Σε αχαρτογράφητα νερά

Ο  διά­ση­μος Αμε­ρι­κα­νός οικο­νο­μο­λό­γος Νουριέλ Ρου­μπινί προει­δο­ποιεί για «άνευ προη­γου­μέ­νου» ύφεση που θα διαρ­κέ­σει μια δεκα­ε­τία. Θέσεις εργα­σίας θα σβη­στούν από τον χάρτη ορι­στικά, η καθί­ζηση μισθών ανα­πό­φευ­κτη,  η ανα­σφά­λεια θα μας συντρο­φεύει. -«Οι θέσεις εργα­σίας που στα­μά­τη­σαν θα επα­νέλ­θουν μόνο εν μέρει, με χαμη­λό­τε­ρους μισθούς, χωρίς παροχές, με μερική απα­σχό­ληση» «Μπο­ρείτε να ανοί­ξετε τα κατα­στή­ματα, αλλά το ερώτημα είναι αν πρό­κει­ται να επι­στρέ­ψουν οι πελάτες». Η αλήθεια είναι πως μ’ αυτές τις σκέψεις επι­στρέ­φουν επι­χει­ρη­μα­τίες και εργα­ζό­με­νοι. Οι επι­χει­ρή­σεις προ­σπα­θούν να συνει­δη­το­ποι­ή­σουν πόσο χαµηλά θα πέσει ο φετινός τζίρος τους και µάλιστα κάποιες, αν υπάρξει καν τζίρος. Και οι εργαζόµενοι, ανα­ρω­τιού­νται αν και υπό ποιες συν­θή­κες θα συνε­χί­σουν να δου­λεύ­ουν. Το πρό­βλημα πίσω από όλα αυτά είναι ότι έχουµε µπει σε «αχαρ­το­γρά­φητα νερά». Η αβε­βαιό­τητα τσα­κί­ζει… Παρά τα άλµατα της επιστήµης και της τεχνο­λο­γίας, δεν είμαστε βέβαιοι ότι µπορούµε να ελέγξουµε ή να ορίσουµε τις επόµενες κινή­σεις µε ακρί­βεια. Και αυτό αφορά το µεγαλύτερο και το µικρότερο. Από την ανθρω­πό­τητα και τα κράτη, ως χωριστά σύνολα ανθρώ­πων, τις οικο­γέ­νειες και εντέλει τα άτοµα. Και το ερώτηµα είναι αν µπορεί αυτός ο «µετά» κόσµος να έχει τις θετικές πλευρές της «κανο­νι­κής» ζωής…