Μάτια ανοιχτά

Ενώ η πο­ρεία των εμ­βο­λια­σμών έχει πιά­σει «τα­βά­νι», την ίδια ώρα ορι­σμέ­νοι ακραί­οι κύ­κλοι βρί­σκουν ξανά λόγο ύπαρ­ξης, ενορ­χη­στρώ­νο­ντας αντι­δρά­σεις και δια­μαρ­τυ­ρί­ες, με φέιγ βολάν, μέσω του facebook και των κοι­νω­νι­κών δι­κτύ­ων και με όποιον άλλον τρόπο μπο­ρούν.  Πα­ρα­εκ­κλη­σια­στι­κές  και πα­ρα­θρη­σκευ­τι­κές και ακρο­δε­ξιές ορ­γα­νώ­σεις, ακόμα και απο­μει­νά­ρια της Χρυ­σής Αυγής, ξε­πη­δούν ξανά μπρο­στά μας.  Είτε ενορ­χη­στρώ­νο­ντας επει­σό­δια αγα­να­κτι­σμέ­νων αρ­νη­τών της μά­σκας, του εμ­βο­λί­ου αλλά ακόμη και της παν­δη­μί­ας,  είτε υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι όσους τα προ­κα­λούν. Και αν για τους αν­θρώ­πους που φο­βού­νται χρειά­ζε­ται πειθώ, για τους αρ­νη­τές της ευ­τα­ξί­ας η Πο­λι­τεία πρέ­πει να έχει τα μάτια της ανοι­χτά και να μην τους αφή­νει ζω­τι­κό χώρο να υπάρ­ξουν ξανά.