούτο…»;

Με λίγα και ξε­κά­θα­ρα λόγια…προ­βλη­μα­τι­ζό­μα­στε, εάν πραγ­μα­τι­κά, “υπη­ρε­τού­με” το εμείς ή το εγώ, προ­σπα­θού­με, ενερ­γού­με με γνώ­μο­να το συμ­φέ­ρον της Πα­τρί­δας και του Έθνους, με­τα­βάλ­λο­ντας το αδύ­να­το σε δυ­να­τό και το δυ­να­τό σε αδύ­να­το, προ­κει­μέ­νου να συ­νυ­πάρ­ξου­με και να συ­νεν­νοη­θού­με…να ανα­κα­λύ­ψου­με τα “όσα” και “πόσα” μας ενώ­νουν, να δια­χει­ρι­στού­με όσα μας “χω­ρί­ζουν” και μας “διαι­ρούν”;

Εάν και εφό­σον…