Το σοκ των λέξεων

Το σοκ της φτώ­χειας μας, συ­νο­δεύ­ε­ται στα­θε­ρά από το σοκ των λέ­ξε­ων. Η κρίση ντύ­νε­ται με λέ­ξεις  και­νούρ­γιες. Λέ­ξεις που οι εκά­στο­τε κυ­βερ­νώ­ντες αλ­λά­ζουν το νόημά τους ώστε να γί­νουν ικα­νές να χει­ρα­γω­γή­σουν, να πα­ρα­πλα­νή­σουν.  Η με­ταρ­ρύθ­μι­ση είναι η πλέον πο­λυ­χρη­σι­μο­ποι­η­μέ­νη και τα­λαι­πω­ρη­μέ­νη. Την ακού­με από επο­χής εκ­συγ­χρο­νι­στή Ση­μί­τη, εξα­κο­λου­θή­σα­με να την ακού­με επί Κα­ρα­μαν­λή, την συ­να­ντή­σα­με όταν ο Γ. Πα­παν­δρέ­ου  φου­ριό­ζος την επα­νέ­φε­ρε σε με­τα­μο­ντέρ­να μορφή.Είναι η καρ­διά των μνη­μο­νί­ων, είναι το μα­γι­κό ερ­γα­λείο  κάτι σαν ουρί του πα­ρα­δεί­σου, το θαυ­μα­τουρ­γό ραβδί που θα αξιο­ποι­ή­σει τις ανα­γκαί­ες θυ­σί­ες. Ομως αν σκα­λί­σεις την πρό­σο­ψη των πε­ρισ­σό­τε­ρων με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων βρί­σκεις συ­νή­θως πε­ρι­κο­πές, φό­ρους και πάλι πε­ρι­κο­πές και φό­ρους, ατέ­λειω­τους φό­ρους… Ωστε όταν ακού­ει ο συ­ντα­ξιού­χος ή ο  ερ­γα­ζό­με­νος την επα­να­λαμ­βα­νό­με­νη μέχρι πλύ­σε­ως εγκε­φά­λου λέξη  «ανα­γκαί­ες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις-με­ταρ­ρυθ­μί­σεις-με­ταρ­ρυθ­μί­σεις», ψά­χνει το άδειο πορ­το­φό­λι του να δει αν υπάρ­χει ακόμη