Η Αρβελέρ στην Παναγία του Κάστρου

Του Γιάννη Παρα­σκευά

Παν­δαι­σία λόγου και εικόνων. Προη­γεί­ται ο λόγος ή η εικόνα. Πρό­βλημα θεω­ρη­τι­κής ανά­λυ­σης και έκφρα­σης τεκ­μη­ριω­μέ­νης άποψης τι προη­γεί­ται και τι έπεται.

Ωτα­κου­στής των λόγων της κ. Αρβελέρ δύσκολο είναι να δώσεις αιτιο­λο­γη­μένη άποψη στο δίλλημα.

Παρα­σύ­ρε­σαι ηθε­λη­μένα η αθέλητα στο πέλαγος του πλούτου των γνώσεων που εκείνη σε οδηγεί και δεν σου δίνο­νται περι­θώ­ρια ανα­ζη­τή­σεις εναλ­λα­κτι­κών απόψεων και θέσεων.

Η αντάρα της ανα­ζή­τη­σης καλά κρατεί, κανείς πέρα τα όσα είπε και τα όσα λέει και μένεις με την απορία ποια είναι η πηγή της δύναμης και της ζωτι­κό­τη­τας αυτής της υπέ­ρο­χης και μονα­δι­κής στο είδος της γυναί­κας.

Την συνά­ντησα ξανά με την ευκαι­ρία αυτής της της εκδή­λω­σης στην ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ (αλήθεια φίλοι μου αγα­πη­μέ­νοι Αρχαιο­λό­γοι γιατί αυτόν τον χώρο τον κρατάτε επτα­σφρά­γι­στο κλεμ­μένο θησαυρό;), είχα περίπου είκοσι χρόνια να την συνα­ντήσω.

Την εποχή που ήμουν Νομάρ­χης είχα την τύχη να απο­δε­χτεί την πρό­σκληση μου να είναι μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΕΝΤΡΟΥ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ, οργα­νι­σμός της Νομαρ­χίας Δωδε­κα­νή­σου με στόχους την σύσφιξη των σχέσεων των λαών της Μεσο­γεια­κής λεκάνης και την ίδρυση στη Ρόδο ενός ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΓΛΩΣΣΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ.

Παρέ­μεινε ημι­τε­λής και ατε­λέ­σφορη η προ­σπά­θεια, τίποτα δεν γεν­νιέ­ται «εκ του μηδενός» ικανή και ανα­γκαία συνθήκη η ανθρώ­πινη ενέρ­γεια, ρίχτηκε στον Καιάδα η πρω­το­βου­λία εκείνη από αυτόν που με δια­δέ­χτηκε.

Τυχαία έμαθα την άφιξη της στην Ρόδο, δεν μπο­ρούσα να μην την συνα­ντήσω έστω και συμπω­μα­τικά, παρα­βρέ­θηκα στην εκδή­λωση και έφυγα με πιο πολλά ερω­τη­μα­τικά από αυτά που είχα όταν πήγα.

Μίλησε για την ταυ­τό­τητα μας, την Ελλη­νική μας ταυ­τό­τητα, ανα­φε­ρό­ταν για όλους τους Έλληνες, το μυαλό μου στένεψε, το εστίασα σε μια περιοχή, στον δικό μας τόπο και είπα  ναι, όχι σε όλα αυτά που μας είπε, είπα ναι, αυτός ο τόπος είναι τόπος Ελλη­νι­κός, αυτοί οι κάτοι­κοι που πάτησαν τα χώματα του δεν ήταν ποτέ τους ούτε σκλάβοι ούτε δούλοι.

Κρα­τού­σαν από τη στιγμή της γέν­νη­σης του το πλούτο της γνώση και των βιω­μά­των γενεών και γενεών και με αυτόν τον πλούτο μεγά­λω­σαν και κρά­τη­σαν ασβέστη τη φλόγα της γλώσσας των ηθών των εθίμων των κατα­βο­λών της ταυ­τό­τη­τας της της Ελλη­νι­κής.

Δεν είμαστε μόνο πρό­γο­νοι του Θεμι­στο­κλή, του Περικλή, του Πλάτωνα, του Αρι­στείδη, του Κλε­ό­βου­λου, του Επί­κου­ρου.

Είμαστε από­γο­νοι μιας συμπυ­κνω­μέ­νης και συνε­χούς ιστο­ρι­κής πορείας και δια­δρο­μής, από­γο­νοι όχι στενά ερμη­νευ­μέ­νης με τα γονι­διακά κατά­λοιπα και τις πιθανές επι­μει­ξίες αλλά από­γο­νοι κατα­βο­λι­κής κουλ­τού­ρας ηθών εθίμων και γλωσ­σι­κής συνέ­χειας.

Δια­τη­ρούμε το προ­νό­μιο, είμαστε οι πρώτοι μαχητές και νικητές στον αγώνα δια­τή­ρη­σης της γλώσσας τους και γλώσσας μας.

Του­λά­χι­στον, δεν μου ται­ριά­ζουν οι υπερ­βο­λές, σε Ευρω­παϊκό επίπεδο είναι η μόνη γλώσσα, η δική μας γλώσσα που είναι ζώσα τόσους αιώνες.

Η κουλ­τούρα που γέν­νη­σαν αυτοί που χιλιά­δες χρόνια πριν μιλού­σαν αυτή την γλώσσα μετα­λα­μπα­δεύ­τηκε σε όλους τους άλλους λαούς, είναι το δεύτερο χαρα­κτη­ρι­στικό και απο­δεί­ξιμο στοι­χείο του ποιοι είμαστε και πιο είναι το βάθος της μήτρας που μας γέννησε.

Δεν γέννησε η Ελλη­νική γλώσσα άλλες γλώσσες, μήτρα άλλων γλωσσών έγινε η Λατι­νική σε Ευρω­παϊκό επίπεδο, γλώσσες διά­λε­κτοι μπορούν να χαρα­κτη­ρι­στούν, το εμπε­δω­μένο Ρωμαϊκό Δίκαιο είχε ανάγκη έκφρα­σης, το καταλ­λη­λό­τερο εργα­λείο ήταν η δική του γλώσσα, αυτό ήταν η μήτρα γέν­νη­σης των άλλων γλωσ­σι­κών δια­λέ­κτων.

Για το Βυζά­ντιο μίλησε η μεγάλη Ελλη­νίδα, μίλησε για αυτό το κενό που κάποιοι ηθε­λη­μένα μας μετέ­φε­ραν.

Εσκεμ­μένα οι Δυτικοί και μερικοί από εμάς και με πρόθεση έκαναν το άλμα και προ­σπά­θη­σαν να συν­δέ­σουν το σήμερα με την εποχή του Περικλή, του Αρι­στο­τέλη, του Πλάτωνα, του Θεμι­στο­κλή, του Αλκι­βιάδη , του Επί­κου­ρου  γενικά την εποχή της ακμής τη Αθήνας με το σήμερα.

Άλμα έωλο, άλμα στο κενό, δεν θα υπήρχε Αθήνα, δεν θα υπήρχε Ελλη­νική Φιλο­σο­φία, δεν θα υπήρχε τίποτα αν απο­δε­χτεί ο οποιοσ­δή­ποτε το κενό της συνέ­χειας της Ελλη­νι­κής ιστο­ρίας.

Το Βυζά­ντιο όπως εσχάτως πια απο­κα­λεί­ται είναι ο συν­δε­τι­κός  κρίκος,  η συνέ­χεια, μετάλ­λαξη και δια­τή­ρηση της Ελλη­νι­κής γλώσσας κουλ­τού­ρας και φιλο­σο­φίας.

Το Βυζά­ντιο στη διττή μορφή του όπως αυτή εμφα­νι­ζό­ταν και λει­τουρ­γούσε τόσους αιώνες, στην Αυτο­κρα­το­ρική του μορφή και δομή εξου­σίας και στην Εκκλη­σια­στική του.

Ο Αυτο­κρά­το­ρας μετά την αποδοχή του Χρι­στια­νι­σμού ως επί­ση­μης θρη­σκείας της Αυτο­κρα­το­ρίας ήταν ο εκπρό­σω­πος του Θεού επί της γης.

Νέα Ρώμη και νέα Ιερου­σα­λήμ η Πόλη, κυρία χαρα­κτη­ρι­στικά των κατοί­κων της Πόλης και της Αυτο­κρα­το­ρίας η γλώσσα και η χρι­στια­νο­σύνη, η Ορθο­δο­ξία.

Όσα γνω­ρί­ζουμε και για όσα περη­φα­νευό­μα­στε δικαίως η αδίκως έφταναν μέχρι σε εμάς ούτε από τους Άραβες ούτε από τους Δυτι­κούς.

Έφτασαν από τους ανθρώ­πους της Αυτο­κρα­το­ρι­κής δομής και τους ανθρώ­πους της Εκκλη­σίας.

Εκκλη­σία  δεν είναι οι Πατριάρ­χες και Δεσπο­τά­δες, Εκκλη­σία ήταν και είναι όλος ο Λαός, τα μονα­στή­ρια ήταν το κατα­φύ­γιο της Αρχαιο­ελ­λη­νι­κής Γραμ­μα­τείας, μοναχοί και πολίτες οι αντι­γρα­φείς και φύλακες του πλούτου της γνώσης.

Τα ανο­μή­ματά τους μικρά η μεγάλα είναι σίγουρα μικρό­τερα από την προφορά τους.

Το θάψιμο τόσους αιώνες της προ­σφο­ράς του Βυζα­ντίου και της Βυζα­ντι­νής Αυτο­κρα­το­ρίας από τους Δυτι­κούς ήταν και είναι συνει­δητή πράξη παρα­χά­ρα­ξης της ιστο­ρίας, προ­σπά­θεια εμπέ­δω­σης και κατο­χύ­ρω­σης της άποψης και θέσης ότι το αξιακό σύστημα του λεγό­με­νου Δυτικού πολι­τι­σμού είναι δικό τους δημιούρ­γημα.

Δυστυ­χώς οι κατα­κτη­τές και οι δυνατοί είναι και οι συγ­γρα­φείς της ιστο­ρίας.

Κυρία Αρβελέρ δέξου τις πολλές και ειλι­κρι­νείς ευχα­ρι­στίες μας.

Ένα θα πρέπει να γνω­ρί­ζουμε και να θυμό­μα­στε, είναι ο άνθρω­πος, ο επι­στή­μο­νας, η γυναίκα που έβγαλε από την συνει­δητή αφάνεια που οι Δυτικοί οδή­γη­σαν το Βυζά­ντιο και την ιστορία του και κατά­φερε να το κάνει  απο­δε­κτό και αντι­κεί­μενο ιστο­ρι­κής μελέτης.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

28/10/2017

ΥΣ. Φίλοι μου Αρχαιο­λό­γοι, συμφωνώ με την δια­τή­ρηση της Πανα­γίας του Κάστρου ως έχει, διαφωνώ στο να μένει κλειστή, ο Δεσπό­της μας είναι πάρα πόλη έξυπνος, υπάρ­χουν οι δυνα­τό­τη­τες και προ­ϋ­πο­θέ­σεις να δοθεί λύση, θα δοθεί  πρό­σθετη αξία στο μνημείο αν συμ­φω­νη­θεί χωρίς καμία παρέμ­βαση στο χώρο η χρήση του  ως εκκλη­σίας για μια, δυο η τρεις φορές τον χρόνο.

thebest.gr