Παθιασμένοι «τρελοί»

Βρί­σκο­νταν στα πύρινα μέτωπα από την πρώτη στιγμή, για 12 μέρες. Η εξά­ντλησή τους είναι μεγάλη, ωστόσο δεν το βάζουν κάτω. Ξεκου­ρά­ζο­νται για λίγο όπου βρουν, και συνε­χί­ζουν. Μέσα στο βαθύ μαύρο έλαμψε η ανι­διο­τε­λής προ­σφορά των απλών Ροδιτών/Ροδι­τισ­σών κάθε ηλικίας που κινη­το­ποι­ή­θη­καν με ότι μέσα είχαν στη διάθεσή τους, για να προ­στα­τέ­ψουν ζωές, περιου­σίες και την φύση κατα­βάλ­λο­ντας υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες, ώστε το μέλλον των παιδιών μας να μην έχει ξηρασία. Εν τέλει σ’ αυτή την πολύ­παθη χώρα, ότι μεγα­λειώ­δες συμ­βαί­νει σε δύσκο­λες στιγμές, οφεί­λε­ται στο φιλό­τιμο των ανθρώ­πων της. Στους για­τρούς, νοση­λευ­τές/νοση­λεύ­τριες που έσπασαν τα ανθρώ­πινα ρεκόρ αντοχής την δύσκολη εποχή της παν­δη­μίας, στον πυρο­σβέ­στη που ρίχνε­ται στη μάχη με τις φλόγες και σώζει ανθρώ­πους, περιου­σίες, ή πετάει με ένα κανα­ντέρ χάνο­ντας τη ζωή του. Είναι ευλογία ένας τόπος να δια­θέ­τει πλά­σματα με τα χαρα­κτη­ρι­στικά και την «τρέλα» του σμη­να­γού Χρήστου Μουλά και του ανθυ­πο­σμη­να­γού Περικλή Στε­φα­νίδη που από τη μια στιγμή στην άλλη έχασαν τη ζωή τους. Καλύ­τερα την παρέ­δω­σαν στο βωμό κατα­πο­λέ­μη­σης της πύρινης κολά­σεως, κόντρα σε κάθε κίνδυνο και παρέα με όλα τα ρίσκα. Είναι ευλογία για ένα τόπο το πάθος και η «τρέλα» των εθε­λο­ντών της Ρόδου, που έτρεξαν στη φωτιά, γιατί σκέ­φτη­καν πως δεν μπορεί, διάολε, θα σκοτώσω τη φωτιά. Αντί εκείνη να με κάψει, θα την εξο­ντώσω εγώ πρώτα. Θα την προλάβω. Να μην επε­κτα­θεί. Να μην κατα­κά­ψει χλωρίδα, πανίδα, σπίτια, περιου­σίες και ίσως ανθρώ­πι­νες ζωές . Χωρίς αυτούς τους παθια­σμέ­νους «τρελούς» κάθε τόπος είναι χαμένος.