“Η ετικέτα του “καινούργιου” κατοχυρώθηκε και δεν παραχωρείται…”

Αρθρο του κ. Χρή­στου Μπάρ­δου

Εάν μου ζη­τού­σαν να αριθ­μή­σω  τα με­γα­λύ­τε­ρα επι­τεύγ­μα­τα  της  ση­με­ρι­νής πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής, πολύ ψηλά θα ήταν το γε­γο­νός, πως η κοι­νω­νία των νη­σιών, έμαθε επι­τέ­λους να ακού­ει, να αξιο­λο­γεί, να το­πο­θε­τεί στη σωστή θέση τα πράγ­μα­τα και να δια­χω­ρί­ζει το ση­μα­ντι­κό από το ασή­μα­ντο. Η “απο­νεύ­ρω­ση” της αδια­φο­ρί­ας για τα κοινά, έχει αιτία: την δια­πί­στω­ση ότι κάτι κι­νεί­ται, κάτι αλ­λά­ζει.  Βίαια τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές, αλλά… πώς αλ­λιώς;

Κοι­νές λέ­ξεις, όπως πο­λι­τι­κό ήθος και ύφος, δεν απέ­κτη­σαν μόνο ουσία, αλλά έχουν και ονο­μα­τε­πώ­νυ­μο και τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές, έχουν και αντί­λο­γο. Άκομ­ψο, αλλά αντί­λο­γο. Γιατί ο αντί­λο­γος, προ­ϋ­πο­θέ­τει αδιά­σει­στα  στοι­χεία και επί­σης πο­λι­τι­κό αντί­με­τρο. Δεν υπάρ­χει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Μόνο μια αμή­χα­νη προ­σπά­θεια άρ­θρω­σης πο­λι­τι­κού λόγου, με αντι­γρα­φές, χωρίς πρό­τα­ση, χωρίς πε­ριε­χό­με­νο.

Είναι στ’ αλή­θεια δύ­σκο­λο για τους αντι­πά­λους τέσ­σε­ρα χρό­νια τώρα να μην βρί­σκουν ένα τομέα για να κα­τα­λο­γί­σουν έλ­λειμ­μα πο­λι­τι­κής. Δύ­σκο­λο, άβολο και στε­νά­χω­ρο.  Οι γε­νι­κό­τη­τες και οι ανα­κρί­βειες δεν πεί­θουν.

Η συ­νε­χής διεκ­δί­κη­ση κε­κτη­μέ­νων για τα νησιά μας, έχει κα­τα­στή­σει την Πε­ρι­φέ­ρεια μας την πιο φα­σα­ριό­ζι­κη από όλες. Αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται πε­ρί­τρα­να  και από τις πα­ρο­χές από το κε­ντρι­κό κρά­τος και τα ευ­ρω­παϊ­κά προ­γράμ­μα­τα. Εξάλ­λου, αυτό δεν ήταν το ζη­τού­με­νο; Διεκ­δί­κη­ση και φα­σα­ρία μόνο; Όχι. Κυ­ρί­ως αξιο­πι­στία. Πιά­νουν τόπο τα χρή­μα­τα.  Οι νη­σιώ­τες δεν συ­γκα­τα­λέ­γο­νται πια στους επαί­τες και τους φτω­χούς συγ­γε­νείς. Ο δρό­μος ακόμα είναι μα­κρύς, αλλά έχει ανοί­ξει.

Η και­νο­το­μία με την οποία λει­τουρ­γεί η πε­ρι­φε­ρεια­κή αυτή αρχή, έβαλε τέλος στην επί­πλα­στη ασφά­λεια της πε­πα­τη­μέ­νης. Το και­νούρ­γιο αντι­με­τω­πί­στη­κε φο­βι­κά πριν τέσ­σε­ρα χρό­νια . Το και­νούρ­γιο όμως επι­κρά­τη­σε και κα­θιε­ρώ­θη­κε. Οι επι­κρι­τές θα πρέ­πει να βρουν άλλο “και­νούρ­γιο”,   ή να επι­στρέ­ψουν στα σί­γου­ρα μο­νο­πά­τια του πα­λαιο­κομ­μα­τι­σμού. Είναι ζή­τη­μα πο­λι­τι­κής παι­δεί­ας και θάρ­ρους. Στη συ­νεί­δη­ση του κό­σμου το “και­νούρ­γιο” ταυ­τί­στη­κε με την πα­ρά­τα­ξη μας. Κα­το­χυ­ρώ­θη­κε η ετι­κέ­τα και δεν πα­ρα­χω­ρεί­ται.

Και όλα αυτά για όλους. Γιατί άν­θρω­ποι δια­φο­ρε­τι­κών ιδε­ο­λο­γιών, από δια­φο­ρε­τι­κούς χώ­ρους, συ­γκρό­τη­σαν το ψη­φο­δέλ­τιο μας και ανέ­λα­βαν τις τύχες των νη­σιών. Ο στό­χος όλων πα­ρα­μέ­νει κοι­νός: Η ευ­η­με­ρία των νη­σιω­τών και στα 48 νησιά του Νό­τιου Αι­γαί­ου. Η κοινή συ­νεί­δη­ση κα­τα­κτή­θη­κε και δια­τη­ρεί­ται.

Όσο εύ­κο­λες είναι οι καλές προ­θέ­σεις  και ανα­κοι­νώ­νο­νται και εύ­κο­λα, τόσο δύ­σκο­λη είναι η εφαρ­μο­γή τους. Δύ­σκο­λη, αλλά όχι ακα­τόρ­θω­τη για την ομάδα Χα­τζη­μάρ­κου.

Πα­ρά­δειγ­μα η υγεία. Το με­γά­λο κερ­δι­σμέ­νο στοί­χη­μα. Ας μην πα­ρα­βλέ­πε­ται το γε­γο­νός ότι το σχέ­διο επι­δό­τη­σης των για­τρών των ακρι­τι­κών νη­σιών της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου , θε­σπί­στη­κε και εφαρ­μό­στη­κε από την Πε­ρι­φέ­ρειά μας,  πρώτη σε όλη την Ελ­λά­δα, πέρα και έξω από τις αρ­μο­διό­τη­τές της, που αντι­γρά­φτη­κε και υιο­θε­τή­θη­κε ατό­φιο από άλλες πε­ρι­φέ­ρειες και έδωσε λύ­σεις.

Όσον αφορά τον του­ρι­σμό, δεν χρειά­ζε­ται να μι­λή­σου­με εμείς. Τα λένε όλα οι επί­ση­μοι δεί­κτες των του­ρι­στι­κών φο­ρέ­ων της χώρας και η Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δας.

Στο ΕΣΠΑ, στην αξιο­ποί­η­ση των ευ­ρω­παϊ­κών πόρων, εί­μα­στε δεύ­τε­ροι σε απορ­ρό­φη­ση στη χώρα. Σε μια Πε­ρι­φέ­ρεια τρα­γι­κά υπο­στε­λε­χω­μέ­νη που επι­πλέ­ον στη­ρί­ζει τους μι­κρούς νη­σιω­τι­κούς δή­μους, για να μπο­ρέ­σουν να έχουν πρό­σβα­ση στο ΕΣΠΑ και  να επω­φε­λη­θούν από αυτό.

Τρία μόνο πα­ρα­δείγ­μα­τα στα δε­κά­δες που θα μπο­ρού­σα­με να απα­ριθ­μή­σου­με, στην παι­δεία και τη σχο­λι­κή στέγη, στον αθλη­τι­σμό και τις υπο­δο­μές του, στον πο­λι­τι­σμό, στις με­τα­φο­ρές και πόσα ακόμη.

Όλοι οι διεκ­δι­κη­τές της εξου­σί­ας, οφεί­λουν να ανα­δεί­ξουν και να ορί­σουν κάτι ως ση­μα­ντι­κό και να το προ­τά­ξουν και ως οδηγό. Το δια­φο­ρε­τι­κό τους όμως, επι­βάλ­λε­ται να μην ταυ­τί­ζε­ται με τα δικά μας πε­πραγ­μέ­να. Και βέ­βαια, να ορί­σουν και τον τρόπο που θα το κα­τα­στή­σουν πραγ­μα­το­ποι­ή­σι­μο. Το χα­ο­τι­κό κενό με­τα­ξύ σκέ­ψης και δρά­σης, γε­φυ­ρώ­νε­ται μόνο με σχε­δια­σμό και στρα­τη­γι­κή. Έτσι συ­νη­θί­σα­με τους νη­σιώ­τες και αυτό πε­ρι­μέ­νουν από όλους.

Προ­χω­ρά­με σε μια πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα εκλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο. Ευ­τυ­χώς, ζούμε όλοι σε μια γει­το­νιά. Είναι από­λυ­τα γνω­στοί οι κύ­κλοι που κι­νού­μα­στε και μας επη­ρε­ά­ζουν. Είναι γνω­στές και οι εξαρ­τή­σεις μας και οι άν­θρω­ποι μας. Η Πε­ρι­φε­ρεια­κή αυτή αρχή, εγ­γυά­ται ότι ο διά­λο­γος θέ­σε­ων και στό­χων, μόνο θε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα θα έχει. Εγ­γυά­ται, όπως ακρι­βώς εγ­γυ­ή­θη­κε και πριν τέσ­σε­ρα χρό­νια, όταν δεν φο­βή­θη­κε να ανα­λά­βει την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη  των κα­τα­στά­σε­ων.

 

Μπάρ­δος Γ. Χρή­στος

Εντε­ταλ­μέ­νος  Πε­ρι­φε­ρεια­κός  Σύμ­βου­λος

 στη Διεύ­θυν­ση Με­τα­φο­ρών και Επι­κοι­νω­νιών Δωδ/σου

της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου