“Οποιος ονειρεύεται αποδράσεις χωρίς λιτότητα εθελοτυφλεί”- Πέταξε το γάντι στον Λαφαζάνη

Όποιος ονει­ρεύ­ε­ται απο­δρά­σεις από τη νεο­φι­λε­λεύ­θερη Ευρώπη με τρόπο μετα­φυ­σικό και χωρίς λιτό­τητα, είτε εθε­λο­τυ­φλεί είτε κρύβει την αλήθεια, είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός μιλώ­ντας στην κεντρική Επι­τροπή του ΣΥΡΙΖΑ, δεί­χνο­ντας προς την Αρι­στερή Πτέρυγα, την οποία κάλεσε να λάβει τις ευθύνες της απέ­να­ντι στην “πρώτη κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς”.

Ο Αλέξης Τσίπρας, πρό­τεινε τη διε­ξα­γωγή έκτα­κτου συνε­δρίου το Σεπτέμ­βριο ή εάν επι­μέ­νουν οι δια­φω­νού­ντες στο σενάριο της “εναλ­λα­κτι­κής λύσης και της δια­κο­πής της δια­πραγ­μά­τευ­σης” να διε­ξα­χθεί την επόμενη Κυριακή εσω­κομ­μα­τικό δημο­ψή­φι­σμα.

Το οποίο πάντως κάλεσε άπαντες να δεσμευ­θούν, καθώς όπως είπε αυτός ο “δυισμός” δεν μπορεί να συνε­χι­στεί, καθώς είναι παρά­λο­γος και σου­ρε­α­λι­στι­κός.

Το δίλημμα στο οποίο κάλεσε ο Α.Τσίπρας τους εσω­κομ­μα­τι­κούς του αμφι­σβη­τίες να απα­ντή­σουν, είναι: “Η πρώτη αρι­στερή κυβέρ­νηση είτε υπο­στη­ρί­ζε­ται από αρι­στε­ρούς βου­λευ­τές είτε πέφτει από αρι­στε­ρούς βου­λευ­τές”, όπερ δια­πι­στώ­νε­ται και επι­κυ­ρώ­νε­ται δια της ψήφου επί των νομο­σχε­δίων.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός παράλ­ληλα, επι­χεί­ρησε να απο­δο­μή­σει πλήρως τα περί εναλ­λα­κτι­κών σχεδίων της Αρι­στε­ρής Πτέ­ρυ­γας, δηλώ­νο­ντας κατη­γο­ρη­μα­τικά ότι το δίλημμα τα ξημε­ρώ­ματα της 13ης Ιουλίου ήταν τακτική υπο­χώ­ρηση ή άτακτη χρε­ο­κο­πία ενώ εγκά­λεσε για λάθρα ανά­γνωση του “όχι” του δημο­ψη­φί­σμα­τος όσους επι­μέ­νουν να μιλούν για εντολή επι­στρο­φής σε εθνικό διά­στημα.

Οι εργα­σίες της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής βρί­σκο­νται σε εξέλιξη και μετά από παρέμ­βαση του προ­έ­δρου του κόμ­μα­τος, απο­φα­σί­στηκε να είναι ανοι­χτές στους εκπρο­σώ­πους του Τύπου.

Ο Α. Τσίπρας μεταξύ άλλων ανέφερε στην ομιλία του:

-ΣΥΡΙΖΑ και κυβέρ­νηση βρί­σκο­νται σε σημείο καμπής. Μετά από 6 μήνες σκληρής μάχης, σήμερα βρι­σκό­μα­στε μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα. Να κάνουμε μια τακτική υπο­χώ­ρηση ή να προ­χω­ρή­σουμε μπροστά σε έναν συμ­βι­βα­σμό που δεν είναι αυτός σχε­διά­σαμε ή ονει­ρευ­τή­καμε. Τυπικά είχαμε την ευκαι­ρία να επι­λέ­ξουμε μόνοι μας αν θα προ­χω­ρού­σαμε στην αποδοχή των προ­τά­σεων ή αν θα προ­χω­ρή­σουμε στην κατα­στροφή μας. Ουσια­στικά ανα­γκα­στή­καμε να πάρουμε δύσκο­λες απο­φά­σεις.

-Ήρθε η ώρα που έχουμε χρέος να πούμε την άποψή μας καθαρά και έντιμα και να εξη­γή­σουμε ποιες είναι οι επι­λο­γές που είχαμε μπροστά μας. Δύσκο­λος συμ­βι­βα­σμός ή άτακτη χρε­ο­κο­πία. Προ­φα­νώς δεν απο­τε­λεί επιλογή κανενός. Κάποιοι υπο­στη­ρί­ζουν ότι υπήρχε τρίτος δρόμος της εξόδου από το ευρώ.

– Η έξοδος από το ευρώ χωρίς στήριξη συναλ­λαγ­μα­τική θα σήμαινε σκληρή λιτό­τητα και εκ νέου προ­σφυγή στο ΔΝΤ για τη στήριξη του νομί­σμα­τος. Όποιος δεν το παρα­δέ­χε­ται είτε εθε­λο­τυ­φλεί είτε κρύβει την αλήθεια. Δεν υπήρξε δίλημμα για εναλ­λα­κτικό δρόμο. Εξα­να­γκα­στή­καμε να υπο­χω­ρή­σουμε σε ένα πρό­γραμμα με υφε­σιακά στοι­χεία και μέτρα. Κάποιοι ταυ­τί­ζουν αυτή την ανακωχή με την αποδοχή του Θατερ­σι­κού: Δεν υπάρχει εναλ­λα­κτική. Άλλοι βλέπουν ότι απο­φα­σί­σαμε ξαφνικά να ασπα­στούμε τον νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό. Πρό­κει­ται για ακραία θέση που ακόμη κ όσοι τα λένε, δεν τα πιστεύ­ουν. Κι όσοι τα λένε απο­κρύ­πτουν το γεγονός πως η άλλη λύση θα ήταν σκληρή λιτό­τητα με ανυ­πο­λό­γι­στες συνέ­πειες.

– Οι οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες δε θα εξα­φα­νί­ζο­νταν σε περί­πτωση ορι­στι­κής ρήξης. Φτάσαμε στο όριο της ρήξης έχοντας πάντα στο μυαλό μας στο πώς θα φτά­σουμε σε καλύ­τερη συμ­φω­νία όχι πώς θα οδη­γή­σουμε τη χώρα σε μια ανε­πί­στρε­πτη οικο­νο­μική κατα­στροφή. Την απόφαση αυτή την πήραμε με το βλέμμα στα κατώ­τερα στρώ­ματα.

– Εξα­ντλή­σαμε τα όρια της αντοχής του λαού και της οικο­νο­μίας. Όλα όσα είχαν κατα­τε­θεί ως θεω­ρη­τικά πλάνα, έγιναν πραγ­μα­τι­κό­τητα: Θέσαμε το χρέος, φτάσαμε σε δημο­ψή­φι­σμα, πραγ­μα­το­ποι­ή­σαμε ως το υπε­ρό­πλο “στάση πλη­ρω­μών στο ΔΝΤ” και ανα­δεί­ξαμε διεθνώς το ελλη­νικό πρό­βλημα. Επι­λέ­ξαμε αυτόν τον δρόμο διότι δεν υπήρχε και δεν υπάρχει καμία καλύ­τερη εναλ­λα­κτική. Αυτό το πλαίσιο συμ­φω­νίας κατα­φέ­ραμε να φέρουμε κι αν κάποιος νομίζει ότι άλλη κυβέρ­νηση μπο­ρούσε να φέρει καλύ­τερη συμ­φω­νία, ας το πει ανοιχτά. Αν κάποιοι νομί­ζουν ότι μπορεί καλύ­τερα άλλη κυβέρ­νηση και άλλος πρω­θυ­πουρ­γός, κι αυτό να το πει ανοιχτά. Αν υπάρχει η άποψη ότι η αρι­στερά πρέπει να εγκα­τα­λεί­ψει την δια­κυ­βέρ­νηση επειδή δεν έφερε καλύ­τερη συμ­φω­νία, κι αυτό πρέπει να εξη­γη­θεί.

-Κάποιοι λένε ότι το “όχι” του ελλη­νι­κού λαού δεν ήταν αυτό που ζητά­γαμε μέχρι την τελευ­ταία στιγμή, δηλαδή ισχυρή στήριξη στη δια­πραγ­μά­τευση, αλλά εντολή για ρήξη και “ναι” στη δραχμή. Αυτό δεν ισχύει. Κι οφεί­λουμε να μιλάμε ανοιχτά. Αν αυτή ήταν η άποψη έπρεπε να την πούμε πριν από το δημο­ψή­φι­σμα. Ο ίδιος έκανα επίθεση στις κατε­στη­μέ­νες δυνά­μεις σε Ελλάδα κ Ευρώπη που προ­σπά­θη­σαν να ταυ­τί­σουν το “όχι” στο δημο­ψή­φι­σμα με έξοδο από το ευρώ. Εγω ο ίδιος είπα πριν το δημο­ψή­φι­σμα ότι ζητώ το “όχι” για να φέρω συμ­φω­νία σε 48 ώρες. Δεν ασκή­θηκε κριτική σε αυτά που έλεγα τότε. Ας αφή­σουμε λοιπόν τις λαθρο­χει­ρίες κατά μέρους.

-Το στρα­τη­γικό ερώτημα είναι αν υπάρχει χώρος και ρόλος για αρι­στερή κυβέρ­νηση στην υπαρκτή Ευρώπη με τους δεδο­μέ­νους συσχε­τι­σμούς. Και πρέπει να απα­ντη­θεί κατα­φα­τικά. Δεν είναι λύση η φαντα­σί­ωση ότι μπο­ρούμε να δρα­πε­τεύ­σουμε μετα­φυ­σικά από αυτούς μόνο να παλέ­ψουμε να τους αλλά­ξουμε. Κανένα εθνικό σχέδιο δεν μπορεί να τους ανα­τρέ­ψει. Δεν μπορεί η απά­ντηση να είναι η νομι­σμα­τική υπο­τί­μηση ή η υπο­τί­μηση για να γίνει η χώρα αντα­γω­νι­στική. Το ερώτημα είναι τι μπορεί να κάνει η Αρι­στερά. Πρέπει ο επα­να­κα­θο­ρι­σμός του αρχικού σχεδίου στις νέες συν­θή­κες να μη γίνει με όρους μηδε­νι­σμού όλων όσων κατα­φέ­ραμε το προη­γού­μενο διά­στημα. Κατα­φέ­ραμε μια σειρά από παρεμ­βά­σεις που απο­δει­κνύ­ουν ότι αυτή η κυβέρ­νηση είναι απο­φα­σι­σμένη να παλέψει σκληρά για να ανα­τρέ­ψει πολι­τι­κές των 41 τελευ­ταίων χρόνων.

– Το στρα­τη­γικό ερώτημα είναι εάν με την υπο­γραφή της συμ­φω­νίας μπορεί να μας επι­τρέ­ψει να υλο­ποι­ή­σουμε τις προ­ε­κλο­γι­κές μας δεσμεύ­σεις. Η μάχη θα είναι διαρκής. Ο απε­γκλω­βι­σμός από την επο­πτεία των δανει­στών θα εξαρ­τη­θεί από την ίδια την πορεία της οικο­νο­μίας αλλά και το χρέος.

– Οι απα­ντή­σεις δεν πρέπει ούτε να δοθούν εν θερμώ, ούτε απε­ρί­σκε­πτα. Χωρίς μαγικές συντα­γές, κραυγές αλλά συντε­ταγ­μένα. Υπάρ­χουν φωνές που υπο­στη­ρί­ζουν ότι έχουμε να κάνουμε με συμ­φω­νία που μας δένει απο­λύ­τως τα χέρια. Δεν θα ωραιο­ποι­ήσω την κατά­σταση. Παρά το γεγονός ότι η συμ­φω­νία κινεί­ται σε σκληρή κατεύ­θυνση, προ­σω­πική μου άποψη είναι ότι υπάρ­χουν ανοιχτά μέτωπα και δυνα­τό­τη­τες. Λάθος είναι η δρα­μα­το­ποί­ηση της κατά­στα­σης.

-Η δημο­σιο­νο­μική προ­σαρ­μογή είναι ηπιό­τερη από την αντί­στοιχη των προη­γού­με­νων. Οι όροι και οι τρόποι για την ανα­διάρ­θρωση του χρέους σχε­τί­ζε­ται με την δημο­σιο­νο­μική προ­σαρ­μογή. Δε συζη­τάμε πια εάν θα γίνει αλλά πώς θα γίνει. Και στο πεδίο των μέτρων η δια­πραγ­μά­τευση είναι ανοιχτή και υπάρ­χουν περι­θώ­ρια για μικρές μάχες που μπο­ρούμε να κερ­δί­σουμε έως τις 20 Αυγού­στου.

-Θέλω να θέσω το πιο ακραίο σενάριο: πώς αντι­δράμε στα δύσκολα; Με ποιο σχέδιο με ποια προ­ο­πτική; Αν έχουμε το δικαί­ωμα να απο­δρά­σουμε απ τις δυσκο­λίες και να αφή­σουμε το πεδίο ελεύ­θερο για την παλι­νόρ­θωση του παλαιού πολι­τι­κού συστή­μα­τος.

Είμαστε ανα­γκα­σμέ­νοι να πάρουμε εμείς το βάρος της συμ­φω­νίας και το βάρος της μάχης για τον απε­γκλω­βι­σμό από τη σκληρή επι­τρο­πεία και την άρση της εθνικής κυριαρ­χίας. Δεν έχουμε δικαί­ωμα να αφή­σουμε τον λαό που μας πίστεψε απρο­στά­τευτο.

Υπάρ­χουν πέραν της δια­πραγ­μά­τευ­σης πολλά ανοιχτά θέματα: Δια­φθορά και φορο­δια­φυγή, διοι­κη­τική ανα­συ­γκρό­τηση, δημο­κρα­τία και δια­πλοκή, κοι­νω­νική οικο­νο­μία. Είναι προ­φα­νές ότι δεν θα είναι εύκολο αλλά αυτή την ώρα δεν έχουμε άλλη εναλ­λα­κτική.

-Προϋποθέσεις για τον κοι­νω­νικό μετα­σχη­μα­τι­σμό είναι: εμπι­στο­σύνη, αλλη­λεγ­γύη, σεβα­σμός στη δια­φο­ρε­τική άποψη. Για αυτό πρέπει να συζη­τή­σουμε συντε­ταγ­μένα , εμπλέ­κο­ντας το σύνολο των δυνά­μεων του κόμ­μα­τος. Προ­τείνω στην Κ.Ε την διε­ξα­γωγή ενός έκτα­κτου συνε­δρίου το Σεπτέμ­βριο για να συζη­τή­σουμε το σύνολο της ατζέ­ντας και τις πιθανές εναλ­λα­κτι­κές.

-Είναι λάθος τα υπαρκτά ρήγματα στρα­τη­γι­κής που προ­ϋ­πήρ­χαν και μεγε­θύν­θη­καν να τα διευ­ρύ­νει κανείς με βεβια­σμέ­νες επι­λο­γές και τακτι­κι­σμούς. Υπάρ­χουν όμως πολλοί που επι­μέ­νουν ότι σήμερα πρέπει να παρθούν όλες οι απο­φά­σεις για τη στρα­τη­γική μας. Εκείνοι που θεωρούν ότι υπάρχει άμεσα σχέδιο ρεα­λι­στικό και βιώσιμο. Είναι θεμιτό το σχέδιο αυτό να ανα­λυ­θεί, να κατα­τε­θεί και να εξη­γη­θεί. Εάν λοιπόν θεωρούν ότι το κόμμα πρέπει να πάρει απόφαση πριν την επι­κύ­ρωση της συμ­φω­νίας, αυτή η άποψη δεν μπορεί να περι­μέ­νει να κριθεί. Προ­τείνω αυτή την απόφαση, που δεν αφορά τους συσχε­τι­σμούς μεταξύ μας αλλά τον ελλη­νικό λαό, να τη λάβουμε απευ­θυ­νό­με­νοι στη βάση του κόμ­μα­τος, διορ­γα­νώ­νο­ντας ένα εσω­κομ­μα­τικό δημο­ψή­φι­σμα την επόμενη Κυριακή. Όποια και να είναι η απόφαση να συμ­φω­νή­σουμε ένα πράγμα: ότι πρέπει να δεσμευ­τούμε όλες και όλοι ότι θα γίνουν σεβα­στές οι απο­φά­σεις των μελών. Ότι θα στα­μα­τή­σει ο παρα­λο­γι­σμός του δυισμού. Στο κόμμα μας δεν υπάρ­χουν περισ­σό­τερο και λιγό­τερο Αρι­στε­ροί. Περισ­σό­τερο και λιγό­τερο επα­να­στά­τες. Δεν είναι δυνατόν κάποιοι να νομί­ζουν ότι μπορεί να αξιο­ποιεί­ται η ψήφος άλλων κομ­μά­των και να συνε­χί­ζε­ται αυτός ο δυισμός.

-Καλώ όλους και όλες να μοι­ρα­στούμε την πολι­τική ευθύνη εγκρί­νο­ντας την πρόταση για ένα έκτακτο συνέ­δριο. Με κοινή στάση στο κοι­νο­βού­λιο. Η πρώτη αρι­στερή κυβέρ­νηση είτε υπο­στη­ρί­ζε­ται από αρι­στε­ρούς βου­λευ­τές είτε πέφτει από αρι­στε­ρούς βου­λευ­τές.