Δεκτή εν μέρει αγωγή θύματος απάτης εικονικών αμοιβαίων κεφαλαίων ασφαλιστικού συμβούλου

Με την υπ’ αριθμ. 11/2022 από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή που άσκη­σε ένας κά­τοι­κος του Πα­ρα­δει­σί­ου κατά ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου που ενε­πλά­κη στο σκάν­δα­λο των ει­κο­νι­κών αμοι­βαί­ων κε­φα­λαί­ων στη Ρόδο.

Ο ενά­γων διεκ­δι­κεί συ­νο­λι­κά το ποσό των 418.884 ευρώ από τον ασφα­λι­στι­κό σύμ­βου­λο, μια ανώ­νυ­μη εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης αμοι­βαί­ων κε­φα­λαί­ων, μια ανώ­νυ­μη εται­ρεία ασφα­λί­σε­ων ζωής, έναν τρα­πε­ζι­κό υπάλ­λη­λο και δύο τρά­πε­ζες.

Το δι­κα­στή­ριο με την από­φα­ση του κή­ρυ­ξε απα­ρά­δε­κτη την συ­ζή­τη­ση της αγω­γής ως προς την «Ιntenational Life AEAZ”, απέρ­ρι­ψε την αγωγή ως προς την “Alpha Bank” και υπο­χρε­ώ­νει τον ασφα­λι­στι­κό σύμ­βου­λο να κα­τα­βά­λει στον ενά­γο­ντα το ποσό των 79.783,06 ευρώ, κη­ρύσ­σο­ντας την από­φα­ση προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στή για 20.000 ευρώ.

Το ποσό των 56.848,15 ευρώ υπο­χρε­ού­ται να κα­τα­βά­λει στον ενά­γο­ντα εις ολό­κλη­ρον με τον ασφα­λι­στι­κό σύμ­βου­λο η “Intenational AEΔΑΚ” και το ποσό των 57.100 ευρώ με τον ασφα­λι­στι­κό σύμ­βου­λο ένας υπάλ­λη­λος της Εθνι­κής Τρά­πε­ζας και η τρά­πε­ζα αυτή.

Αγωγή που έχει υπο­βά­λει η σύ­ζυ­γός του έχει γίνει δεκτή εν μέρει σε δεύ­τε­ρο βαθμό, ενώ δεν ευ­δο­κί­μη­σε για το σύ­νο­λο των ενα­γο­μέ­νων.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, με από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου ευ­δο­κί­μη­σε η αγωγή που άσκη­σε η σύ­ζυ­γος του ως άνω ενά­γο­ντος κατά του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου και μιας ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας δια­χεί­ρι­σης αμοι­βαί­ων κε­φα­λαί­ων και τους υπο­χρε­ώ­νει να της κα­τα­βά­λουν εις ολό­κλη­ρον έκα­στος το ποσό των 246.170,27 ευρώ, νο­μι­μό­το­κα από την επί­δο­ση της αγω­γής μέχρι και την εξό­φλη­ση.

Με την ίδια από­φα­ση απορ­ρί­φθη­κε η αγωγή της ίδιας κατά δύο τρα­πε­ζών και 4 τρα­πε­ζι­κών υπαλ­λή­λων.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει, ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος με από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου κρί­θη­κε ένο­χος για τις πρά­ξεις της πλα­στο­γρα­φί­ας και της υπε­ξαί­ρε­σης σε βαθμό κα­κουρ­γή­μα­τος και τρα­πε­ζι­κός υπάλ­λη­λος για την πράξη της άμε­σης συ­νέρ­γειας σε υπε­ξαί­ρε­ση.

Το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο με από­φα­σή του το έτος 2019 έπαυ­σε ορι­στι­κά την ποι­νι­κή δίωξή τους για όλα τα προ­α­να­φε­ρό­με­να αδι­κή­μα­τα, λόγω πα­ρα­γρα­φής.

Η αστι­κή αγωγή του ενά­γο­ντος εξε­τά­στη­κε από το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου που εξέ­δω­σε από­φα­ση το έτος 2019 με την οποία με­τα­ξύ άλλων κή­ρυ­ξε απα­ρά­δε­κτη τη συ­ζή­τη­ση της αγω­γής του ως προς την τρίτη και ανέ­βα­λε τη συ­ζή­τη­σή της μέχρι την έκ­δο­ση αμε­τά­κλη­της ποι­νι­κής από­φα­σης.

Μετά την ως άνω από­φα­ση του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου ο ενά­γων επα­νήλ­θε με κλήση.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει, συ­νο­πτι­κώς υπο­στη­ρί­ζει ότι γνώ­ρι­ζε από το έτος 1984 τον πρώτο ενα­γό­με­νο και ανέ­πτυ­ξαν στε­νές φι­λι­κές σχέ­σεις.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι εμ­φα­νι­ζό­ταν ως πολύ ικα­νός και έμπει­ρος ασφα­λι­στι­κός και χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κός σύμ­βου­λος, διευ­θυ­ντής και προϊ­στά­με­νος του υπο­κα­τα­στή­μα­τος του ομί­λου εται­ρειών ασφα­λι­στι­κής εται­ρεί­ας στη Ρόδο και ενη­μέ­ρω­σε τον ίδιο και τη σύ­ζυ­γό του για τα επεν­δυ­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα της εται­ρεί­ας δια­βε­βαιώ­νο­ντάς τους ότι θα πολ­λα­πλα­σί­α­ζαν τα κε­φά­λαια που θα επέν­δυαν, λόγω του ό,τι τα προ­ϊ­ό­ντα αυτά ήταν συν­δε­δε­μέ­να με με­γά­λα αλ­λο­δα­πά επεν­δυ­τι­κά σχή­μα­τα και επι­χει­ρή­σεις που έχαι­ραν με­γά­λης ανα­γνώ­ρι­σης σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο και είχαν στα­θε­ρές και εγ­γυ­η­μέ­νες υψη­λές απο­δό­σεις χωρίς τους κιν­δύ­νους που ενεί­χαν οι επεν­δύ­σεις στο Χρη­μα­τι­στή­ριο Αξιών.

Εκεί­νος και η σύ­ζυ­γός του άρ­χι­σαν από το έτος 1996 να επεν­δύ­ουν και το 1998 τον έπει­σε να επεν­δύ­σει σε με­ρί­δια αμοι­βαί­ων κε­φα­λαί­ων.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα από τις 26.11.1998 έως και τις 10.03.2010, κα­τέ­βα­λε σ’ αυτόν για το σκοπό αυτό το ποσό των 197.277,98 € συ­νο­λι­κά.

Στις αρχές του έτους 2009 ζή­τη­σε να προ­βεί στις απαι­τού­με­νες ενέρ­γειες, για να εξα­γο­ρά­σει μέρος των με­ρι­δί­ων αμοι­βαί­ων κε­φα­λαί­ων και πί­στευε ότι θα απέ­δι­δαν τότε το ποσό των 369.000 €, για να δια­πι­στώ­σει όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ότι είχαν κα­ταρ­τι­στεί ασφα­λί­σεις ζωής, ότι τα σχε­τι­κά ασφα­λι­στή­ρια συμ­βό­λαια είχαν ακυ­ρω­θεί ή εξα­γο­ρα­στεί και είχαν κα­τα­βλη­θεί τα προς από­δο­ση ασφα­λί­σμα­τα.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ου­δέ­πο­τε είχε δώσει εντο­λή ή την πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τα για την κα­τάρ­τι­ση συμ­βά­σε­ων ασφά­λι­σης ζωής, ούτε για την εξα­γο­ρά των σχε­τι­κών ασφα­λι­στή­ριων συμ­βο­λαί­ων, ούτε είχαν υπο­γρά­ψει τις απαι­τού­με­νες για την κα­τάρ­τι­ση των συμ­βά­σε­ων αυτών και εξα­γο­ρά των συμ­βο­λαί­ων προς αυτήν αι­τή­σεις.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Κώ­στας Κυ­πραί­ος.